ΝΑΤΑΣΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΗ: «ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΡΑΜΑΖΟΦ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

μια τολμηρή και ξεχωριστή παράσταση

Η Λένα Παπαληγούρα και ο Αινείας Τσαμάτης 

Ξαναβρέθηκα στο Υπόγειο του Θέατρου Τέχνης όπου φέτος, στα χέρια της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας Μαριάννας Κάλμπαρη, έχει μια νέα και ενδιαφέρουσα δυναμική και έναν ξεχωριστό, πειραματικό χαρακτήρα. 

Τη Νατάσα Τριανταφύλλη την γνωρίζω από την πρώτη της σκηνοθετική δουλειά την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, που έστησε στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς. Μια παράσταση που συζητήθηκε και δέχθηκε ετερόκλητες κριτικές. 

Από την παράσταση «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, που σκηνοθέτησε η Νατάσα Τριανταφύλλη στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη

Αυτή την φορά αποφάσισε να μεταφέρει στο θέατρο το κύκνειο άσμα του Ντοστογιέφσκι «Αδερφοί Καραμάζοφ» σε διασκευή του Διονύση Καψάλη. 

Κατεβαίνοντας τις σκάλες προς το Υπόγειο βρεθήκαμε σε ένα πρωτότυπο δρώμενο. Πίσω από τις κλειστές γυάλινες πόρτες μας περίμεναν οι ηθοποιοί με γυρισμένη την πλάτη κάτω από έγχρωμους φωτισμούς και την μουσική της Μόνικας που είχε την μουσική επιμέλεια της παράστασης . 

Στην συνέχεια όλοι γύρισαν προς το μέρος μας, παίζοντας τους ρόλους τους χωρίς όμως να ακούμε τι λένε. 

Μείναμε αρκετή ώρα εκεί παρακολουθώντας με ενδιαφέρον αυτό το πρελούδιο της παράστασης που μας έβαλε σε ένα κλίμα. 

Περιμένοντας έξω από τον γυάλινο ανεμοφράκτη, σε πρώτο πλάνο η Βασιλική Τρουφάκου και ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος 

ώσπου οι πόρτες ανοίξαν και κατεβήκαμε στο φουαγιέ, όπου το έργο συνεχίστηκε έξω και μέσα στην γνωστή αίθουσα, όσο εμείς περνούσαμε στις θέσεις μας. Στην σκηνή η Κατερίνα και η Γκρούσενκα βυθισμένες στο ευρηματικό σκηνικό της Εύας Μανιδάκη. 

Η Λένα Παπαληγούρα και η Βασιλική Τρουφάκου 

Δύο γοητευτικές παρουσίες σε ένα κατάλευκο τοπίο από βαμβάκι, που κρύβει γραμμικά φωτιστικά σώματα που ανακαλύπτονται, ανάβουν, σβήνουν, χαμηλώνουν, σύρονται κρεμιόνται ή ξανακρύβονται αποτελώντας ένα συμπληρωματικό θέμα του σκηνικού αλλά και τον βασικό φωτισμό της παράστασης με την επιμέλεια του Νίκου Βλασσόπουλου. 

Βασιλική Τρουφάκου 

Λένα Παπαληγούρα 

Η παράσταση εξελίσεται με ένταση, το σκηνικό και οι φωτισμοί εναλλάσσονται, συχνά στην κόψη του ξυραφιού με την συμμετοχή των ηθοποιών. Από την πρώτη σειρά αγωνιούσα για το αν θα βρεθούν τα γραμμικά φωτιστικά ανάμεσα στα μπαμπάκια, αν οι ηθοποιοί θα τα πατήσουν, αν οι χαράξεις και οι διαδρομές που διανοιγόντουσαν θα πετύχαιναν. Έτσι πάντα ανησυχώ στις πειραματικές επιλογές. Μα όλα τελικά πήγαν καλά. 

Ο Αινείας Τσαμάτης και η Λένα Παπαληγούρα 

Οι αγωνίες μου αυτές ενσωματώθηκαν μέσα στο όλο κλίμα της παράστασης που κράτησε δύο ώρες και 40 λεπτά και κινείται γύρω από την διαλυμένη οικογένεια των Καραμάζοφ, που προσπαθεί μετά από χρόνια να γεφυρώσει το χάσμα που την χωρίζει και καταλήγει στην δολοφονία του πατέρα, Φιοντόρ Πάβλοβιτς Καραμάζοφ που υποδύεται ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος. 

ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος 

Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν εξαιρετικά οι Aντίνοος Αλμπάνης, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Μελέτης Ηλίας, Λένα Παπαληγούρα, Βασιλική Τρουφάκου, Αινείας Τσαμάτης. 

Ο  Ηλίας Μελέτης

Aντίνοος Αλμπάνης 

Στο φινάλε όλοι οι συντελεστές ανέβηκαν στην σκηνή καταχειροκροτούμενοι από το κοινό. 

Από δεξιά Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Νατάσα Τριανταφύλλη, Διονύσης Καψάλης, Μόνικα, ο Μπάμπης Γαλιατσάτος και η Θάλεια Μέλισσα (βοηθός σκηνογράφου)

Από αριστερά ο Aντίνοος Αλμπάνης, Ξένια Καλαντζή (βοηθός σκηνοθέτη), Βασιλική Τρουφάκου, Εύα Μανιδάκη, Θάλεια Μέλισσα (βοηθός σκηνογράφου), Μπάμπης Γαλιατσάτος και η Μόνικα 

Η παράσταση ολοκληρώθηκε, οι ηθοποιοί πέρασαν στα καμαρίνια τους και εγώ παρέμεινα στη θέση μου παρατηρώντας το σκηνικό, όπως κατέληξε αφού δέχθηκε μέσα στην απλότητά του, δραματικές σκηνές και συνεχείς εντάσεις. Θαύμασα για μια ακόμη φορά την δύναμη της αφαίρεσης στην Τέχνη, αλλά και την τόλμη του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.

ΤΟΠΙΑ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ : ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

μια εξαιρετική έκδοση 

και

μια ημερίδα με τίτλο

'ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΜΕΤΑ-ΤΗΝ-ΚΡΙΣΗ'

Ο μεγάλος κατάλογος της ελληνικής συμμετοχής στην 14η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας, που κατέφθασε εχθές στο γραφείο, ανέτρεψε πλήρως την ελλειπτική και ασφυκτικά συμπυκνωμένη εικόνα που είχα διαμορφώσει για την έκθεση. 

Πρόκειται για κάτι διαφορετικό! 

Μια εξαιρετική, αναλυτική και μοναδική θα έλεγα έκδοση για τον ελληνικό Τουρισμό, που επιμελήθηκε ο Εθνικός Επίτροπος της ελληνικής συμμετοχής καθηγητής Γιάννης Α. Αίσωπος, που τελικά επιβεβαίωσε την πολύ θετική εικόνα που εδώ και χρόνια είχα για αυτόν. Θεωρώ δε άξια συγχαρητηρίων και την πρωτοβουλία των ΔΟΜΩΝ, να ανατυπώσει και να διανείμει την έκδοση αυτή παράλληλα με την έκθεση στην Αθήνα και την ημερίδα που προετοιμάζεται στο Μουσείο της Ακρόπολης. 

ΣΠΑΝΙΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ 100 ΕΤΩΝ, ΤΟΛΜΗΡΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 

Η έκδοση ξεκινά με 23 κείμενα σημαντικών επιστημόνων, που προσεγγίζουν κριτικά την ιστορία του ελληνικού τουρισμού, την αρχιτεκτονική του στις διάφορες χρονικές περιόδους το έργο σημαντικών αρχιτεκτόνων και τις κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές εκφάνσεις του τουριστικού φαινομένου. 

Ακολουθεί το «Αρχείο 1914-2014» με επιλεγμένο φωτογραφικό και σχέδια από τα κτίρια και τις μελέτες των τοπίων τουρισμού των τελευταίων 100 χρόνων. Αρχαιολογικοί χώροι, ιαματικά λουτρά, Grands Hotels, εναποθέσεις στο τοπίο αλλά και αποκόλληση από το τοπίο, και στροφή στην παράδοση μέχρι την εσωτερικοποίηση, την αειφορία και τον αστικό δημόσιο χώρο. 

Τέλος, παρουσιάζεται η ενότητα των 15 νέων σχεδιαστικών προτάσεων Ελλήνων και ξένων αρχιτεκτόνων για μια τουριστική κατοίκηση μετά-την-κρίση. 

Ταυτότητα | Φωτογραφία: Πάνος Κοκκινιάς 

Σε τυχαία σημεία, ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου, τοποθετούνται δισέλιδα με εικόνες ελληνικών τοπίων, των Γιώργη Γερόλυμπου και του Πάνου Κοκκινιά, σε μια ακολουθία αυξανόμενης παρουσίας του ανθρωπογενούς: από το φυσικό στο έντονο δομημένο. Τυχαία τοποθετούνται επίσης μέσα στο βιβλίο δισέλιδα με εικόνες «στοιχείων ταυτότητας» που εισάγουν ανθρωπολογικά στοιχεία που αντιλαμβανόμαστε ως καθοριστικά στην μορφοποίηση της σύγχρονης εθνικής ταυτότητας. 

Εθνικός Επίτροπος – Επιμελητής: Γιάννης Αίσωπος

Φωτογραφία: Γιώργης Γερόλυμπος 

Ομολογώ χάρηκα επίσης και για την ημερίδα που μας καλεί ο Εθνικός Επίτροπος της ελληνικής συμμετοχής καθηγητής Γιάννης Α. Αίσωπος με τίτλο 'Τουριστική κατοίκηση μετά-την-κρίση' την Μεγάλη Τρίτη, 7 Απριλίου 2015, από τις 16:00-20:00 στο Aμφιθέατρο, του Μουσείου Ακρόπολης με είσοδο ελεύθερη. 

Στην ημερίδα θα συμμετάσχουν οι ακόλουθοι ομιλητές:

Γιάννης Αίσωπος

Τηλέμαχος Ανδριανόπουλος, Κώστας Μαύρος (Tense Architecture Network)

Ηλίας Ζέγγελης

Πλάτων Ησαϊας (Αλεξάνδρα Βούγια, Θεοδόσης Ησαΐας, Πλάτων Ησαΐας)

Δήμητρα Κατσώτα - Stephan Buerger

Ζήσης Κοτιώνης

Χριστίνα Λουκοπούλου, Ηρώ Μπερτάκη, Κωστής Πανηγύρης (blp)

Γεώργιος Α. Πανέτσος

Ηλίας Παπαγεωργίου (SO-IL)

Λόης Παπαδόπουλος

Δημήτρης Φατούρος 

Σπεύσατε… στην ημερίδα και προμηθευτείτε τον κατάλογο

Διαβάστε σχετικό άρθρο του Γ. Αίσωπου στην εφημερίδα Καθημερινή ( 04-04-2015), με τίτλο: 
"Λιγότερη μορφή, περισσότερο συλλογικό: τουριστική κατοίκηση μετά-την-κρίση". Κάντε ΚΛΙΚ εδώ

ΠΕΡΙ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη

Χάρηκα πραγματικά που το Ελβετικό Μουσείο Αρχιτεκτονικής στην Βασιλεία, στο πλαίσιο σειράς εκθέσεων με τίτλο ‹Spatial Positions› που επικεντρώνονται σε έργα σύγχρονων αρχιτεκτόνων και καλλιτεχνών, πραγματοποιεί από τις 6 Μαρτίου 2015, έκθεση αφιερωμένη στον Έλληνα αρχιτέκτονα και συγγραφέα Αριστείδη Αντονά, με τίτλο PROTOCOLS OF ATHENS. 

Ausstellungsfotos © Christian Kahl

Γιατί ο Αντονάς από την δεκαετία του ΄80 πραγματοποιεί μια ξεχωριστή προσωπική, ασκητική θα έλεγα διαδρομή, που την παρακολουθώ συστηματικά. Και αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η ευαίσθητη προσέγγισή του τα τελευταία χρόνια σε θέματα που αφορούν το κέντρο της πόλης και η προσπάθεια σύνθεσης των διαφορετικών εποχών μέσω ανάδειξης των ανασκαφών. 

Ausstellungsfotos © Christian Kahl

Η έκθεση αυτή επικεντρώνεται κυρίως στους υποβαθμισμένους δημόσιους χώρους στο κέντρο της πόλης της Αθήνας κατά την διάρκεια της κρίσης και σε συνεργασία με τον τοπικό πληθυσμό, προτείνονται αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, οι οποίες στοχεύουν στην μετατροπή και τον διαφορετικό καθορισμό κενών περιοχών του κέντρου. 

Ausstellungsfotos © Christian Kahl

Πρόκειται για πρωτότυπα έργα με μεγάλη κοινωνική σημασία που μπορούν να μεταφερθούν εύκολα και σε άλλες πόλεις. 

Ο Αντονάς έχει συγκροτήσει μέσα στον χρόνο μια προσωπική γραφή που την χαρακτηρίζει μια πνευματικότητα και μέσα απο μια εικαστική προσέγγιση φλερτάρει με την ουτοπία. Οι αρχιτεκτονικές του χειρονομίες είναι καίριες και τολμηρές.  

Ausstellungsfotos © Christian Kahl

Η έκθεση του Αντονά όπως και το έργο του χαρακτηρίζεται από μια καθαρότητα και μια ηρεμία, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς το στήσιμο των έργων στους χώρους του Μουσείου. Με απλούς και λιτούς χειρισμούς παραθέτει τις προτάσεις του διακριτικά, σε ένα μουσειακό χώρο που τον αφήνει σχεδόν ανέπαφο και επιτρέπει στον επισκέπτη να περιπλανηθεί, να συσχετίσει, να ξεχαστεί, να σκεφτεί, να ηρεμήσει. Αφήνει κενά-παύσεις στον χώρο, μέσα από τα οποία το έργο του αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο. 

Ausstellungsfotos © Christian Kahl

Μάταια περίμενα από τον Αριστείδη να μου στείλει φωτογραφικό υλικό από την έκθεση του. Ο Αριστείδης εξαιρετικά σεμνός απέφυγε την όποια δημοσιότητα. 

Ο Αριστείδης Αντονάς

Οι εικόνες που σήμερα  παρουσιάζω εδώ τις ανακάλυψα στο διαδίκτυο δύο ημέρες πριν τα εγκαίνια της έκθεσης της ελληνικής συμμετοχής στη 14η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας με τίτλο  «ΤΟΠΙΑ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ: ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ » στο Μουσείο της Ακρόπολης, που επιμελήθηκε ο Εθνικός Επίτροπος Γιάννης Αίσωπος, αρχιτέκτων και καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών και την οποία είχα σχολιάσει τότε σε αυτό το blog, αμέσως μετά τα εγκαίνια.

Η πρώτη εντύπωση φτάνοντας στον νέο χώρο στο ισόγειο του Μουσείου της Ακρόπολης, ήταν θετική. Είναι απόλυτα σαφής η πρόθεση για την ένταξη ενός ανεξάρτητου κελύφους, μιας αυτόνομης ξύλινης κατασκευής χαμηλού κόστους σε έναν εκθεσιακό χώρο. 

Η ικανή απόσταση του κελύφους από την οροφή και οι δυνατότητες του υφιστάμενου εκθεσιακού φωτισμού του Μουσείου, έτσι όπως μάλιστα τον χειρίστηκε επιδέξια η εταιρεία φωτισμού – χορηγός L4A, είχε σαν αποτέλεσμα μια σαφώς καλύτερη σχέση από αυτή στο ελληνικό περίπτερο στην Βενετία. 

Μέχρι εδώ καλά. 

Η σύγκριση όμως ήταν αναπόφευκτη. 

Μάταια αναζητούσα ανάσες, μέσα στο χώρο.  Εδώ η πολύ πυκνή παράθεση των εικόνων περιμετρικά, σε όλο το ύψος, εν είδη ταπετσαρίας, με στόχο την διερεύνηση της σχέσης των κτιρίων με το φυσικό περιβάλλον ήταν ασφυκτικά δυσανάγνωστη. Χρειάζεται χρόνος και προσεκτική παρατήρηση για να ξεχωρίσει και να ταξινομήσει κανείς σημαντικά κτίρια, αλλά και σπάνια φυσικά τοπία που σχετίζονται με τον Τουρισμό, σε μια τέτοια ελεύθερη διάταξη. 

Εκτιμώ ότι σε εποχές που αυτές οι εκδηλώσεις πλήττονται από οικονομική και χρονική ασφυξία πρέπει να ισχύει το «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Χρειάζεται ίσως αυστηρή επιλογή και αξιολόγηση έστω και αν κάποιοι μείνουν αναγκαστικά απ΄ έξω. 

Το αυτό ισχύει και για τις 15 «ουτοπικές» προτάσεις Ελλήνων και ξένων αρχιτεκτόνων με τίτλο «Νέα Έργα–Τουριστική Κατοίκηση», που ήταν διάσπαρτες στο εσωτερικό του περιπτέρου, σε βάθρα χωρίς καν κάποιο συνοδευτικό ερμηνευτικό κείμενο.  Ομολογώ ότι βρήκα αρκετές πολύ ενδιαφέρουσες προτασεις, δεν είναι όμως ότι καλύτερο, όταν ο θεατής βρίσκεται σε αμηχανία προσπαθώντας να κατανοήσει τις προθέσεις των δημιουργών… 

Περισσότερα για την έκθεση του Αριστείδη Αντονά εδώ και εδώ 

Προηγούμενο σχόλιο σε αυτό το blog  σχετικά με την Ελληνική συμμετοχή στην 14η Μπιενάλε στην Βενετία εδώ

(κάντε κλικ στις εικόνες για μεγένθυση)