Monday, June 21, 2021



ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ Νο 20

"THE MAKING OF RODIN"
στην TATE MODERN

Αναζητώντας την ουσία
όχι στο φαίνεσθαι αλλά στο γίγνεσθαι

+

Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ
9η δημοσίευση


Ομολογώ ότι δεν είχα και την καλύτερη γνώμη για τον Ροντέν, που βασικά τον είχα συνδέσει με το πολυφορεμένο έργο του Το Φιλί (1884), αντίγραφο του οποίου ξανα-είδα το 2010 μόλις άνοιξε η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στο κέντρο της εισόδου του κτιρίου. Το σχολίασα αρνητικά τότε και θεώρησα ότι το ίδρυμα ξιπάζεται και προκαλεί, ξεκινώντας με μια τέτοια ξενόφερτη ιλουστρασιόν επιλογή σε πρώτο πλάνο, ενώ θα μπορούσε να επιλέξει ένα έργο από τους πράγματι πολύ σημαντικούς έλληνες γλύπτες, μια και στις προθέσεις του ήταν, όπως δήλωνε,  να προωθήσει τον σύγχρονο Ελληνικό Πολιτισμό. Το Ίδρυμα ευτυχώς σύντομα έβαλε στο περιθώριο το γλυπτό και έκτοτε ξέχασα και τον Ροντέν, μια και ποτέ δεν με συγκίνησε η θεματολογία του, παρά μόνο η τεχνική του.

Auguste Rodin, fotografato da Nadar nel 1891

Στην έκθεση όμως στην τόσο έρημη Tate Modern, που επισκέφτηκα πρόσφατα, αιφνιδιάστηκα. Αισθάνθηκα ότι βρέθηκα στην ατμόσφαιρα του ατελιέ του πολυμήχανου αυτού καλλιτέχνη και συνειδητοποίησα την ουσία του τρόπου δουλειάς του και όλα όσα προηγούνται πριν το τελικό έργο, πριν τον στιλπνό ορείχαλκο και το φινιρισμένο μάρμαρο.



Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ το “making of” δηλαδή τι ακριβώς προηγείται, όλη δηλαδή την αναζήτηση, τους πειραματισμούς και τις εναλλακτικές διερευνητικές προτάσεις-σκέψεις, του καλλιτέχνη, την γόνιμη αβεβαιότητα και τελικά όλη την μαγεία του ταξιδιού που προηγείται του τελικού αποτελέσματος, που για μένα προσωπικά είναι η ουσία ενός έργου , ίσως κάποιες φορές να το ξεπερνά.

Γενική άποψη της μεγάλης αίθουσας Νο 2 της έκθεσης

Η έκθεση μας αποκαλύπτει τους χειρισμούς και τις απόπειρες του Ροντέν με υλικό τον γύψο, με τον οποίον μελετά εναλλακτικές τόσο για τα επί μέρους, όσο και για το όλον, για τους τρόπους συναρμολόγησης, επεξεργασίας, στάσης και υφής.

Το πιο αποκαλυπτικό ήταν, το πώς ξεκινούσε πλάθοντας το γυμνό σώμα του ήρωα ή των ηρώων του έργου, και στην συνέχεια αφού μελετούσε ξεχωριστά το ένδυμα το πρόσθετε βυθισμένο στον γύψο πάνω στα γυμνά σώματα. Αυτό επέτρεψε στο περίγραμμα των σωμάτων να φαίνεται καθαρά κάτω από τα ρούχα. Με χαρακτηριστικά παραδείγματα Το Μνημείο για τον Μπαλζάκ, αλλά και το πολυσύνθετο έργο Οι Αστοί του Καλαί που παραθέτω στην συνέχεια.

Μνημείο του Balzak, προετοιμασία με επί μέρους προπλάσματα

Monument to Balzac, πρόπλασμα στην έκθεση και τελικό έργο στον κήπο του Μουσείου Rodin στο Παρίσι

Τόσο στο μνημείο για τον Μπαλζάκ όσο και στους Οι Αστοί του Καλαί, 1895, (Les Bourgeois de Calais), ακολουθείται αυτή η επίπονη τεχνική, ενός καλλιτέχνη που αναζητά την ουσία όχι στο «φαίνεσθαι» αλλά στο «γίγνεσθαι».




















Auguste Rodin, Les Bourgeois de Calais

O Ροντέν ξεκίνησε ως τεχνίτης για να γίνει καλλιτέχνης. Αυτή είναι η καλή και η μόνη μέθοδος ισχυριζόταν, αφού μάλιστα είχε απορριφθεί από την Ecole des Beaux-Arts στο Παρίσι. Κατάφερε τελικά να γίνει ο σημαντικότερος Γάλλος γλύπτης της εποχής του. Μέχρι το 1900, ήταν ένας παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνης.

Auguste Rodin, The Thinker

Το 1888, ο Ροντέν πραγματοποίησε το έργο  The Thinker ως ανεξάρτητο έργο. Όπως και στα  περισσότερα από τα γλυπτά του, έγινε αρχικά πρόπλασμα από   πηλό και μετά χυτεύτηκε σε γύψο.

The Thinker, Πρόπλασμα από πηλό


Ο Στοχαστής, σχεδιάστηκε αρχικά ως μέρος του έργου The Gates of Hell, τις μνημειακές χάλκινες πύλες που ανατέθηκαν για ένα προτεινόμενο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη κυβερνητική ανάθεση στον Ροντέν. Σχεδίασε μια συγκέντρωση 180 μορφών εμπνευσμένων από το ποίημα του Dante Alighieri Inferno. Τελικά, τα σχέδια για το μουσείο πέρασαν και οι πύλες δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Ωστόσο, έγινε το καθοριστικό έργο της καριέρας του Ροντέν, παρέχοντάς του ένα ντεπό με φιγούρες για επανεπεξεργασία, αναδιάταξη και επαναχρησιμοποίηση.

Δεν θα προχωρήσω σε περισσότερες αναφορές.
Θα περιοριστώ απλά στην σύντομη παρουσίαση έργων που μου κίνησαν το ενδιαφέρον και κατέγραψα, σημειώνοντας παράλληλα, ότι κάποιες στιγμές, μπροστά σε κάποια μικρά έργα του Rodin, ειδικά τα περίφημα assemblage, ήρθαν στην μνήμη μου αντίστοιχα έργα του δικού μας Γιαννούλη Χαλεπά που γεννήθηκε το 1851, έντεκα χρόνια αργότερα από τον Ροντέν. Χάρηκα μάλιστα που στην Αθήνα στο ΄Ιδρυμα ΔΕΣΤΕ παρουσιάζονται αυτό τον καιρό τρία έργα του κορυφαίου μας γλύπτη, τα οποία ανήκουν στο #OnassisCollection, ανάμεσα στα εκθέματα της έκθεσης «Αντι-Δομή».

Γιαννούλης Χαλεπάς, τρία έργα από το #OnassisCollection, στην έκθεση «Αντι-Δομή» στο ΄Ιδρυμα ΔΕΣΤΕ.

Rodin, Two Polyphemus Head to Head / The Hand of God. 1898 /
The Tragic Muse, Small Model, 1890



Rodin, The Three Faunesses, before 1896

Rodin, Assemblage: 1 Two female Nudes Hugging Each Other,

2,3 Minotaur or Faun and Nymph,1886

Rodin, Ugolino and his Children, 1882

Τα πειραματικά αυτά έργα αποκαλύπτουν μια νέα πλευρά ενός μεγάλου γλύπτη που άλλαξε τη μοντέρνα τέχνη. Δουλεύοντας στα τέλη του 20ού αιώνα, ο Auguste Rodin παραβίασε τους κανόνες της κλασικής γλυπτικής για να δημιουργήσει μια εικόνα του ανθρώπινου σώματος που αντικατοπτρίζει τις ρήξεις, τις πολυπλοκότητες και τις αβεβαιότητες της σύγχρονης εποχής.

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση


Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ

9η δημοσίευση


Το 1962 πήγα στην Υπηρεσία Οικισμού του ΥΔΕ, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Προκόπης Βασιλειάδης. Σημειώνεται ότι σε όλες τις Δημόσιες Υπηρεσίες που εργάστηκα η σχέση εργασίας ήταν πάντοτε με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου. Το επιδίωκα, γιατί αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μπορώ να διατηρώ Ιδιωτικό Αρχιτεκτονικό Γραφείο, πράγμα που κάλυπτε όχι μόνο τις οικονομικές αλλά και τις υπαρξιακές μου ανάγκες ως αρχιτέκτονα. Από το 1956 μέχρι το 2010 διατηρούσα μόνος μου ή μαζί με άλλους Γραφείο Αρχιτεκτονικών Μελετών. Από το 1963 μέχρι το 1967 είχα κοινό Γραφείο μαζί με το Δημήτρη Φατούρο και τα τελευταία χρόνια...

Για την συνέχεια κάντε ΚΛΙΚ εδώ.





Monday, June 14, 2021

 

ΜΑΡΙΑ ΛΟΪΖΙΔΟΥ:

4 ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ 
ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ



Πεντακόσιες δεκαέξι χιλιάδες κόμβοι συνδέουν λευκά νήματα από μετάξι, βαμβάκι και λινό στο νέο έργο της Κύπριας καλλιτέχνιδος Μαρίας Λοϊζίδου με τίτλο A Monumental Lightness (2021). Πρόκειται για μια μνημειακή εικαστική επέμβαση μιας επαναλαμβανόμενης πράξης, που απόλαυσα βρισκόμενος στο Λονδίνο σε δεκαήμερη Καραντίνα, μέσα από την διδικτυακή παρουσίαση της μεγάλης έκθεσης που οργάνωσε ο πολιτιστικός οργανισμός ΝΕΟΝ, στο γνωστό Καπνεργοστάσιο.

Monumental Lightness, 2021, cotton, silk, linen, threads, metal, 12x19x10 m.

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα με το τελικό αποτέλεσμα, αυτής της γενναιόδωρης πρωτοβουλίας έστω και από απόσταση, με δεδομένο ότι πριν από αρκετά χρόνια γύρω στο 2002, βρέθηκα και φωτογράφισα αυτόν τον χώρο σε πλήρη εγκατάλειψη, μετά από πρόταση που δεν ευωδόθηκε, να ασχοληθώ με την ανάπλασή του. Έτσι μετά από τόσα χρόνια, χάρηκα που για άλλη μια φορά ο οργανισμός ΝΕΟΝ, συνέβαλε στην αξιοποίηση ενός σημαντικού κτιρίου, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, εντάσσοντας στην στέψη του το συμβολικό έργο του Νίκου Ναυρίδη να υποδέχεται την πόλη και τους επισκέπτες με την φράση του Μπέκετ, "Ever tried, Ever failed. No Matter." και παράλληλα να οργανώσει στο εσωτερικό μια σημαντική έκθεση με τίτλο Portals, 2021 που θα επισκεφτώ επιστρέφοντας στην Αθήνα.


Σήμερα όμως θα βιαστώ να αναφερθώ, έστω και από μακριά, σε ένα ευαίσθητο, όπως πάντα, έργο της Μαρίας Λοϊζίδου, μόνο και μόνο γιατί όπως διαπίστωσα η παρουσίασή του εντάσσεται σε μια εξαιρετική συγκυρία για την συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα. Η Λοϊζίδου αυτό το καλοκαίρι εκθέτει ταυτόχρονα σε τέσσερες διαφορετικούς χώρους στην Αθήνα, την Κύπρο και  την Γαλλία. Την παρακολουθώ χρόνια και παρουσιάζω κατά καιρούς, εδώ σε αυτό το blog την δουλειά της, λατρεύοντας την έννοια και την πράξη της ύφανσης και του πλεξίματος, που την απασχολεί συστηματικά. Από τα παιδικά μου χρόνια, εκτός από τους ψαράδες που με γοήτευαν στην παραλία πλέκοντας επιδέξια τα δίχτυα, παρακολουθούσα συχνά, δίπλα στην μητέρα μου πώς έπλεκε καταπληκτικά με αστείρευτη υπομονή και επιμονή με τις βελόνες, υπέροχα πουλόβερ ή κασκόλ και με το βελονάκι φίνες δαντέλες, μεταμορφώνοντας το απλό νήμα σε χρηστικό υψηλής ποιότητας χειροποίητο έργο. Αυτή η ιδιαιτερότητα της Λοϊζίδου, με προκαλεί να την παρακολουθώ και να παρουσιάζω την δουλειά της, που βέβαια κινείται και σε άλλες τεχνικές και αναζητήσεις, εξ ίσου ενδιαφέρουσες.

1. 


Monumental Lightness, 2021,
Έκθεση Portals | Πύλη
Παλιό Δημόσιο Καπνεργοστάσιο, Βιβλιοθήκη και Τυπογραφείο της Βουλής. Μία συνεργασία της Βουλής των Ελλήνων και του ΝΕΟΝ. 11.06.21 - 31.12.21 https://neon.org.gr/en/

Monumental Lightness, 2021, cotton, silk, linen, threads, metal, 12x19x10 m.

Στην εσωτερική αυλή του κτιρίου της Καπναποθήκης που έχει τον χαρακτήρα ενός δημόσιου χώρου, η μεγάλης κλίμακας λεπτεπίλεπτη μετέωρη εγκατάσταση της Μαρίας Λοϊζίδου με τίτλο A Monumental Lightness, αποτελεί ένα έργο μνημειακό, και παράλληλα μια ωδή στην ελαφρότητα, την λεπτότητα και την ημιδιαφάνεια, όπως σημείωσε στην σχετική παρουσίαση η Ελίνα Κουντούρη, επιμελήτρια της έκθεσης μαζί με την Madeleine Grynsztejn, διευθύντρια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Σικάγο.


«Το έργο αυτό, όπως σημειώνει η Λοϊζίδου, ασχολείται με πρακτικές αντίστασης που δημιουργούνται χάρη στις επαναλαμβανόμενες καθημερινές χειρονομίες. Η δουλειά της αφορά στην ύφανση χειρονομιών μιας συλλογικής προσπάθειας που σχηματίζει μια εντελώς ελαφριά επιφάνεια ιστού»[…]


Το Monumental Lightness μας υπενθυμίζει ότι η επανάληψη των καθημερινών χειρονομιών μπορεί να γίνει ριζική όταν συναρμολογηθεί σε ένα σύνολο που αποτελείται από μια συγκεντρωτική διαδικασία. Η αίσθηση που αποκτάτε όταν περπατάτε στις κάθετες επιφάνειες που μοιάζουν με τον ιστό επιβεβαιώνει μια τέτοια πολιτική δήλωση. Αυτή η ταπετσαρία των κόμβων με την σχεδόν αόρατη είσοδό της εντείνει την προσπάθεια τον αγωνιστικό αγώνα να περάσει μέσα από την πύλη. Η πορεία μας προς την άλλη πλευρά είναι μια απόφαση και μια επιλογή.

2.

 

Accessibility to No Man Land, 2020

Χειροποίητη πλέξη από σύρμα ανοξείδωτου χάλυβα, γυάλινες ράβδους, 700x60cm. Photo: Château d’ Eaux de Bourge, 2020.


Το επόμενο έργο με τίτλο Accessibility to No Man Land, 2020 προορίζεται για την έκθεση Vivace and TroppoQ Glass in the Free State, σε επιμέλεια του Yves Sabourin, που πραγματοποιείται στον παλιό πύργο νερού, στη πόλη της Bourge και στη συνέχεια, το 2021 στο Garage, ένα νέο κέντρο τέχνης που άνοιξε πέρυσι στο Ambroise, στην Γαλλία. Από τις 24 Ιουλίου έως τις 20 Σεπτεμβρίου.


Το κοινό νήμα της έκθεσης είναι η ύλη: η ανθρώπινη ύλη σε κίνηση και η λιωμένη υάλινη ύλη, σχεδιασμένη σε ένα πλαίσιο έρευνας. Η έκθεση σχεδιάστηκε σε συνδυασμό με ένα ερευνητικό έργο από το εργαστήριο CEMHTI (ακραίες συνθήκες και υλικά: υψηλή θερμοκρασία και ακτινοβουλία) του CNRS στην Ορλεάνη. Η ερευνητής Nadia Pellerin, που ήθελε αυτή η καθαρά επιστημονική και τεχνική πρόταση να συνδυαστεί με μια προοπτική «σύγχρονης τέχνης», κάλεσε την ENSA-Bourges (Ecole nationale supérieure des beaux-arts) για να συνεργαστούν. Κάλεσε επίσης τα υαλουργικά εργαστήρια Patrick-Lepage στο Amboise-Chargé (Indre-et-Loire) για έρευνα σχετικά με το γυαλί. Οι νεαροί καλλιτέχνες από τη Bourge ήταν σε θέση να συμμετέχουν σε ένα κομμάτι της πρότασης σε συνεργασία με την υαλουργία Πιέρ Γκαλού.


Στην έκθεση παρουσιάζονται εξήντα έργα τέχνης τα οποία πραγματοποιήθηκαν στη Γαλλία, στα εργαστήρια των Ciav (Διεθνές Κέντρο Γυαλικής Τέχνης) στο Meisenthal, Cirva (Διεθνές Κέντρο Έρευνας για το Γυαλί και τις Πλαστικές Τέχνες) στη Μασσαλία, το TiPii Atelier στην Τουλούζη, το Glass Fabrick εγκατεστημένο κοντά στη Νάντη, χωρίς να ξεχνάμε τις συνεργασίες μεταξύ Ciav και μαθητές του HEAR (Haute Ecole des arts du Rhin) και του ENSA-Limoges, καθώς επίσης και με το μουσείο γυαλιού Sars-Poterie και το ζωολογικό μουσείο του Στρασβούργου.


Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν: Guillaume Abdi / François Azambourg / Raphaël Barrois / Maria Bang Espersen / Mathilde Caylou / Baptiste Debombourg / Marie Ducaté / Laurent Esquerré / Paul-Armand Gette / Pipaluk Lake / Julie Legrand / Antoine Leperlier / Olivier Leroi / Richard Loesel / Maria Loizidou / Jean-Miche Othoniel / Michel Paysant / Benoît Pype / Françoise Quardon / Nadia Sabourin / Marjolaine Salvador-Morel / Martine Schildge / Skall / Floryan Varennes / Jean-Luc Verna / Cathrine Winsnes.


Εγκαταστάσεις σε δημόσιο χώρο

3.

Mnemosyne and the prompter – I am the monument, 2021

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου Θ.Ο.Κ.


Mnemosyne and the prompter – I am the monument, 2021, inox, bronze, recycled plastic, 19x12x08 m.
Collective work: Maria Loizidou visual artist, Socrates Socratous visual artist, Socrates Stratis architect, in collaboration with AA&U.

Η Μνημοσύνη και ο Υποβολέας – εγώ είμαι το μνημείο, 2021
Μαρία Λοϊζίδου, Σωκράτης Σωκράτους, Σωκράτης Στρατής
19x12x08 μ. Ανοξείδωτος χάλυβας, μπρούντζος, ανακυκλωμένο πλαστικό
Δημόσια εγκατάσταση, ΘΟΚ, Λευκωσία

Το έργο αυτό πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία δύο εικαστικών, της Μαρίας Λοϊζίδου και του Σωκράτη Σωκράτους και την υποστήριξη του αρχιτέκτονα Σωκράτη Στρατή. Το αποτέλεσμα αποτελεί τη συνέργεια πολλών ανθρώπων, τη τεχνογνωσία εργαστηρίων με έμπειρους τεχνικούς και την χρήση νέων οικολογικών υλικών, όπως το ανακυκλωμένο πλαστικό από ναυτιλιακά απορρίμματα που αξιοποιήθηκαν κάνοντας πράξη τη βιωσιμότητα στην τέχνη.


Η γλυπτική εγκατάσταση Η Μνημοσύνη και ο Υποβολέας, εγώ είμαι το μνημείο, συνδέει στοιχεία της θεατρικής δράσης, όπως αυτά του λόγου και της μνήμης αλλά και της σκηνής, μαζί με αυτά του κτιρίου που την φιλοξενούν. Δίνει κατ’ αρχή στον επισκέπτη το συναίσθημα της σχέσης μεταξύ πράγματος και θέσης. Ο θεατής από την είσοδο του στο κτίριο αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας άλλης σκηνής. Αρχίζει να διακρίνει τα επιμέρους κομμάτια ενός γλυπτού, αρχίζοντας από το χέρι, τη χειραψία, που απλώνεται μπροστά του για να τον καλωσορίσει, να τον δεξιωθεί. Προσκαλείται να πλησιάσει και αντιλαμβάνεται ότι ακολουθούν πολλά άλλα γλυπτά, μέρη ενός σώματος. Οδηγείται να περιπλανηθεί στο χώρο, να επισκεφτεί τους ορόφους ανακαλύπτοντας διαδοχικά κάτι άλλο, το άλλο αντικείμενο, την άλλη πλευρά του αντικειμένου. Οι πιθανότητες ορατότητας είναι άπειρες. Η διαδοχική νοητική επίσκεψη των επιμέρους χώρων και των αντικειμένων που βρίσκονται σε αυτούς, ανακαλεί τη μνήμη. Ο επισκέπτης κινείται στο χώρο και αρθρώνει λόγο εντοπίζοντας τις θέσεις που εναπόθεσε τις λέξεις του. Η τέχνη της μνήμης, το μνημονικό θέατρο και η ίδια η μνημοτεχνική, όπως αναπτύχθηκε από την αρχαιότητα ως σήμερα, αποτελεί τον πυρήνα της πρότασης. Σχολιάζει την πρακτική των ανθρώπων να θυμηθούν τα πράγματα. Βασίζεται δηλαδή στο μνημονικό κανόνα των θέσεων και των πραγμάτων.


Ο Υποβολέας, ως ο άνθρωπος που υπενθυμίζει τις λέξεις στον ηθοποιό χωρίς ο ίδιος να εμφανίζεται, ( ο αφανής ήρωας) επιλέγεται ως πρωταγωνιστής. Συμβολίζει τη Μνημοσύνη. Είναι αυτός που ενώνει κρίκους συντηρώντας την αλυσίδα γεγονότων και σχέσεων. Ένα μηχανισμό που υπενθυμίζει τις λέξεις, προκειμένου ο ηθοποιός να μπορέσει να δανείσει το σώμα του στο κείμενο.

Με τον ίδιο τρόπο, ο επισκέπτης συνδέοντας θέσεις και εικόνες αντιλαμβάνεται τη πρόταση ως ένα είδος μνημονικής συσκευής. Παρά τον μνημειακό της χαρακτήρα, η γλυπτική εγκατάσταση παραπέμπει στην εφημερότητα ενός πλαισίου, μιας κατασκευής εφήμερης που στήθηκε απαντώντας στις ανάγκες μιας παράστασης, που υπακούει στις ανάγκες του χώρου και προσφέρεται γενναιόδωρα στη φιλοξενία του συμβάντος. Υφαίνοντας μεταξύ κάθετων και οριζόντιων αξόνων, δημιουργεί επίπεδα σε διαφορετικά ύψη. Τα επίπεδα αυτά δημιουργούν μίαν αυτοσχέδια σκηνή, στο κέντρο του κτιρίου.


Στη σκηνή εμφανίζονται τα κομμάτια της φιγούρας του υποβολέα, ενσωματωμένα στο καλούπι τους. Το κάθε μπλοκ καλουπιού επιτρέπει ανάλογα με τη θέση του θεατή, από το ισόγειο μέχρι τον τρίτο όροφο, να απελευθερωθεί η εικόνα του. Οι διάτρητες επιφάνειες των παταριών επιτρέπουν να αναφύονται σε ανεξάντλητη αναμεταξύ τους σχέση όλα τα στοιχεία της κατασκευής ανάλογα με τη πορεία του θεατή. Ο τριγωνικός χαρακτήρας του χώρου λειτουργεί ως κέλυφος της αίθριας σκηνής, επιτρέποντας την ορατότητα στον επισκέπτη, από οποιανδήποτε θέση και εάν αυτός ευρίσκεται. Συγχρόνως οι αναπόφευκτοι κατοπτρισμοί των γυάλινων επιφανειών του κτιρίου εντείνουν τον πολλαπλασιασμών των θέσεων και των μορφών του γλυπτού, ως βοηθητικά στοιχεία στην ολοκλήρωση της ανάκλησης της μνήμης του επισκέπτη. Της θύμησης μιας δικής του ιστορίας(;)

Με την προκήρυξη του διαγωνισμού του Θεατρικού οργανισμού Κύπρου, επαναδραστηριοποιήθηκε η νομοθεσία του 1%, για εμπλουτισμό των δημόσιων κτιρίων με έργα τέχνης η οποία βρισκόταν σε αδράνεια για πολλά χρόνια στη Κύπρο. Με την πρωτοβουλία αυτή ο ΘΟΚ επέτρεψε την προκήρυξη 21 νέων Ευρωπαϊκών διαγωνισμών για την πραγματοποίηση έργων τέχνης στο δημόσιο χώρο.

4.


Volant Migrants, 2020
Larnaca International Airport

Φτερωτοί Μετανάστες
Διεθνές Αεροδρόμιο Λάρνακας

Volant Migrants, 2020, handwoven inox mesh, metal’s sheets, 1000x1000 cm.

Φτερωτοί μετανάστες, Αεροδρόμιο Λάρνακας, 2020
Χειροποίητη πλέξη από σύρμα ανοξείδωτου χάλυβα, φύλλα μετάλλου, 1000x1000 εκ.

Το έργο Φτερωτοί μετανάστες βρίσκεται στο αεροδρόμιο της Λάρνακας μετά τον έλεγχο ασφαλείας και εντάσσεται στο ευρύτερο project Sense of place. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Hermes Airport που στοχεύει στον εμπλουτισμό των αεροδρομίων Λάρνακας και Πάφου με έργα τέχνης που αναδεικνύουν την ταυτότητα των χώρων.


Αποτελείται από 4 επιφάνειες 600Χ400 εκ. Η κάθε επιφάνεια αντιπροσωπεύει μια εποχή του χρόνου μαζί με τα αποδημητικά πουλιά που επισκέπτονται την Κύπρο αυτή την εποχή.


Οι επιφάνειες είναι κατασκευασμένες από χειροποίητη πλέξη ανοξείδωτου χάλυβα και οι αναπαραστάσεις των πουλιών αποδίδονται με λεπτό φύλλο μετάλλου σε διαφορά χρώματα και εφαρμόζονται με την πρακτική του ραψίματος.
Η επιφάνεια στο σύνολό της καλύπτει ένα χώρο 100 τ.μ.

Για περισσότερα για την έκθεση Portals | Πύλη, κάντε ΚΛΙΚ εδώ

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση


Monday, June 7, 2021




ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΠΑΣ : “LITOST”

“ερωτευμένος με το κάρβουνο”

+

Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ

8η δημοσίευση



Μία ξεχωριστή έκθεση επισκέφτηκα πρόσφατα με τον τίτλο “Litost”, μια άγνωστη τσέχικη λέξη που δεν μπορεί να μεταφραστεί και την περιγράφει ο Milan Kundera στο  Βιβλίο του γέλιου και της λήθης (1978). Την προετοίμασαν ο εικαστικός Κώστας Παππάς με επιμελητή τον ιστορικό τέχνης Χριστόφορο Μαρίνο, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων και εγκαινιάστηκε στις 18 05 2021.



Πρόκειται για μια σειρά έργων, τα περισσότερα με κάρβουνο, που απαιτεί ένα τρομερό μόχθο και προσοχή, μια και είναι γνωστό ότι πραγματοποιούνται με την απειλή του λάθους που δεν διορθώνεται εύκολα. Ο Κώστας Παππάς μας δήλωσε ότι μέχρι κάποια εποχή μισούσε το κάρβουνο και κάποια στιγμή σημείωσε ότι «δοκιμάζοντας κάποια πράγματα που μου βγήκαν αισθάνθηκα ότι το έχω ερωτευτεί». Είναι προφανές σημείωσα, ότι και το κάρβουνο τον έχει ερωτευτεί και δεν του αντιστέκεται καθόλου.


Τα έργα του Παππά με την ιδιάζουσα έντονη προοπτική τους, με τοπία της ερημίας, με την γη ρημαγμένη και άγονη, καθώς και ιδεατά κτίρια σε εξωπραγματικές πόλεις, από την πρώτη ματιά μου έφεραν στο μυαλό ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό σημαντικών δημιουργών και έργα του Anselm Kiefer που είδαμε στην πρόσφατη έκθεσή του στην White Cube του Λονδίνου, με τίτλο “Superstrings, Runes, The Norns, Gordian Knot”.

Anselm Kiefer, Die Sieben Siegel die geheime Offenbarung des Johannes 2016-18 / Οι Επτά Σφραγίδες η Μυστική Αποκάλυψη του Ιωάννη 2016 18


Κώστας Παππάς

Anselm Kiefer, Anselm Kiefer, Die Lebenden und die Toten, 2019 / Οι ζωντανοί και οι νεκροί, 2019

Έργα που παραπέμπουν σε πόλεις φαντάσματα που έχουν εγκαταλειφθεί ή κτίστηκαν σε διάφορα μέρη του κόσμου, όπως στην Κίνα και αναμένουν να κατοικηθούν. Καλοσχεδιασμένες φόρμες της αρχιτεκτονικής της νεωτερικότητας αποκαλύπτουν παράλληλες σχεδιαστικές ικανότητες ενός καλλιτέχνη που όπως δηλώνει αγαπά και θα ήθελε πάρα πολύ να έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική.



Η συνάντηση του Χριστόφορου Μαρίνου και του Κώστα Παππά ήταν μια ευτυχής συγκυρία και μέσα από αυτή την επικοινωνία προέκυψε αυτή η έκθεση, στο πλαίσιο των δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ που διαχειρίζεται ο Χριστόφορος Μαρίνος, ο οποίος έχει καταφέρει να ανανεώσει την θεματολογία με ενδιαφέρουσες και νέες επιλογές, αλλά και να αναβαθμίσει τους εκθεσιακούς χώρους. Φαίνεται να πνέει μια άλλη αύρα και παράλληλα επιβεβαιώνεται ότι εκτός των άλλων ο Μαρίνος έχει και μια ικανότητα να προσεγγίζει και να αναδεικνύει καλλιτέχνες και έργα που έχουν σχέση, έμμεσα ή άμεσα με την αρχιτεκτονική.



Αναφέρομαι ενδεικτικά στην πολύ σημαντική αναδρομική έκθεση του Μίμη Φατούρου το 2017 στην βίλα Καπαντζή στην Θεσσαλονίκη, που όταν την επισκέφτηκα και είδα και το κείμενο του καταλόγου, κατάλαβα πόσο καλά κατάφερε να τον «διαβάσει» σε πολύ λίγο χρόνο και να αναγνωρίσει έναν άνθρωπο που έχει τόσο ιδιάζοντα χαρακτηριστικά. Αντίστοιχα το ίδιο ισχύει και για την πετυχημένη έκθεση του Ζήση Κοτιώνη, με τίτλο «Λιθολογία» στο Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων που τρέχει παράλληλα με αυτή του Παππά.



Εδώ στην έκθεση στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», έχουμε να κάνουμε με μικρές εγκαταστάσεις, που συγκροτούν ένα ενδιαφέρον εικαστικό σύνολο σε ένα ατμοσφαιρικό περιβάλλον. Έργα σε χαρτί με κάρβουνο ενταγμένα στο πλαίσιο μιας συνθήκης που όρισαν ο καλλιτέχνης με τον επιμελητή, υποστηρίζονται από ιδιοκατασκευές στήριξης, παράδοξα φωτιστικά με νέον και φωτιστικά σχεδιαστηρίων σε τρίποδα με έγχρωμους λαμπτήρες.


το στήσιμο κάποιων έργων, ακόμη και η στήριξή τους, ενίοτε συσχετίζεται με τμήματα των έργων,

Είναι χαρακτηριστικό ότι το στήσιμο κάποιων έργων, ακόμη και η στήριξή τους, ενίοτε συσχετίζεται με τμήματα των έργων, και όλα αυτά σε ένα δύσκολο εκθεσιακό χώρο. Έργα τοποθετημένα σε αραιή διάταξη, με μία ελευθερία, δίνοντας την εικόνα ενός non finitο, την εικόνα στην φάση της προετοιμασίας, εκπέμπουν μια δυναμική, και μια αίσθηση της ατμόσφαιρας ενός εργαστηρίου.

















Η σειρά αυτή των έργων ξεκίνησε εδώ και έξη χρόνια και ολοκληρώθηκε ουσιαστικά όταν έγινε η πρόταση για έκθεση από τον επιμελητή, με την εύνοια και τις ιδανικές συνθήκες για δημιουργία, του εγκλεισμού λόγω πανδημίας. Τα περισσότερα έργα εκπέμπουν την φρεσκάδα και την ορμή μιας σύντομης φορτισμένης περιόδου, με ένα συγκεκριμένο τρόπο γραφής, με μια σαφή θεματολογία και μια ζωντάνια. Όπως όταν αισθανόμαστε έντονα την ανάγκη να μιλήσουμε για ένα θέμα, οπότε αποτυπώνεται η δυναμική και το συναίσθημα που διακατέχει αυτόν που δημιουργεί.


Ένας πρώτος μικρός ευαίσθητος αυτοσχέδιος κατάλογος που μας πρόσφερε ο καλλιτέχνης, μέχρι να βγει ο τελικός από τον ΟΠΑΝΔΑ, με έργα και ποιητικές αναφορές, μας κέρδισε και έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο αυτή την γόνιμη επίσκεψη.

Ο θετικός απόηχος είναι το πιο σημαντικό πράγμα για την επιτυχία μιας έκθεσης και είναι γεγονός ότι η συγκεκριμένη τον έχει ήδη εξασφαλίσει.


Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση.


Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΕΙΤΑΙ

8η δημοσίευση


Η Χαρούλα, ο Νίκος και οι Πρέσπες



Το 1954 γνώρισα τη γλυκύτατη Χαρούλα Καλκαβούρα, την οποία παντρεύτηκα το 1959. Με την Χαρούλα αποκτήσαμε ένα γιο, το Νίκο. Με τη Χαρούλα περάσαμε μιαν ωραία ζωή με αγάπη, έντονες συγκινήσεις και περιπέτειες. Ο Νίκος είναι παντρεμένος με την Αγγέλα Γεωργαντά, αρχιτεκτόνισσα. Η Χαρούλα έφυγε νωρίς δυστυχώς και δεν πρόλαβε να χαρεί την δικιά της ζωή, αλλά…

Για την συνέχεια κάντε ΚΛΙΚ εδώ