Tuesday, January 24, 2017


ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΕΡΓΟ

σύντομο σχόλιο
σχετικό κείμενο και μια πρόταση
της Μάρως Καρδαμίτση Αδάμη



OMNIVIEW, Δημήτρης Τσίγκος, Γιάννης Τσίγκος, Κάτε Καραγιάννη, Χριστίνα Τσακίρη, και Μαρία Καραμάλη. Αρχιτέκτονες, 2014

"ONE KLEOMENOUS" στον Λυκαβηττό


Γράφοντας σε αυτό το μπλογκ βρίσκομαι συχνά σε αμφιβολία αν τελικά νομιμοποιούμαι να κάνω κριτική, αρνητική η θετική, στα θέματα που ανεβάζω. Ένα ερώτημα που ενισχύεται κυρίως από την έντονη απουσία δημοσιευμένων σχετικών τοποθετήσεων κυρίως για την αρχιτεκτονική. 

Είναι γνωστό ότι σε ότι αφορά το θέατρο, τα εικαστικά και τα βιβλία, θέματα που κατά καιρούς έχω καταπιαστεί, υπάρχει μια συγκεκριμένη πρακτική που συνεχίζεται. Καθιερωμένοι, λιγότερο ή περισσότερο κριτικοί, καταθέτουν τις απόψεις τους σε έντυπα και στο διαδίκτυο και συχνά ενημερώνουν ή τελικά κατευθύνουν το κοινό. 

Αρκετές φορές έχω διαφωνήσει με αυτές τις κριτικές και έχω συγκροτήσει την δική μου διαφορετική άποψη, βλέποντας μια θεατρική παράσταση ή μια έκθεση, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αντίστοιχες κριτικές δεν είναι χρήσιμες έστω και αν διαφωνείς μαζί τους. Σε βάζουν να σκεφτείς να προβληματιστείς και μέσα στο χρόνο να κατασταλάξεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον τρόπο που προσεγγίζεις τα θέματα της δημιουργίας μέσα πάντα από συσχετισμούς και κριτική σκέψη.

Δίπλας Χρίστος, Κατοικία στον Διόνυσο, 2010
Το έργο αυτό παρουσιάστηκε στην 1η έκθεση αρχιτεκτονικού έργου στην Αττική/ΣΑΔΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ), 2013

Στην αρχιτεκτονική όμως υπάρχει μια τελείως διαφορετική προσέγγιση. Το αρχιτεκτονικό έργο απλά παρουσιαζεται μέσα από δημοσιεύσεις και καταξιώνεται έμμεσα μέσα από την επιλογή του από τον εκάστοτε εκδότη. Ότι δηλαδή δημοσιεύεται συνήθως θεωρείται σημαντικό και ότι παραμένει στην αφάνεια χάνεται στον χώρο του ασήμαντου. Μέσα στο χρόνο η κάποτε σχετικά αξιόπιστη διαδικασία επιλογής προς δημοσίευση, έχει αρκετές φορές καταλήξει σε μια μηχανιστική και σχεδόν άνευ κριτηρίων άκριτη δημοσίευση αρχιτεκτονικών έργων, απλά σαν παράθεση καρτ ποστάλ προς ενημέρωση, χωρίς κάποια αναλυτική κριτική αξιολόγηση, θετική ή αρνητική.

Χρυσολούρη Φραγκίσκα, πενταόροφο κτίριο με χρήση πολιτιστικών εκδηλώσεων, Ιερά Οδός και Ιεροφάντων, Κεραμεικός 2009 Αθήνα. 
Το έργο αυτό παρουσιάστηκε στην 1η έκθεση αρχιτεκτονικού έργου στην Αττική/ΣΑΔΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ), 2013

Αντωνόπουλος Ευάγγελος, Βέττα Θάλεια, Γαβαλάς Γεώργιος, Ρήγα Μαρία – Κυριακή, Σταμούλη Αναστασία, και Πυλαρινού Μαρία, αρχιτέκτονες.
ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ: ΠΡΩΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ

Η κριτική αυτή αξιολόγηση τα τελευταία χρόνια απουσιάζει, παρόλες τις περιρέουσες συζητήσεις και τα σχόλια που καλόπιστα ή κακόπιστα κυκλοφορούν συχνά, αιωρούμενα στους κύκλους των αρχιτεκτόνων και όχι μόνο. Σχόλια για τα θετικά στοιχεία ενός έργου, επιρροές συσχετίσεις και αναφορές, ή αδυναμίες, ή αχίλλειες πτέρνες του, έχουν συζητηθεί έντονα για πολλά κτίρια σπάνια όμως καταγράφονται τεκμηριωμένα ή δημοσιεύονται.

αρχιτεκτονική ομάδα: Ι. ΜΟΥΖΑΚΗΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ Ε.Π.Ε./ 3SK ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ Α.Ε. συμμετείχε ως συνεργάτης των 3SK η Καλλιόπη Κοντόζογλου,

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έννοια της «δημιουργικής κριτικής» για την αρχιτεκτονική είναι τελικά σχεδόν ανύπαρκτη στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια παρά το ένδοξο παρελθόν που κάποιοι αρχιτέκτονες, όπως ο Άρης Κωνσταντινίδης είχαν το θάρρος να τοποθετηθούν με τόλμη σε κείμενά τους απέναντι στο έργο Ελλήνων συναδέλφων τους και να προκαλέσουν συζητήσεις και προβληματισμούς. 
Θα συμπλήρωνα για τα νεότερα χρόνια τα ονόματα του Δημήτρη Φιλιππίδη, του Τάσου Μπίρη και του Ανδρέα Γιακουμακάτου, που πέρα από σχετικές εκδόσεις τους εξακολουθούν, σποραδικά και με διακριτικότητα να σχολιάζουν σε διάφορα έντυπα και στο διαδίκτυο. Ίσως μου διαφεύγουν και άλλοι.

Με αυτούς τους προβληματισμούς συναντηθήκαμε με την Μάρω Αδάμη στο Μουσείο Μπενάκη στα εγκαίνια της έκθεσης των ΔΟΜΩΝ για τον Διαγωνισμό για το ΝΕΟ ΑΣΤΙΚΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ “ROOM 18” και διαφωνώντας για τις αρχιτεκτονικές επιλογές που διακρίθηκαν, συμφωνήσαμε ότι τελικά υπάρχει σαφής απουσία, ή τελικά πολύ περιορισμένη, επώνυμης καταγεγραμμένης κριτικής και αυτό αποτελεί μείζον θέμα. Έτσι αφού καταγράψαμε και δημοσιεύσαμε τις διαφορετικές κριτικές μας απόψεις, για αυτή την έκθεση σε αυτό το μπλογκ 
ΝΕΟ ΑΣΤΙΚΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ / “ROOM 18”/ 3o Βραβείο, 
Sara Navazo Saez De Arregui (LA-NA), 
Edorta Larizgoitia Andueza (LA-NA) 

μετά χαράς διαπίστωσα ότι άνοιξε ένας διάλογος κριτικής στον οποίο συμμετείχαν και ο Δημήτρης Φιλιππίδης και ο Ανδρέας Γιακουμακάτος. Ένας διάλογος που δημοσίευσα (διαβάστε σχετικά εδώκαι εκτιμώ ότι συνέβαλε δημιουργικά προς όλες τις πλευρές.

Η Μάρω Αδάμη δεν το έβαλε κάτω. Επανήλθε με νέο κείμενο για την αρχιτεκτονική κριτική. Της αναγνωρίζω την επιμονή της στις απόψεις της και τις αρχές της, παρόλο που διαφωνούμε συχνά. Νομίζω ότι ανοίγεται ένας δρόμος για το θέμα αυτό της δημιουργικής κριτικής και υπάρχουν ήδη πολλές σκέψεις για την συνέχειά του και την ανάδειξή του στο άμεσο μέλλον. 

Παραθέτω στην συνέχεια το νεότερο κείμενό της με τίτλο: 


ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ

Της Μάρως Καρδαμίτση Αδάμη

Τομή συσχέτισης του μεγέθους του Νέου Δικαστικού Μεγάρου και της Ακρόπολης 
 και κριτικά σχόλια του γνωστού Γάλλου αρχιτέκτονα Ernest Hebrard με αφορμή την πρόταση του Αλέξανδρου Νικολούδη για το Δικαστικό μέγαρο των Αθηνών (1928)

Eίχα γράψει και παλαιότερα για την έλλειψη δημιουργικής αρχιτεκτονικής κριτικής στη χώρα μας. Το φαινόμενο δεν είναι ούτε σύγχρονο, ούτε μονάχα ελληνικό. Ήδη από τον Απρίλιο του 1966 ο καθηγητής του EMΠ και πρόεδρος τότε της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρίας Βασίλης Κασσάνδρας έγραφε: «Στο Παρίσι ξεσηκώθηκε τελευταία σταυροφορία με διεθνή απήχηση για τη δημιουργία αρχιτεκτονικής κριτικής… Η απουσία πραγματικής κριτικής αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην ψευδοκριτική που όχι μόνο δεν λέει τίποτα αλλά διατηρεί και εντείνει τη σύγχυση των πνευμάτων, διαστρεβλώνει τα κριτήρια της εκτιμήσεως, εκμηδενίζει τη δυνατότητα της κρίσεως, εμποδίζει τη διαμόρφωση μιας φωτισμένης δημόσιας γνώμης, γεννά ένα χάος από το οποίο επωφελούνται οι αναρριχητικοί και οι ανίκανοι. Η ψευδοκριτική επιτρέπει τη δικαιολόγηση των πάντων… άλλοτε με επαίνους του συντηρητικού μορφοκρατισμού, άλλοτε με την επιβράβευση του σκανδαλώδους και του εντυπωσιακού».

Ιωάννης Βικέλας και Ιωάννης Κυμπρίτης, Πύργος των Αθηνών, κτίστηκε επί δικατατορίας το 1971, και προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και κριτικές. Κατασκευή ΑΛΒΕΡΤΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ

Τα τελευταία χρόνια με τη συνδρομή του Ε.Ι.Α., του περιοδικού των Δομών, και των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη και των ιστοσελίδων των Greek Architects και του Γιώργου Τριανταφύλλου έχουν γίνει πολλές προσπάθειες γνωριμίας και προβολής των νέων και των λιγότερο νέων Νεοελλήνων Aρχιτεκτόνων. Aυτών που διαμόρφωσαν την αρχιτεκτονική του 20ού αιώνα. Παράλληλα έχουν εκδοθεί αρκετές μονογραφίες της μεσοπολεμικής γενιάς και της γενιάς του ΄60 και του ΄70. Παρ΄όλα αυτά δεν βλέπω ούτε τη νεοελληνική αρχιτεκτονική να βελτιώνεται σημαντικά ούτε να γίνεται πλατύτερα γνωστή στο ευρύ κοινό.

Εμμανουήλ Βουρέκας (1905-1993), Προκόπης Βασιλειάδης (1912-1977) και Σπύρος Στάικος,
Ξενοδοχείο Hilton υπό κατασκευή. Εγκαινιάστηκε το 1963 και προκάλεσε θύελλα κριτικής και συζητήσεων 

Ίσως θα έπρεπε να ασκήσουμε στους εαυτούς μας μια αυστηρή αυτοκριτική. Τι είναι καλό και τι όχι. Σ΄ όλα όσα ανέφερα πιο πάνω λείπει η κριτική, η καλοπροαίρετη αλλά αυστηρή αυτοκριτική. Όπως περίπου γίνεται και με το βιβλίο, κάνουμε πολλές παρουσιάσεις αρχιτεκτονικών έργων και ελάχιστες αν όχι μηδενικές κριτικές. Και όμως στα πηγαδάκια, στα φουαγιέ των εκθέσεων, των ημερίδων και των διαλέξεων τα σχόλια πάνε και έρχονται. Σιγανά, μεταξύ μας. Καταντούν κουτσομπολιά και όχι σχόλια που στηρίζονται σε κριτήρια και δεδομένα. Τι φοβόμαστε να τα πούμε δυνατά; Δεν έχουμε άραγε το θάρρος της γνώμης μας; Δεν θέλουμε να χαλάσουμε φιλίες; Μήπως όπως λέει ο «Michel Foucault» η κριτική βρίσκει το σημείο αγκίστρωση της στο πρόβλημα της βεβαιότητος απέναντι στην αυθεντία; Αλλά τότε ποια είναι η αυθεντία; Οι συνθέτες – δημιουργοί; Οι κριτικοί της αισθητικής γενικότερα – μη αρχιτέκτονες;

Ο παλιός συνεργάτης του Ζυγού, τεχνοκρατικός Ίων Δραγούμης έγραφε τον Οκτώβριο του 1960 ότι «Η αρχιτεκτονική και η διακοσμητική που ανήκουν στο μεταίχμιο τέχνης και τεχνικής ονειροπολήσεως και χρήσεως ατομικότητος και δημοσιότητος» διαφέρουν από τις άλλες τέχνες διότι βρίσκονται στο σημείο ακριβώς όπου συναντάται η σύζευξη του αιώνιου και του εφήμερου και επομένως υπόκεινται στη χρονική μεταβλητότητά του στυλ και της μόδας. Είναι αυτό άραγε ένα άλλοθι απέναντι στην αυθεντία; Ίσως και να ναι; Για το μεγάλο κοινό είναι σίγουρα. Για τους αρχιτέκτονες όμως είναι; Εντάξει για κάποιους μπορεί να είναι. Αλλά κάπου θα υπάρχει και ένας απόγονος (όχι κατ' ανάγκη βιολογικός) του Κώστα Μπίρη του Άρη Κωνσταντινίδη που να έχει το θάρρος να πει χύμα τι πιστεύει.

Αριάδνη Βοζάνη, Γρηγόρης Δεσύλας, Μαριαλένα Κάτσικα και Θεόδωρος Τσιατάς αρχιτέκτονες. Πλατεία Ομονοίας 

Και η αλήθεια είναι ότι η κριτική έχει καταλήξει να θεωρείται σαν εξωτερίκευση ζήλιας ή ενδόμυχης κακίας ακόμα και μεταξύ φίλων. Είναι δύσκολό, πολύ δύσκολό το να έχεις την ιδιότητα του κριτικού και να αποτολμήσεις μια αυστηρή ή έστω δίκαια κριτική. Μια αντικειμενική κριτική. Φυσικά δεν υπάρχει μόνο η αρνητική κριτική υπάρχει και πρέπει να υπάρχει και η θετική, η δημιουργική κριτική. Έχουμε όμως τόσο συνηθίσει σε παρόμοιες κριτικές, που έχουμε γίνει δύσπιστοι. 

Επίθετα, όπως σημαντικοί, πρωτοπόροι, φράσεις όπως, έργα σταθμοί, κτίρια ενταγμένα στο περιβάλλον, σωστά διαβαθμισμένοι όγκοι, πετυχημένη σχέση πλήρων και κενών, υψηλή αισθητική, έργα που ανοίγουν διάλογο κ.λπ., κ.λπ. συναντάς σε κάθε μονογραφία, μικρή ή μεγάλη, σε κάθε παρουσίαση έργου, σημαντικού ή μη αρχιτέκτονα.

Και επιλέγω σχόλια λιτά, απλά, κατανοητά.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που συνειδητά επιλέγουν μια πιο δυσανάγνωστη κριτική με ένα λόγο «σοφό», «περίπλοκο», «ακατάληπτο» από το κοινό. Που διακρίνουν στο έργο νέες προεκτάσεις, νέες αξίες, νέες αρχές που ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του δεν είχε ποτέ σκεφτεί. Και φυσικά όχι μόνο στο χώρο της αρχιτεκτονικής.

Μουσείο Ακρόπολης με φόντο τον Παρθενώνα

Αναρωτιέμαι αν τα περισσότερα από τα παρουσιαζόμενα έργα είναι μικρά αριστουργήματα, τότε γιατί το κοινό δεν τα καταλαβαίνει; Τι φταίει; Εμείς ή αυτό; Και έστω ότι προχωρούμε όσο και όπως μπορούμε σε μια προσπάθεια αρχιτεκτονικής επιμόρφωσης του κοινού όπως προτείνουμε με τον Τάσο Μπίρη και τον Μανώλη Οικονόμου στο «Α της αρχιτεκτονικής». Εμάς τρομάρα μου, τις αυθεντίες, ποιος θα μας επιμορφώσει. (βλέπε σχετικό υλικό  που δημοσιεύτηκε αρχικά στους Greek Architects και στην συνέχεια σε είδικό blog κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ)

Τώρα τελευταία όλο ιδέες μου έρχονται. Κι αν κάναμε μια συζήτηση για την κριτική της αρχιτεκτονικής; Αν οργανώναμε μια ημερίδα; Αφού προηγουμένως πάρουμε και κανένα βάλιουμ. Πολλοί από εμάς είμαστε πια «ώριμοι». Ίσως να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε με σχετική ηρεμία και κυρίως με ψυχραιμία να ακούσουμε μια έντιμη κριτική έστω και υποκειμενική χωρίς να χαλάσουμε τις φιλίες μας. Φιλίες που όσο «γερνάμε» (λάθος μεγαλώνουμε), έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από την αλήθεια μιας κριτικής.

Χωρίς κριτική ζω, χωρίς φίλους όχι.

Ίσως λοιπόν, λέω και πάλι ίσως να βοηθούσα στον «αρχιτεκτονικό παράδεισο» που λέει ο Δημήτρης Φιλιππίδης να δίναμε ένα παράδειγμα εντιμότητας και ήθους στους νεότερους.
Οι λέξεις δίκαιο, αλήθεια, κάλλος, ελευθερία, είναι λέξεις αρχέτυπα. Αλλά και οι λέξεις ψυχή (ψυχής, ανάγκη) και αγάπη είναι επίσης αρχέτυπα (Jung).
Άντε λοιπόν ας βάλουμε μπρος να τα εκφράσουμε όσο πιο καλά μπορούμε, με ειλικρίνεια και θάρρος.
Καλό θα ήταν βέβαια να τα είχα πει όλα αυτά 30 χρόνια πριν και βάλε. Τώρα μου ήρθε, τώρα τα λέω. Στο κάτω-κάτω μια ιδέα είναι αυτή. Τη λέω κι ας πέσει κάτω. Αντέχω την κριτική.

Μάρω Καρδαμίτση Αδάμη





Monday, January 16, 2017



SO-IL ARCHITECTURE:
MANETTI SHREM MUSEUM OF ART
ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

ο Ηλίας Παπαγεωργίου και η δόξα 
των  διάτρητων επικαλύψεων


Ένα ακόμη σημαντικό έργο της ομάδας SO-IL ARCHITECTURE με έδρα την Νέα Υόρκη στην οποία συμμετέχουν ο δικός μας, Ηλίας Παπαγεωργίου μαζί με τους Florian Idenburg, και Jing Liu, παρουσιάζεται σήμερα Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2016 στις 19:00 μμ στο Παρίσι στην διάλεξη που θα δώσει ο Παπαγεωργίου στο Pavillon de l΄Arsenal στο Παρίσι, σε ένα σημαντικό χώρο πληροφόρησης και παρουσίασης έργων αρχιτεκτονικής και πολεοδομίας. 

Πρόκειται για το νέο Μουσείο Shrem Manetti στην Καλιφόρνια που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στις 13 Νοεμβρίου 2016.

Η είσοδος του νέου Μουσείο Shrem Manetti, Photo Iwan Baan

Είναι γνωστή η εμμονή του Παπαγεωργίου και της ομάδας του, στις μαγεία του φιλτραρίσματος του φυσικού φωτός μέσα από διάτρητες κατασκευές μεγάλης κλίμακας που καλύπτουν με ένα ξεχωριστό ευαίσθητο τρόπο το φυσικό τοπίο και στεγάζουν διαφορετικού είδους χρήσεις.

Από την παρουσίαση στην διάλεξή του Παπαγεωργίου 
στο πλαίσιο του ΕΙΑ στις 19 11 2015
της πρότασης που συμμετείχε στην 14η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής




Η πρότασή του με τίτλο "veiled", που διατύπωσε με αφορμή την 14η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής στην Βενετία, όπου συμμετείχε στις πειραματικές συμμετοχές της Ελληνικής παρουσίας με τίτλο “Remaking Greece”, με επίτροπο τον Γιάννη Αίσωπο, μας εντυπωσίασε. Μια χειρονομία στο τοπίο, σε ένα νησί του Αιγαίου, σηματοδοτεί μια νέα τυπολογία τουριστικής εγκατάστασης και επανα-διαπραγματεύεται την σχέση τεχνητού περιβάλλοντος και φύσης. Ένα κυματοειδές διάτρητο πέτασμα, ένα διαπερατό στέγαστρο που αιωρείται σαν πέπλο, συνομιλεί με τις καμπύλες του εδάφους και ορίζει μια ποικιλία χώρων διαφορετικής κλίμακας. Οι επιφάνειές του διαθλούν το φως, μετριάζουν την θερμότητα και παράγουν ήχους όταν ο άνεμος φυσά και η όλη σύνθεση εξακολουθεί να παραμένει στην μνήμη μου σαν μια από τις σπάνιες αρχιτεκτονικές μου εμπειρίες.

SO-IL ARCHITECTURE, Pole Dance, 2010
Είχε προηγηθεί το Pole Dance, μια παράξενη αρχιτεκτονική επέμβαση στην Νέα Υόρκη το 2010. Ένα συμμετοχικό περιβάλλον, μια ακόμη κυματοειδής και διάτρητη επικάλυψη μιας αυλής που λειτουργεί διαδραστικά, επηρεάζεται συνεχώς από την ανθρώπινη δράση και περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως η βροχή και ο άνεμος, στηριγμένη σε κινούμενους στύλους που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του MoMAPS1 ’s Young Architects Program. 

Το νέο Μουσείο Shrem Manetti, φωτό © Iwan Baan

Το νέο Μουσείο Shrem Manetti είναι ένα σύγχρονο μουσείο τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ένα από τα πιο ολοκληρωμένα ερευνητικά πανεπιστήμια του κόσμου. Αποτελεί ένα μοναδικό αποθετήριο έργων τέχνης που δημιουργήθηκαν από μια γενιά από σημαντικούς καλλιτέχνες, που εργάστηκαν και σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Davis, τις αρχές της δεκαετίας του '60, όπως οι Wayne Thiebaud και Robert Arneson. Η αρχιτεκτονική μελέτη των SO-IL επιλέχθηκε μετά από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό το 2013.



Οι επικαλύψεις και η κάτοψη του Μουσείου

Χαρακτηρίζεται από το “Grand Canopy” ένα διαπερατό πέτασμα, μια διευρυμένη πέργκολα με περσίδες από διάτρητο αλουμίνιο που αιωρείται και καλύπτει μια ολοκληρωμένη σύνθεση από εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους.


Μια ελεύθερη διάταξη, ένα ψηφιδωτό 910 τριγωνικών περσίδων-δοκών αλουμινίου που παραπέμπει   στις παλαιότερες τολμηρές αναζητήσεις του Αριστείδη Αντονά που πρότεινε για την σκίαση κυρίως υπαίθριων χώρων στην Αθήνα, ευρύτερες δομές πέργκολας, σε ορθογωνικό κάναβο. 

Αριστείδης Αντονάς, Athens Terrace Works. 
νέες δομές πέργκολας με την επανάχρηση παλαιών υλικών 
 από εγκαταστάσεις υποδομής,
τοποθετούνται στις ταράτσες της πόλης για την δημιουργία σκίασης. 

Η φιλόδοξη πρόταση του γραφείου S0-IL, της ιδιότυπης αυτής κάλυψης, σαφώς πιο τολμηρή και πιο ελεύθερη με ευθύγραμμες και καμπύλες χαράξεις, σηματοδοτεί στην κυριολεξία την αρχιτεκτονική του νέου Μουσείου. 

© Iwan Baan

Παράλληλα ισορροπεί μέσα στο τοπίο και τις γραμμικές διατάξεις των καλλιεργημένων εκτάσεων της όμορης αγροτικής κοιλάδας, που φαίνεται ότι συνομιλούν με τις γραμμικές διατάξεις των περσίδων του μεγάλου αυτού στεγάστρου. 

© Iwan Baan
Η πολυπλοκότητα και η ελευθερία των χαράξεων των περσίδων προσφέρουν διαφορετικές εικόνες που ενεργοποιούνται από την κίνηση και την προοπτική του θεατή. Ένα νέο σύμβολο για την πανεπιστημιούπολη εντάσσεται και εναρμονίζεται δυναμικά με το τοπίο, ένα νέο έμβλημα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις.

© Iwan Baan

"Οι Αρχιτέκτονες μας έχουν δώσει μια εργαλειοθήκη για τη δοκιμή νέων τρόπων χρήσης ενός μουσείου αφιερωμένο στη σύγχρονη τέχνη", λέει ο Rachel Teagle, διευθυντής του Μουσείου Manetti Shrem. "Έχουμε εκθεσιακούς χώρους που μπορεί να μετατραπούν εύκολα, εξωτερικούς τοίχους που μετατρέπονται σε οθόνες, δημόσιους χώρους με δωρεάν πρόσβαση Wi-Fi και αίθουσες όπου μπορούν να πραγματοποιηθούν πανεπιστημιακά μαθήματα για όλα τα είδη των θεμάτων, όχι μόνο για την τέχνη."

© Iwan Baan

Στο εσωτερικό, το γυάλινο λόμπι οδηγεί σε μια κεντρική αυλή, η οποία ανοίγεται προς τον ουρανό και σε τρείς διαφορετικές χωρικές ενότητες που φιλοξενούν εκθέσεις και παράλληλα προσφέρονται για δημόσια χρήση και συγκεντρώσεις. Η σύνθεση συμπληρώνεται με κήπους, κιόσκια, αίθουσες διδασκαλίας και άλλες λειτουργίες υποστήριξης. Αυτή η «δημοκρατική οργάνωση» πυροδοτεί μια σειρά από δυνατότητες. Δημιουργεί άτυπες ευκαιρίες μάθησης και αλληλεπίδρασης, υποστηρίζοντας την αποστολή του μουσείου για να έχουν όλοι οι επισκέπτες την δυνατότητα να γίνουν και πάλι μαθητές.

© Iwan Baan

© Iwan Baan

© Iwan Baan
© Iwan Baan


© Iwan Baan

Το μουσείο είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε σε ήπιες καιρικές συνθήκες, το λόμπι και άλλοι χώροι εκτός από τους εκθεσιακούς να μπορούν να ανοίγουν προς τα έξω.
Το έργο ανήκει στο Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Davis και κόστισε 30 εκατομμύρια δολάρια
___________________________________________________________


Ηλίας Παπαγεωργίου

Ο Ηλίας Παπαγεωργίου γεννημένος στην Αθήνα το 1980, είναι ένας Έλληνας αρχιτέκτονας και συνεργάτης στο γραφείο αρχιτεκτονικής SO - IL στην Νέα Υόρκη, από την ίδρυσή του το 2008 στο οποίο εντάχθηκε ως εταίρος το 2013. 

Έχει δώσει σειρά διαλέξεων και έχει διδάξει στο Graduate School of Architecture του Πανεπιστημίου Κολούμπια, και στο Πανεπιστήμιο Tulane. Ο Ηλίας κατέχει Δίπλωμα Αρχιτεκτονικής από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έχει κάνει μεταπτυχιακό στην Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.


Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση.