ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ, ΤΑΚΗΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΤΣΑΔΙΩΤΗΣ

Τρεις εκθέσεις και μια απρόσμενη παράσταση θεάτρου σκιών

1.

ΝΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ (1960-2011)

“THE END-ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ”

ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

Ο Νίκος, μας άφησε τον Φεβρουάριο του 2011 αφήνοντας στο βάθος της ψυχής μας την συγκίνηση της απλότητάς του και της ευαισθησίας του. Μία συγκίνηση που ενισχύεται διαχρονικά από τα έργα του, που από την δεκαετία του ΄80 έχω την χαρά να με περιβάλουν, αναδύοντας μνήμες εκθέσεων, συνομιλιών, συνεργασιών και νευμάτων επικοινωνίας, με «παύσεις και σιωπές».

Η έκθεση που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 26/02/2026 στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη, επαναφέρει μια ενότητα και αποτελεί μία νέα εκδοχή του εμβληματικού έργου «The End» που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 52η Μπιενάλε της Βενετίας το 2007, σε επιμέλεια του Γιώργου Τζιρτζιλάκη.

The End, Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, 2008

Δεν κατάφερα τότε να την δω, αλλά τον Ιανουάριο του 2008 βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη και απόλαυσα μια παραλλαγή της με τον ίδιο τίτλο στο Κεντρικό αίθριο του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού, στο εξαιρετικό δημιούργημα του Κυριάκου Κρόκου, όπου συνειδητοποίησα την σημαντική εμπειρία του Νίκου στο Αγίο Όρος και ειδικότερα, την συνάντησή του με το μωσαϊκό δάπεδο του 11ου αιώνα της Μονής Ιβήρων, που μετά την σχολαστική αποτύπωσή του μετεξελίχθηκε με ποικίλες τεχνικές και επεξεργασίες.

Η έκθεση στην γκαλερί Ζουμπουλάκη σε επιμέλεια του Χριστόφορου Μαρίνου, και σε στενή συνεργασία με την αδελφή του καλλιτέχνη Πόπη Αλεξίου, πραγματοποιείται σε μια εποχή που η ιδέα του τέλους είναι σήμερα πιο παρούσα και φορτισμένη απ’ ό,τι το 2007, και με αφορμή τη συμπλήρωση δεκαπέντε χρόνων από τον θάνατο του καλλιτέχνη, αναδεικνύοντας τη διαχρονική επικαιρότητα της σημαντικής αυτής εγκατάστασης που πλαισιώνεται από μια επιλεγμένη σειρά έργων του Αλεξίου τοποθετημένα σε τραπέζια και στους τοίχους, καθώς και φωτογραφίες πολαρόιντ από την παραμονή του στο Άγιο Όρος, μαζί με την προβολή της εκπομπής της ΕΡΤ «Οι Έλληνες» (2004).

Tο κεντρικό θέμα της έκθεσης με τα αναρτημένα από την οροφή λεπτεπίλεπτα πετάσματα που συνομιλούν με την προβολή ενός φηφιακού βίντεο που κινείται αργά, συμπυκνώνει τη συνολική πρακτική του καλλιτέχνη, από τις εύθραυστες χειροτεχνικές κατασκευές με φυσικά υλικά, μέχρι τις ψηφιακές επεξεργασίες, την διερεύνηση του φωτός και της κίνησης.

Η νέα εκδοχή του The End στην γκαλερί Ζουμπουλάκη, σημειώνει ο επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος, αποτελεί μια αναπλαισίωση και λιγότερο μια αναδρομική χειρονομία. Η επανεμφάνιση του έργου επαναφέρει με ένταση το ερώτημα της σχέσης ανάμεσα στο τέλος και στο άπειρο. Αυτό που παρουσιάζεται έχει σχεδιαστεί εξαρχής για να μεταμορφώνεται, να προσαρμόζεται σε νέους χώρους και να λειτουργεί σε διαφορετικά χρονικά πλαίσια, χωρίς να χάνει τον πυρήνα του.

Η έκθεση αυτή αποτελεί ένα πρελούδιο για την αναδρομική του Νίκου Αλεξίου που θα γίνει στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Ρέθυμνο τον Μάιο του 2026.

Διάρκεια μέχρι 11/04/2026.

2.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ: "ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΟ ΚΥΜΑ"

ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

«Καθήκον του καλλιτέχνη είναι 

να δημιουργεί κάθε φορά τον κόσμο από την αρχή»

Έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από τότε που τα έργα του Αλέξη Ακριθάκη με συγκίνησαν ιδιαίτερα, όταν τόλμησα να τα συσχετίσω με την απλότητα και την υλικότητα που ανακάλυπτα σε καλύβες και μαντριά, που κατέγραφα επί χρόνια σε όλη την Ελλάδα παρουσιάζοντας αυτούς τους συσχετισμούς τόσο στο βιβλίο όσο και στην έκθεσή μου στο Βυζαντινό Μουσείο με τίτλο «αρχέτυπα».

Έκτοτε, απόλαυσα την έκθεσή του που πραγματοποιήθηκε το 2019 στο Μουσείο Μπενάκη με τίτλο «Τσίκι-τσίκι» σε επιμέλεια της κόρης του Χλόης Ακριθάκη και του Αλέξιου Παπαζαχαρία, καταλήγοντας στην πρόσφατη ανεπανάληπτη εμπειρία επισκεπτόμενος την νέα μεγάλη αναδρομική έκθεσή του, στο ίδιο μουσείο της οδού Πειραιώς, με τίτλο «Αλέξης Ακριθάκης. Μια γραμμή κύμα», με τους ίδιους επιμελητές.

Μία έκθεση με μια μοναδική φρεσκάδα, με τολμηρές χρωματικές επιλογές στις επιφάνειες του μουσείου, που συνομιλούν με τον καλύτερο τρόπο με τα ευαίσθητα και παιγνιώδη έργα και κατασκευές του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη με την αστείρευτη έμπνευση και την περιπετειώδη διαδρομή τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Μια ατίθαση και ανατρεπτική προσωπικότητα, ανεπιθύμητος από τα μαθητικά του χρόνια στα σχολεία της Αθήνας και λίγο πριν από το τέλος του, πέρασε το κατώφλι του ψυχιατρείου, που εκμεταλλεύτηκε καλλιτεχνικά καθώς ζωγράφισε πορτρέτα ατόμων που παρατηρούσε στον περίβολο του Δρομοκαΐτειου.

Μετά δυσκολίας κινούμενος την βραδιά των εγκαινίων ανάμεσα στο μεγάλο αριθμό των επισκεπτών, κατάφερα να καταγράψω ένα μικρό αριθμό από τα 250 έργα που εκτίθενται, πολλά από τα οποία παρουσιάζονται για πρώτη φορά. Επικεντρώθηκα περισσότερο στη άμεση οπτική απόλαυση, και απέφυγα συνειδητά την οπτική μέσα από το βιζέρ της μηχανής. Μια παράξενη απόλαυση, μια διαρκής αίσθηση χαράς μέσα από τα ζωηρά χρώματα και την απλότητα των κατασκευών και κυρίως μέσα από τα σαφή και διακριτά μηνύματα που εξέπεμψε αυτός ο καλλιτέχνης με ευαισθησία.

Τα μικρά Θεατράκια, Φωτο Εύα Μανιδάκη

Ανάμεσα στα έργα του ξεχώρισα τα μικρά Θεατράκια που είναι φτιαγμένα με την κόρη του Χλόη την περίοδο 1974-76, και τις υπέροχες βαλίτσες που συνοψίζουν, όπως σημειώνει ο Χρήστος Παρίδης στην LIFO: τα αλλεπάλληλα ταξίδια του ίδιου μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου, αλλά ακόμα περισσότερο την αναπόδραστη μετανάστευση των Ελλήνων γκασταρμπάιτερ των δεκαετιών του 1960 και 1970 στη Γερμανία – ίσως και το ατέρμονο ταξίδι του Οδυσσέα σε διαρκή αναζήτηση μιας πατρίδας, είτε πραγματικής και συναισθηματικής είτε φανταστικής και ουτοπικής.

Βαλίτσα, 1974, / Το Σάρωμα, 1973

Χωρίς τίτλο, 1973

Χωρίς τίτλο 1973, / Χωρίς τίτλο 1974

Η σιωπή του μετάλλου, 1976-77

Χωρίς τίτλο 1975-76

Χαρταετός 1985

Την έκθεση συνοδεύει εξαιρετικός πολυσέλιδος κατάλογος από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ, με εξώφυλλα διαφορετικών χρωμάτων, που εμπεριέχει το σύνολο των έργων και άρθρων με ενδιαφέρον.

3.

ΤΑΚΗΣ ΚΑΒΑΛΛΙΕΡΑΤΟΣ: «ΠΕΤΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ»

ΣΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΕΧΝΗΣ "ENOIKOS"

Για πρώτη φορά βρέθηκα στο νέο εκθεσιακό χώρο τέχνης ENOIKOS, στον Άλιμο (Κουμουνδούρου 29, 17456), που άνοιξε πρόσφατα ο αρχιτέκτονας Σπύρος Καπής, όπου την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, εγκαινιάστηκε η έκθεση ζωγραφικής «Πέτρες και στρατιωτάκια» του Τάκη Καβαλλιεράτου, σε επιμέλεια του Χριστόφορου Μαρίνου. Μία έκθεση με μια ενδιαφέρουσα εικονογραφία που «διαπερνάται από μια ήπια μελαγχολία», όπου η ζωγραφική συνδιαλέγεται με την χειροποίητη κατασκευή, με κεντρικό ρόλο το παιχνίδι.

Έργα με στρατιωτάκια με φόντο ειδυλλιακούς ουρανούς, τοτεμικές, αινιγματικές δομές σε ιδιότυπα αστικά τοπία της Αθήνας, πουλιά σε ταράτσες πολυκατοικιών και πέτρες της Σίφνου σε ανθρωπόμορφες συνθέσεις που διαμορφώνουν τοπία ονειρικής έντασης, συγκροτούν ένα σύνολο που παραπέμπει σε ένα διαφορετικό τρόπο από τον σημερινό που οι παλαιότερες γενιές είχαν σχέση με το παιχνίδι, αυτοσχεδιάζοντας με επινοητικότητα και φαντασία. Ο καλλιτέχνης εμψυχώνει το άψυχο αντικείμενο, του προσδίδει κίνηση και πνοή, μεταφέροντας στην ζωγραφική του μια χειρονομία, που αντλεί από τα πρώιμα χρόνια της ζωής.

Η έκθεση «Πέτρες και στρατιωτάκια», αποτελεί τη δεύτερη ατομική παρουσία του Τάκη Καβαλλιεράτου που γεννήθηκε το 1940 στην Αθήνα, σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (1960–1964) με δάσκαλο τον Γιάννη Μόραλη και σκηνογραφία-διακοσμητική με τον Βασίλη Βασιλειάδη και σε συνεργασία με τη σύζυγό του, τη γλύπτρια Στέλλα Καβαλλιεράτου, στράφηκε συστηματικά στο κόσμημα-αντικείμενο και στις κατασκευές.

Διάρκεια μέχρι 8 ΜΑΡ 2026. Κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή, 12:00-18:00 και κατόπιν ραντεβού: 6977674163

4.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΤΣΑΔΙΩΤΗΣ:

«Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ»

Μετατρέποντας μια αναταραχή σε μια εικαστική παραβολή

Ευφάνταστος, τολμηρός και πάντα αναφερόμενος σε καθιερωμένες τελετουργίες, και μνήμες του τόπου μας, επανέρχεται ο εικαστικός και χαράκτης   Χριστόφορος Κατσαδιώτης με μια νέα εικαστική δράση που εδράζεται στην αστείρευτη παράδοση των παραστάσεων του καραγκιόζη, για να σχολιάσει και να αναδείξει όλα όσα διαδραματίστηκαν τον περυσινό Μάρτιο στην Εθνική Πινακοθήκη, όταν ο τότε βουλευτής της «Νίκης», Νίκος Παπαδόπουλος, πέταξε στο δάπεδο τα έργα του, τα οποία παρουσιάζονταν στο πλαίσιο της έκθεσης «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου».

Ευαισθητοποιημένος από την παιδική μου ηλικία, όπου τα καλοκαίρια στο σπίτι του παππού στήναμε με τον ξάδελφό μου, στην αυλή και με εισιτήριο, παραστάσεις του καραγκιόζη φτιάχνοντας από μόνοι μας τις φιγούρες και  παίζοντας κάτω από ένα μεγάλο τραπέζι με ένα μεγάλο σεντόνι μπροστά, έσπευσα να παρακολουθήσω την παράσταση που αποτελεί για τον καλλιτέχνη μια «εικαστική παραβολή», που λειτουργεί ως ένα πολιτιστικό αντίβαρο – μια υπενθύμιση ότι τελικά η τέχνη έχει δύναμη και ίσως να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά μπορεί να στέκεται σε σημασίες και έννοιες και κυρίως να ασκήσει κριτική. Είναι ένας τρόπος να υψώσει ο καλλιτέχνης τη φωνή του».

Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Αλέξανδρος Μελισσηνός

Με τον καραγκιοζοπαίχτη Αλέξανδρο Μελισσηνό έστησαν μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους σε μια χαρούμενη παραμυθένια σκηνή όπου ο Πιτσικόκος, το Κολλητήρι, ο Χατζηαβάτης, ο Μπαρμπα Γιώργος, ο Βελιγκέκας, όλοι οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων με κεντρικό πρόσωπο τον Καραγκιόζη παρελάβνουν στην σκηνή, σχολιάζοντας σκωπτικά τα θέματα πολιτισμού στην Ελλάδα και όσα διαδραματίστηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη ένα χρόνο πριν με τον συγκεκριμένο βουλευτή.

Υπέροχες φιγούρες και σκηνικό δια χειρός του καλλιτέχνη, και εξαιρετικό κείμενο, προσεγμένη κίνηση και εκφορά του λόγου, σε ένα κλίμα διακέδασης    με ανέλπιστη ανταπόκριση των παιδιών που είχαν καταφθάσει με τους γονείς τους.

Και όλα αυτά όταν πριν από λίγες ημέρες ο Κατσαδιώτης παρουσίασε στο “Σαλόνι ανεξάρτητων”, στα πλαίσια του ιστορικού θεσμού Art Capital 2026, που πραγματοποιήθηκε στο Grand Palais στο Παρίσι από τις 13 έως τις 15 Φεβρουαρίου 2026, τέσσερείς οξυγραφίες από την σειρά των εικονισμάτων που είχαν παρουσιαστεί στην Πινακοθήκη.

Οι παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στο Ίδρυμα Κακογιάννη από τις 27/2 έως 01/03/2023.

 Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση.

ΘΕΟΚΛΗΣ ΚΑΝΑΡΕΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΩΛΙΔΗΣ

"ΣΥΛΛΑΒΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ"

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΙΑΣΩΝΑ

1. Θεοκλής Καναρέλης 2. Κώστας Μανωλίδης 3. Άποψη από ψηλά της διαμόρφωσης στην παράλια του Βόλου για το μνημείο του Ιάσωνα

Παρακολουθώ εδώ και χρόνια το αρχιτεκτονικό, συγγραφικό και διδακτικό έργο των Θεοκλή Καναρέλη και Κώστα Μανωλίδη, καθηγητών στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και έχω διακρίνει ότι τους συνδέει μια κοινή συνισταμένη. Πρόκειται για μια ποιητική διάσταση που εκφράζεται μέσα από λιτές και αφαιρετικές συνθέσεις, που σε ένα βαθμό εκπέμπουν μια ιδιάζουσα σεμνότητα, μία ιερότητα θα έλεγα, στοιχείο σπάνιο στον χώρο της αρχιτεκτονικής, ιδιαίτερα στην εποχή της επίδειξης και του εντυπωσιασμού που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Απορρίπτοντας το περιττό και επικεντρωμένοι στην ουσία, στο απόσταγμα της όποιας ιδέας ή του θέματος που τους απασχολεί, συνθέτουν με απρόσμενες αρχιτεκτονικές χειρονομίες, με καθαρές γεωμετρικές χαράξεις και με ισχυρές ιστορικές αναφορές, τόσο ενδιαφέροντα κτίρια όσο και υπαίθριες διαμορφώσεις σε δημόσιους χώρους, όπως ενδεικτικά παρουσιάζονται στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Η νέα διαμόρφωση στην παραλία του Βόλου για το μνημείο του Ιάσωνα, που μόλις ολοκληρώθηκε, στοχεύει σύμφωνα μα τους μελετητές να μετασχηματίσει το δημόσιο παραλιακό μέτωπο σε ένα αφηγηματικό τοπίο ελκυστικό για το κοινό κάθε ηλικίας.

Ένα παραλιακό τοπίο που υποδέχεται το χάλκινο άγαλμα του μυθικού ήρωα Ιάσωνα, του γλύπτη Αχιλλέα Βασίλειου, (δωρεά της οικογένειας Δράγνη), τοποθετημένο σε βάθρο από πράσινο μάρμαρο, ενταγμένο σε ένα εικαστικό περιβάλλον όπου συνυπάρχουν ευθύγραμμες και καμπύλες μορφές από λευκό και πράσινο μάρμαρο ίδιο με την βάση του γλυπτού. Μορφές που αναπτύσσονται στο έδαφος μεταξύ του βάθρου και της ακμής της προκυμαίας, όπου είναι δεμένη η ανακατασκευή του πλοίου Αργώ. Μία ρευστή γεωμετρική διαμόρφωση που σηματοδοτεί συμβολικά την επιστροφή του Ιάσονα από το ταξίδι και την άφιξή του στην πατρίδα.

Οι μαρμάρινες επιφάνειες, ενσωματωμένες στο σκυρόδεμα της πλακόστρωσης, παραπέμπουν σε χαρακτήρες φθόγγους μιας άγνωστης γλώσσας, ενδεχομένως με αναφορά στη Γραμμική Β, το συλλαβικό σύστημα γραφής του μυκηναϊκού πολιτισμού.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η σύνθεση συγκροτεί έναν πυκνό και αφαιρετικό χάρτη της Αργοναυτικής περιπέτειας, αποδίδοντας τις καμπύλες πορείες, τις στάσεις, τις αναταράξεις και το μαιανδρικό ξετύλιγμα του ταξιδιού.

Οι παλιές ιστορίες είναι εκ φύσεως αποσπασματικές και αμφίσημες αφηγήσεις, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου παραμορφώνουν την πραγματικότητα, επιτρέποντας στον μύθο να παραμένει ασαφής και ανοιχτός σε ερμηνείες, ακόμη κι όταν εγγράφεται υλικά στο σύγχρονο αστικό τοπίο της πόλης.

Οι φωτογραφίες της διαμόρφωσης είναι του Νικόλα Χρυσoύ /the Light Box.

Η ανάθεση της μελέτης του έργου έγινε από το Οργανισμό Λιμένος Βόλου το 2019, ενώ την πρωτοβουλία και τον συντονισμό όλου του εγχειρήματος είχε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αργοναυτών Νίκος Ντόκος. 

Παραθέτω στην συνέχεια συναφή   έργα τους:

ΑΝΑΛΟΓΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΕΛΗ

Θεοκλής Καναρέλης, Μνημείο Ολοκαυτώματος στο Atlantic city των Η.Π.Α (Διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός), 2010, πρόπλασμα από μάρμαρο, ξύλο και οξειδωμένο χάλυβα

Θεοκλής Καναρέλης, Μουσείο και ξενοδοχείο στην αρχαιολογική περιοχή Tikal στην επαρχεία Peten, Γουατεμάλα. (Διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός), 2011, Πρόπλασμα

ΑΝΑΛΟΓΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΙΔΗ

Κώστας Μανωλίδης, Το πάρκο των θαμμένων σπιτιών, Βόλος

Τα ερείπια που προέκυψαν από τους σεισμούς που έπληξαν τον Βόλο κατά την περίοδο 1955-57 και είχαν περιορισμένα θύματα, αλλά προκάλεσαν ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στη ζωτικότητα της πόλης, πετάχτηκαν κυρίως στη θάλασσα, εκτείνοντας έτσι σημαντικά την ακτή της περιοχής του Αναύρου. Αυτή η νέα αστική περιοχή, που δημιουργήθηκε από τα συντρίμμια του σεισμού, τελικά (τη δεκαετία του '80) χαρακτηρίστηκε ως το σημαντικότερο παραθαλάσσιο πάρκο του Βόλου. Με τη σημερινή μορφή του πάρκου, δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την καταστροφή του παρελθόντος. Τίποτα δεν θυμίζει τα απομεινάρια χιλιάδων νοικοκυριών που είναι θαμμένα κάτω από το πάρκο του Αναύρου. Ωστόσο, μια απαραίτητη αναδιαμόρφωση του πάρκου θα μπορούσε να προβλεφθεί μέσω αυτού του γεγονότος, δημιουργώντας έτσι μια σύνδεση με το παλιό τραύμα της πόλης. Αυτή η πρόταση δοκιμάζει τις δυνατότητες μιας τέτοιας πιθανότητας.

Το νέο πάρκο θα σηματοδοτήσει μια αναδρομική χειρονομία αποχαιρετισμού στην χαμένη κληρονομιά της πόλης, ένα όψιμο πένθος για τα θαμμένα σπίτια του Βόλου.

Κώστας Μανωλίδης, Stone Platform, Άνω Κερασιά

Στις 2 Απριλίου 1944, ο γερμανικός στρατός ανέπτυξε μια μεγάλη επιχείρηση για να εκδιώξει τους αντάρτες από την περιοχή του βόρειου Πηλίου και να καταργήσει τις εγκαταστάσεις τους. Μετά από δύο ημέρες μαχών με βαριές απώλειες και από τις δύο πλευρές, οι γερμανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από το βουνό χωρίς να πετύχουν τον στόχο τους. Σε εκδίκηση έβαλαν φωτιά στην εγκαταλελειμμένη Άνω Κερασιά, καίγοντας όλα τα σπίτια της.

Σήμερα, μόνο μια ανακατασκευασμένη εκκλησία και έξι νέα σπίτια, περιτριγυρισμένα από τα ερείπια των παλιών πέτρινων κτιρίων, υποδηλώνουν την ύπαρξη του ορεινού χωριού. Μια λανθάνουσα θλίψη πηγάζει από τα κατάφυτα πέτρινα ερείπια που πριν από επτά δεκαετίες ήταν ακόμα ζωντανά δοχεία ανθρώπινης ζωής. Μια παρόρμηση για να τιμήσουμε αυτή την απώλεια αναδύεται. Σε ένα κοντινό μικρό οροπέδιο που προσφέρει ωραία θέα στο ορεινό τοπίο, μια ταπεινή και αινιγματική κατασκευή μπορεί να τιμήσει αυτή τη μνήμη: απλώς μια αναδιάταξη της εδαφικής κάλυψης. Προτείνεται μια τετράγωνη χωμάτινη πλατφόρμα ελαφρώς υπερυψωμένη από το έδαφος. Θα καλυφθεί με τοπική πέτρα κατά τον τρόπο των πολυάριθμων παλιών πλακόστρωτων μονοπατιών και αυλών των χωριών του Πηλίου. Αρκετά διάσπαρτα ορθογώνια οικόπεδα στην επιφάνεια της πλατφόρμας παραμένουν άστρωτα με τα φυτεμένα κενά τους να μοιάζουν με τα ίχνη των ερειπωμένων σπιτιών.

Αυτή η παρέμβαση στο τοπίο που χρησιμοποιεί μόνο την άφθονη πέτρα του βουνού θα χρησιμεύσει ως μια σιωπηλή υπενθύμιση του παρελθόντος του τόπου. Η επιπεδότητά του ανάμεσα στο τραχύ ορεινό σκηνικό δημιουργεί την αίσθηση μιας άδειας σκηνής που εξακολουθεί να στοιχειώνεται από τις εντάσεις και τα βάσανα ενός ήδη παιγμένου δράματος.

Κώστας Μανωλίδης, Τραυματισμένες Πέτρες. Ένα πάρκο στο λιμάνι του Πειραιά

Το κύριο σχέδιο έχει σχεδιαστεί ως ένα θραύσμα του αρχαίου ιπποδάμειου ρυμοτομικού σχεδίου του Πειραιά. Ένας μακρύς διάδρομος, που θυμίζει τον αρχαίο δρόμο που οδηγεί στην πύλη, προσπαθεί να αντιμετωπίσει το μέγεθος των γύρω στοιχείων, όπως τα πορθμεία και οι λιμενικές εγκαταστάσεις.

Αυτή η επιμήκης πλατφόρμα, αρθρωμένη με μια δημόσια πλατεία που βλέπει στους δύο στρογγυλούς πύργους της αρχαίας πύλης και με έναν περίπατο πάνω από την πλαγιά που φιλοξενεί ένα καφέ-μπαρ, αποτελεί τον πυρήνα του σχεδίου. Οι ιδιότητες των υλικών της πρότασης είναι παραλλαγές αδρανή, νέων και ανακτημένων στοιχείων οδοστρώματος και μονάδων σκυροδέματος. Επιτρέπουν στη μελαγχολία των τραυματισμένων λίθων να αντηχεί στο νέο περιβάλλον.

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση