Sunday, March 3, 2013

Η ΑΣΠΑΣΙΑ ΚΟΥΖΟΥΠΗ ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ



«Μιγαδικά Σήματα» 
σηματοδοτούν καινούργιους δρόμους



η Ασπασία Κουζούπη


από την Γκαλερί Ζουμπουλάκη

Βρέθηκα στην γκαλερί Ζουμπουλάκη Σάββατο μεσημέρι στις 2 Μαρτίου, στο κλείσιμο της έκθεσης της Ασπασίας Κουζούπη και μέσα στο ημίφως φόρεσα τον φακό του ανθρακωρύχου στο κούτελό μου που μου έδωσαν στην είσοδο. 


Αίφνης αποκαλύφθηκαν εμπρός μου απαστράπτουσες μαγικές εικόνες που με ταξίδεψαν σε παράξενες διαδρομές. Σήματα, τόξα, γεωμετρικά σχήματα, έντονες χρωματικές επιφάνειες, παραπέμπουν στην γοητεία των οδικών σημάνσεων, που οδηγώντας την νύχτα στις μεγάλες αρτηρίες, σε προκαλούν να ανάψεις τα μεγάλα φώτα και να απολαύσεις τις λαμπερές έγχρωμες επιφάνειες στο νυχτερινό τοπίο. Και όταν τις προσπεράσεις  στο μακρύ ταξίδι αναζητάς την επόμενη φωσφορίζουσα σήμανση που  σε κατευθύνει, σε συντροφεύει και σε χαροποιεί.





Την ίδια διαδραστική χαρά ένοιωσα και με τα έργα της Ασπασίας. Με τον φακό του ανθρακωρύχου στο κούτελο, ανακάλυπτα ένα-ένα τα έργα αλλά και τα επιμέρους σύνολα μιας εγκατάστασης μοναδικής. Τα μιγαδικά της σήματα, κολλάζ φωτοευαίσθητων υλικών σε αλουμίνιο, αναδεύουν μνήμες όχι μόνο  του οδικού τοπίου αλλά και μιας σειράς ευχάριστων και έντονων βιωμάτων.





  



Την Ασπασία Κουζούπη μέχρι σήμερα, την ήξερα σαν κόρη και συνεργάτη της μητέρας της. Η Νέλλα Γκόλαντα στις αρχές τις δεκαετίας του ΄80 μας ξάφνιασε με την γλυπτική της επέμβαση στην παραλία του Φλοίσβου. Ανήκει σε αυτή την γενιά των καλλιτεχνών από την Λάρισα όπως ο Φιλόλαος, η Αθηνά Τάχα, ο Γιώργος Λαζόγκας και στην διαδρομή της συνεργάστηκε με την Ασπασία ανοίγοντας νέους δρόμους με τολμηρές επεμβάσεις στο αστικό τοπίο και την Αττική οδό. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ τις παράλληλες προσπάθειες της Ασπασίας να διατυπώσει την δική της προσωπική άποψη. 




Εκτιμώ ότι αυτή την φορά στην ατομική αυτή έκθεση τα κατάφερε. Έχοντας αναπόφευκτα σαν υπόβαση την πολύτιμη διαδρομή της μητέρας της, αισθάνομαι ότι η Ασπασία ανοίγει πια τους δικούς της καινούργιους δρόμους. Μια τρυφερή σχέση συνδέει τις δύο δημιουργούς και εύχομαι να συνεχίσει να αποδίδει καρπούς.


Ασπασία Κουζούπη, Νέλλα Γκόλαντα


Σύντομο Βιογραφικό
 
Η Ασπασία Κουζούπη γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Αρχιτέκτων ΑΠΘ (2000),  σπούδασε σχεδιασμό στο τοπίο σε αστική κλίμακα (MAS.LA) στο πολυτεχνείο της Ζυρίχης ETHZ (υπότροφος της Ελβετικής κυβέρνησης 2005-2006).





Από το 1994 συμμετέχει ενεργά στον σχεδιασμό και την in-situ κατασκευή περι-αστικών τοπίων, σε συνεργασία με την Νέλλα Γκόλαντα με την οποία συν-δημιουργούν την ομάδα Γλυπτά Αρχιτεκτονικά Τοπία. Τα έργα τους Ανενεργά Λατομεία Μαρμάρου Διονύσου: Υπαίθριο Μουσείο Παλαιάς λατομικής Τέχνης και Αττική Οδός, Δυτική Περιφερειακή Υμηττού: ανάμεσα στο οδικό και το φυσικό τοπίο, διακρίνονται ως finalists για το βραβείο της Biennale τοπίου της Βαρκελώνης 2000 και το 2004 European Prize fo Urban Public Space, αντίστοιχα.



Έργα της - αρχιτεκτονικά, στο τοπίο, μελέτες,  land-art ή και εικαστικά - έχουν δημοσιευτεί σε εγχώριες και διεθνείς ειδικές εκδόσεις και εκτεθεί στο διαδίκτυο και σε διεθνείς διοργανώσεις (πχ.Biennale Αρχιτεκτονικής της Βενετίας 2006/ Biennale τοπίου της Βαρκελώνης 1999, 2003/ ΣΑΝΑ 2003, 2006/ StTropez 2007). Στην μονογραφική έκθεση της ομάδας της  Γλυπτά Αρχιτεκτονικά Τοπία : Paysages Hybrides- Fondation Hellenique /Cite Universitaire Ιternationale /Paris-είχε την επιμέλεια της χωρικής ανάπτυξης της έκθεσης.




Ερευνά και μελετάει και την σχέση του αστικού ιστού με το τοπίο (7ο Βραβείο στον Διεθνή Πολεοδομικό Διαγωνισμό για την ανάπτυξη των Ορεινών του Καντονιού Neuchatel, Ελβετία). Το ενδιαφέρον της εστιάζεται στις διαφορετικές κλίμακες του τοπίου, χωρικές, σχεδιαστικές, χρονικές, και στην δυνητικότητα της προσέγγισης και βίωσης του τοπίου μέσα από data, εικαστικές ή/και αισθητηριακές διαδικασίες.


Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγένθυση
  

Monday, February 25, 2013

ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ: ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ


πρώτο βραβείο: μια αιφνίδια τολμηρή επιλογή

Άποψη κυρίας εισόδου Μουσείου και κεντρικού πεζοδρόμου πολιτιστικής ακτής



Βορειοδυτική όψη του Μουσείου


Όλοι οι εντός των τειχών γνωρίζαμε ότι ο αρχιτεκτονικός αυτός διαγωνισμός με θέμα τον «Ανασχεδιασμό του υπάρχοντος κτιρίου Σιλό σε Μουσείο ενάλιων αρχαιοτήτων και την ανάπλαση της παράκτιας ζώνης  του ΟΛΠ», είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον λόγω της ιδιαιτερότητας των υφιστάμενων κτιρίων, της θέσης τους στην είσοδο του λιμανιού, και της πολυπλοκότητας του κτιριολογικού προγράμματος. Ένας διαγωνισμός που απαιτούσε πολύ δουλειά, σε εποχές μεγάλης δυσκολίας και οικονομικής δυσπραγίας που κατατρέχει τα αρχιτεκτονικά γραφεία.
 


γενική άποψη πολιτιστικής ακτής



Σχέδιο γενικής διάταξης της περιοχής 

Το αποτέλεσμα φαίνεται ότι  ξεπέρασε τις προσδοκίες. Η κριτική επιτροπή με πρόεδρο τον Δημήτρη Φατούρο τόλμησε να επιλέξει μια λαμπερή  και τολμηρή για τα ελληνικά δεδομένα λύση, που πραγματικά ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Γνωρίζω δε πολύ καλά ότι η επιτροπή λειτούργησε υποδειγματικά και πραγματοποίησε μεγάλο αριθμό συνεδριάσεων με επαναληπτικές αξιολογήσεις.

Πρόκειται για μια πρόταση μιας ομάδας νέων μελετητών, που εκτός των άλλων χαρακτηρίζεται από μια αναλυτική επεξεργασία και επίλυση,  που σπάνια συναντάται στους αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.




Άποψη του Μουσείου από την πλατεία δεξαμενών






Κατά μήκος τομή- εσωτερική όψη του κτιρίου
  
Παραθέτω στην συνέχεια σύντομη περιγραφή της πρότασης όπως διατυπώθηκε από τους μελετητές:

Η ανάπλαση της παράκτιας ζώνης του Λιμένα Πειραιά αποκαθιστά την αποκομμένη σχέση της πόλης με τη θάλασσα. Παραλαμβάνει χρήσεις αναψυχής και πολιτισμού με ποικίλες ποιότητες και αναφορές, αντανακλώντας στο πνεύμα του σχεδιασμού της, τη μετέωρη θέση της Ηετιώνιας ακτής μεταξύ στεριάς και νερού, αστικού και θαλασσινού τοπίου, τοπικού και υπερτοπικού χαρακτήρα. Οι ροές της πόλης έρχονται να συναντηθούν με τις ροές των θαλασσινών δρόμων που συρρέουν στο λιμάνι. Αστικά θραύσματα, πράσινο και όχθες είναι τα βασικά εργαλεία που συνθέτουν τη τυπολογία της νέας ακτής. Ο σχεδιασμός της παρέμβασης επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τη δραστηριότητα και κλίμακα του ανθρώπου στη συγκεκριμένη περιοχή, χωρίς να αποκρύπτει τις μεγάλες αντιθέσεις που ήδη εμπεριέχει η φυσιογνωμία του εμπορικού λιμανιού.





Νοτιοανατολική όψη Μουσείου

Το νέο Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων επανακαθορίζει και ενισχύει την αυτοσήμανσή του ιστορικού κτιρίου Σιλό ως εδραιωμένου τοπόσημου υπερτοπικού χαρακτήρα. Σύγχρονα αρχιτεκτονικά ιδιώματα συνδιαλέγονται με την παλαιά τυπολογία, εμπλουτίζουν τη φυσιογνωμία του και αντανακλούν προς τα έξω τη νέα λειτουργία.

 Κύρια είσοδος Μουσείου


Το αυστηρό εσωστρεφές κτίριο-μηχανή του παρελθόντος διεκδικεί την επαφή του με τον ανοιχτό χώρο, αποκαλύπτοντας κλειστές πλευρές του στη πόλη και “αδειάζοντας” ανεμπόδιστα το εσωτερικό του προς τη θάλασσα.

Εσωτερική άποψη στο χώρο της εισόδου

 

Ανάρτηση μεταλλικού παταριού στο χώρο της εισόδου

 
Το περιεχόμενο του κτιρίου παίρνει τη μορφή οργανικής φόρμας που ρέει προς τα έξω, ως υπόμνηση σκαριού πλοίου ή θαλασσινού κήτους. Η πλαστικότητα και ο σύγχρονος χαρακτήρας της μεταλλικής αυτής μορφής αντιπαραβάλλεται διαλεκτικά με την καρτεσιανή αυστηρότητα του μονολιθικού όγκου σκυροδέματος του υφιστάμενου κτιρίου.







 
Κατά μήκος τομή φόρμας- Θεματικοί άξονες 1-3


Θεματικός άξονας 1: Διαδραστική τράπεζα της λεκάνης της Μεσογείου, Προπλάσματα ολογραφήματα ναυαγείων



Θεματικός άξονας 2, Αργοναυτικά, Οδύσσεια

Το εσωτερικό της νέας φόρμας φιλοξενεί και καλύπτει με τους πλέον σύγχρονους τρόπους τελευταίας τεχνολογίας μια πλήρη περιήγηση στην ιστορία της σχέσης του ανθρώπου με τη θάλασσα στον Ελλαδικό και ευρύτερο χώρο, διατηρώντας στο τμήμα της που βρίσκεται εντός του παλαιού κτιρίου την εσωστρέφεια του βυθού και προσφέροντας σταδιακά, την οπτική του ανοιχτού ορίζοντα στο μέτωπο της προς τη θάλασσα.
Άποψη του χώρου της βιβλιοθήκης και του αναγνωστηρίου


Οι προσθήκες μικρότερων επιμέρους κτιριακών όγκων που εξυπηρετούν τις ιδιαίτερες υποστηρικτικές απαιτήσεις του Μουσείου, ακολουθούν διακριτικά τη μικροκλίμακα του ανθρώπου και διαμορφώνουν διαφορετικές ποιότητες υποδοχής στα μέτωπα από την πόλη, την παραλία και τις διαμορφώσεις του Πολιτιστικού πάρκου.
Άποψη εσωτερικής αυλής Μουσείου


Για άλλη μια φορά ο θεσμός των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών αποδίδει τα καλύτερα.  Οι μελέτες θα εκτεθούν στις 28 Μαρτίου 2013. Μαζί με τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί και η τελετή απονομής των βραβείων και των εξαγορών.
Διαβάστε στη συνέχεια τα ονόματα της μελετητικής ομάδας που από την πλαυρά μου θα ήθελα να συγχαρώ και να ευχηθώ  να υλοποιηθεί σύντομα η μελέτη τους:

μελετητές: Αντωνόπουλος Ευάγγελος (Αρχιτέκτων) Βέττα Θάλεια (Αρχιτέκτων) Γαβαλάς Γεώργιος (Αρχιτέκτων) Ρήγα Μαρία - Κυριακή (Αρχιτέκτων) Σταμούλη Αναστασία (Αρχιτέκτων) Πυλαρινού Μαρία (Αρχιτέκτων)

ειδικοί σύμβουλοι: Όμιλος Τεχνικών Μελετών Α.Τ.Ε. (Σύμβουλοι Πολιτικοί Μηχανικοί) Λυγεράκης Άγγελος - Ο.Τ.Μ. (Σύμβουλος Μηχανολόγος Μηχανικός) Ντεκώ Ελευθερία (Σύμβουλος Φωτισμού) Νάκας Ιωάννης (Αρχαιολόγος – Σχεδιαστής) Ρήγα Αφροδίτη (Γεωπόνος)

εξωτερικοί συνεργάτες: Μπουραντάς Χρήστος (Αρχιτέκτων – Φωτορεαλιστικές Απεικονίσεις) Φαραζής Γιώργος (Αρχιτέκτων – Φωτορεαλιστικές Απεικονίσεις) Οικονομόπουλος Αντρέας (Αρχιτέκτων – Φωτορεαλιστικές Απεικονίσεις) Γρέβια Αγγελική (Αρχιτέκτων – Γραφιστική Επιμέλεια) Λιόκαλος Σταύρος (Αρχιτέκτων) Παπαγεωργίου Μαριάννα (Αρχιτέκτων) Περιστέρη Κατερίνα (Αρχιτέκτων) Κανέλλος Γιώργος (Γλύπτης)

Για περισσότερα και τα υπόλοιπα βραβεία κάντε ΚΛΙΚ εδώ 

↑ Click images to enlarge the photos


  
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΜΕΛΕΤΗΤΩΝ


Στην συνέχεια δημοσιεύω την επιστολή που έλαβα την Τρίτη 26 Φεβ. 2013 από τους μελετητές, που θεωρώ ότι είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο σκέψης και τους χειρισμούς της ομάδας, και την δική μου απάντηση. 


κ. Τριανταφύλλου

Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για το τιμητικό και ενθαρρυντικό σας άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα σας, όσον αφορά το πρώτο βραβείο που πήρε η ομάδα μας στο διαγωνισμό για το νέο Μουσείο εναλίων Αρχαιοτήτων Πειραιά.

Χαιρόμαστε ιδιαίτερα για το γεγονός ότι το “τολμηρό” της πρότασή μας εκτιμάται όχι μόνο από την επιτροπή του διαγωνισμού αλλά και από τα παρεπόμενα σχόλια που φυσιολογικά ακολουθούν τη δημοσίευση των προτάσεων, καθώς η διαδικασία των διαγωνισμών είναι ένα πρόσφορο βήμα και έναυσμα για δημόσιο διάλογο πάνω στα αρχιτεκτονικά πράγματα της χώρας μας και καθώς φαίνεται το μοναδικό στις μέρες μας. 

Η ιδιαιτερότητα ενός θέματος που πραγματεύεται το μετασχηματισμό ενός φορτισμένου με ποικίλες σημάνσεις κτιρίου που αποτελεί δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής του μεσοπολέμου, ήταν πάντα πεδίο διατύπωσης διαφορετικών τάσεων (όπως άλλωστε έγινε φανερό και από το σύνολο των συμμετοχών). Πόσο μάλλον όταν η νέα προβλεπόμενη λειτουργία αφορά το επίσης φορτισμένο ζήτημα της έννοιας του μουσείου και την αντιμετώπισή του ως ένα πολύπλοκο και όχι μονοσήμαντο, κοινωνικό δημόσιο χώρο. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πρόταση που καταθέσαμε, έκανε σαφή την πρόθεσή μας να ακροβατίσουμε μεταξύ του ουσιαστικού “σεβασμού” των βασικών χαρακτηριστικών και τυπολογίας του υπάρχοντος κτιρίου και ταυτόχρονα τη σχεδιαστική ελευθερία που επιτρέπει την απόδοση με διακριτά αρχιτεκτονικά ιδιώματα τη νέα σήμανση που το κτίριο και ο τόπος του καλείται να φέρει. Ήταν συνειδητή και με πλήρη επίγνωση του ρίσκου που εμπεριείχε ως συμμετοχή στο διαγωνισμό, η επιλογή μας να καταθέσουμε ένα δείγμα σύγχρονης και οργανικής μορφής αρχιτεκτονική, να σκεφθούμε και να δουλέψουμε κυριολεκτικά “έξω από το κουτί”. Γνωρίζοντας ότι η πρόταση μας είναι σε κάποιο βαθμό προκλητική, κρίναμε απαραίτητο να υποστηρίξουμε διπλά την πρόταση αυτή, με την πληρέστερη δυνατή μελετητική δουλειά, ώστε να μην αφήσουμε καμία αμφιβολία για την εφικτότητα και βιωσιμότητα της επίλυσής μας. 

Η εποχή που βιώνουμε δεν είναι απλώς μεγάλης δυσκολίας και δυσπραγίας για τα αρχιτεκτονικά γραφεία μας, όπως πολύ καλά κάνατε και επισημάνατε, Βρισκόμαστε στην πραγματικότητα, εν μέσω μιας κατάστασης όπου οι μόνες διέξοδοι επιβίωσης σήμερα (και ιδιαίτερα για τους νεαρότερους των συναδέλφων μας) είναι είτε ο βιοπορισμός από αλλότριες δουλειές, είτε η αναγκαστική αποδοχή της απαξίωσης του επαγγέλματός μας σε αποκλειστική κατάθεση υπογραφών σε τακτοποιήσεις και πιστοποιητικά. Μέσα από μια παρατεταμένη περίοδο που φαίνεται με βεβαιότητα να ακολουθεί, όπου η άσκηση αρχιτεκτονικής θα συρρικνωθεί τόσο επικίνδυνα, ώστε εντέλει να διαρραγεί ανεπανόρθωτα η πολύτιμη (και μαθησιακά) συνέχεια του πεπραγμένου αρχιτεκτονικού έργου και εμπειρίας, θεωρούμε ότι η (αναμφίβολα επίπονη οικονομικά και χρονικά) συμμετοχή σε διαγωνισμούς σαν αυτόν, είναι μια μοναδική ευκαιρία για άσκηση αρχιτεκτονικής, μια “τελευταία έξοδος” προς τη διατύπωση νέων δημιουργικών ιδεών. Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που η συνειδητή μας απόφαση να συμμετάσχουμε ως μια ισότιμη ομάδα στη βάση της πολυσυλλεκτικότητας και αδιάφορα της προβολής των επιμέρους γραφείων μας, απέδωσε καταρχάς για μας σε ουσιαστικό, δημιουργικό επίπεδο και επιπλέον αναγνωρίστηκε ανέλπιστα στα πλαίσια ενός “τερατώδους” σε έκταση και πολυπλοκότητα διαγωνισμού που είχε εξαιρετικές συμμετοχές και προτάσεις, από μια κριτική επιτροπή συναδέλφων αρχιτεκτόνων που εκτίμησαν στο μέγιστο βαθμό την προσπάθειά μας.

Ευχαριστούμε και πάλι

Οι αρχιτέκτονες
Αντωνόπουλος Βαγγέλης, Βέττα Θάλεια, Γαβαλάς Γιώργος, Πυλαρινού Μαρία, Ρήγα Μάρω, Σταμούλη Νατάσα

και η δική μου απάντηση:


Αγαπητοί συνάδελφοι

η επιστολή σας και οι προβληματισμοί σας επιβεβαιώνουν και ενισχύουν την επιλογή της κριτικής επιτροπής και κυρίως προσδιορίζουν αυτό καθ΄εαυτό το έργο σας. Για αυτό και την δημοσιεύω άμεσα.

Θάθελα να σας ευχηθώ να τηρήσετε ευλαβικά την "συνειδητή σας απόφαση να συμμετάσχετε ως μια ισότιμη ομάδα στη βάση της πολυσυλλεκτικότητας και αδιάφορα της προβολής των επιμέρους γραφείων σας". Πρόκειται για μια επιλογή που είναι η μόνη διέξοδος για να ανασυνταχθούμε και να προχωρήσουμε δημιουργικά σε αυτή την περίοδο της κρίσης. Και ακόμη να προχωρήσετε με το ίδιο πείσμα και την δύναμη της συνοχής της ομάδας σας, στην υλοποίηση αυτού του έργου, χωρίς παραχωρήσεις και συμβιβασμούς, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, μέχρι να παραδοθεί στο κοινό και στον τόπο. Είναι μια καλή ευκαιρία να ανατρέψετε και το κατεστημένο με τις εργολαβίες που συχνά εκχυδαΐζουν το έργο μας. 
Σας ευχαριστώ και από την πλευρά μου για την χαρά και την αισιοδοξία που μας προσφέρατε με την συνοχή σας και τον καταφανή αρχιτεκτονικό σας μόχθο. 
Σας εύχομαι καλή δύναμη για να αντιμετωπίσετε το αποτέλεσμα της τόλμης σας.

Φιλικά

Γιώργος Τριανταφύλλου



Tuesday, February 19, 2013

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΔΑΜΑΚΟΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ



9 Lumen*  

ένας παράξενος τίτλος

μιας πολυσήμαντης ατμοσφαιρικής έκθεσης


 
Γιάννης Αδαμάκος

*Lumen: μονάδα της φωτεινής ροής και μετρά την δύναμη του φωτός όπως γίνεται αντιληπτή από το ανθρώπινο μάτι



Αξίζει πραγματικά να δείτε την νέα δουλειά του Αδαμάκου και να αγνοήσετε ίσως τον τίτλο της και τα σχόλια που την συνοδεύουν. Πολλές φορές οι τίτλοι των εκθέσεων και τα σχόλια των επιμελητών δεν ανταποκρίνονται εύστοχα στο περιεχόμενο  των έργων και συχνά μας παγιδεύουν προσδιορίζοντας μια συγκεκριμένη οπτική που μας περιορίζει σε στοχευμένες αναγνώσεις.

 

 Αξίζει  να δείτε αυτή την έκθεση και να αφήσετε το συναίσθημά σας να ταξιδέψει μέσα σε αυτούς τους μεταφυσικούς και δραματικούς κόσμους του Αδαμάκη. Είμαι βέβαιος ότι ο καθένας μας θα ανακαλύψει προσωπικές βιωματικές εικόνες, που με μαεστρία ο Αδαμάκος  εκφράζει μέσα από μια πλουραλιστική και πολυσήμαντη προσέγγιση.




 

Αξίζει να δείτε αυτή την έκθεση και να προσπαθήσετε να ξεπεράσετε την μερική αδεξιότητα του στησίματος που δεν ξεχωρίζει αλλά ομογενοποιεί δυστυχώς,  παραθέτοντας σε σειρά εξαιρετικά έργα που το καθένα έχει κάτι διαφορετικό να πει αλλά εξουδετερώνεται από τα διπλανά του.






Αξίζει τέλος να μπείτε στο  μικρό υποφωτισμένο μαύρο κουτί και να περιπλανηθείτε στην κατανυκτική ατμόσφαιρα μιας σειράς  μικρών έργων του ευαίσθητου αυτού καλλιτέχνη που όπως ο ίδιος επισημαίνει νοιώθει κοντά στον Ρόθκο και τον Μόραλη. 




«Επιχείρησα να φωτίσω τον χώρο της ζωγραφικής μου με το φως ενός κεριού ώστε να οδηγηθώ στην επιβλητικότητα του σκοταδιού, εκεί που τα αντικείμενα χάνουν τα σαφή όριά τους, και αυτή η υποβολή του ημίφωτος και η αναζήτηση του ομιχλώδους είναι αυτό που με οδήγησε στην πρόκληση να δοκιμάσω να αναδείξω φως μέσα από τα έργα μου χωρίς να το ζωγραφίσω αυτό καθεαυτό.»


απόσπασμα από την συνέντευξή του στην Μαριάννα Παπάκη




Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, διάρκεια έκθεσης μέχρι 31-03-2013


Επιμέλεια έκθεσης: Κωνσταντίνος Παπαχρήστος, Νατάσσα Καραγγέλου

Σχεδιασμός: Βασίλης Πασχάλης


Click images to enlarge the photo