ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ

από  μια   αιφνίδια ματαιοδοξία της Αλβανίας,
στην σεμνότητα και ευαισθησία των Πορτογάλων

Η είδηση ήρθε μέσω διαδικτύου. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι  πρόκειται για  το κτίριο ενός νέου  κοινοβουλίου, με μεγαλειώδεις κλίμακες, που  όπως ισχυρίζονται οι μελετητές του, είναι εμπνευσμένο από τα ιδεώδη της δημοκρατίας!

 

Πρόκειται για ένα έργο  του γνωστού Βιενέζικου γραφείου Coop Himmelb(l)au  και κρατηθείτε: είναι  το νέο κτίριο του κοινοβουλίου της Αλβανίας. Δεν θέλω να κάνω περισσότερα σχόλια απλά έμεινα άφωνος και προβληματισμένος . Τι άλλο άραγε θα δούμε από τους πάπες της αρχιτεκτονικής που απλώνουν παντού έργα μιας απρόσωπης και ατοπικής άποψης  … 

Από την άλλη στην Μεσογειακή  Πορτογαλία ο ευαίσθητος αρχιτέκτονας  Εduardo Souto de Moura, που  παρουσίασε  σχετικά πρόσφατα το έργο του  στην Αθήνα στα πλαίσια του Megaronplus, κατάκτησε το ύψιστο βραβείο αρχιτεκτονικής, το λεγόμενο Νόμπελ της αρχιτεκτονικής, το βραβείο Pritzker για το 2011 για το σύνολο του έργου του.

Ενδεικτικά παραθέτω  το έργο casa das histórias paula rego στην Πορτογαλία και το  ξεχωριστό στάδιο στην Braga (2004).  

Βraga stadium' by Εduardo Souto de Μoura in Βraga, Portugal (2004)

 Ο Moura, μαθητής και συνεργάτης του Αlvaro Siza, μακρυά από κάθε ματαιοδοξία, σχεδιάζει με μια αφοπλιστική απλότητα, με σεβασμό στην ανθρώπινη κλίμακα, το φυσικό περιβάλλον και τα τοπικά χαρακτηριστικά.

Στην Ελλάδα βρισκόμαστε πάλι στα πρόθυρα νέων επεμβάσεων από διάσημους μελετητές του εξωτερικού. Ελπίζω και εύχομαι να μην αγνοήσουν και πάλι  τα ειδικά χαρακτηριστικά και τις αξίες αυτού του τόπου...

NΙΚΟΣ ΑΛΕΞΙΟΥ : ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟ ΧΑΡΤΙ

ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΕΙΝΑΣΑΝ…

ένα ανέκδοτο κείμενο του

Νίκος Αλεξίου: «ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ» Ν.Υ.2002

Σε ενα νεο τοτε βιβλιοπωλειο της οδου Μητροπολεως βρηκα το μικρο μπλε βιβλιαρακι του Γιωργου Εξαρχου «ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ» εκδοσεις Γαβριηλιδης. Το πρωτο «Οι παλαιοί Ελληνες», τρεις γραμμες, ελεγε πως οι παλαιοι Ελληνες ηταν ψηλοι σαν τις ψηλοτερες λευκες και οταν επεφταν δεν μπορουσαν να σηκωθουν, για αυτο και ο μεγαλυτερος ορκος τους ηταν «να πεσω αν δεν λεω την αληθεια».

Εκει διαβασα αυτο το κειμενο «ΟΙ ΓΟΝΙΟΙ» που δεν ειναι παραμυθι μα ενα δοκιμιο, μια διδαχη, πως το παιδι γινεται αντρας για να διδαξει τα παιδια του να γινουν αντρες και δηλητηριαστηκα. Και σαν δηλητηριο αρχισα να το προσφερω στους φιλους μου. Γεια σου Αλεξανδρε Τσαντιλα, γεια σου Αννυ Κωστοπουλου, γεια σου Μανωλη Ζαχαριουδακη, γεια σου Ιακωβε Ιβηρητη, γεια σου Βασιλειε Γοντικακη, γεια σου Βικο Ναχμια, γεια σου Ολια Λαζαριδου, γεια σου Γιωργο Λαζανη, γεια σου Κωστα Τσοκλη, γεια σας Μανο και Επη Παυλιδη, γεια σου… γεια σου…γεια σου…γεια σου. Κι εγω θα σας στελνω την αληθεια γραμμενη σε κολωχαρτο στον κατω κοσμο.

Βεβαια, το Θεατρο είναι. Και η Κωμωδια είναι μεσα στην Τραγωδια και η Τραγωδια είναι μεσα στην Κωμωδια. Και εχει Μεγεθος.

Σας ευχαριστω «Θ» που μου κανατε τετοιο δωρο.

Γεια σας.

Κλαιω.

Νικος Αλεξιου

Σπυρου Μερκουρη 80

11634 Αθηνα

Πεμπτη 28 Μαρτιου 2002

9.20 πμ

Με τον Νίκο είχαμε μια παράξενη σχέση για πολλά χρόνια. Βρισκόμαστε αραιά, αλλά πάντα νοιώθαμε ότι να, μόλις εχθές είμαστε πάλι μαζί... Πριν ακριβώς από 9 χρόνια μόλις τελείωσε η παράσταση του Κώστα Καπελώνη «Παραμύθι από χαρτί» στο θέατρο "ΚΑΠΝΟΚΟΠΤΗΡΙΟΥ 8", ο Νίκος με πλησίασε και μου έδωσε ένα κομμάτι λευκό απορροφητικό χαρτί από το σκηνικό της παράστασης που είχε επιμεληθεί, μαζί με την φωτογραφία του έργου του τυπωμένη από το πρίντερ του σε μια σελίδα Α4. μαζί με μια σελίδα με αυτό το κείμενο που είχε γράψει το πρωί της ίδιας μέρας. Μιλήσαμε για λίγο συγκινημένοι και χωρίσαμε... 

Αν και από τότε βρεθήκαμε πολλές φορές, από εκείνη ειδικά την βραδιά μου έχει μείνει μια τρυφερή και ταυτόχρονα πικρή αίσθηση, που την κρατώ αυτούσια μέσα μου εννέα ολόκληρα χρόνια. Σήμερα 28 Μαρτίου 2011, κρατώντας στο χέρι το μικρό αυτό τσαλακωμένο χαρτάκι, θέλησα αυτήν την ανάμνηση να την μοιραστώ μαζί σας, όπως ακριβώς τότε ο Νίκος το είχε γράψει..

« ΑΘΗΝΑ ΕΝΤΟΣ» - ΑΘΗΝΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ… ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

αθέατες μικρές ιστορίες στο κέντρο της Αθήνας

από τον Στέλιο Ευσταθόπουλο

Αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι, φωτογράφοι, εικαστικοί και πολιτικοί, δημοτικοί άρχοντες, Ελληνίδες, Έλληνες, Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι και μέλη του Νομισματικού Ταμείου… 

…δείτε τι μας συμβαίνει. 

Αυτοί δεν είναι οι δρόμοι που γνωρίσαμε 
Αλλότριο πλήθος έρπει τώρα στις λεωφόρους. 
γράφει ο Μανώλης Αναγνωστάκης.
  
Εικόνες ίσως δραματικώτερες από  αυτές της κατοχής γιατί τότε υπήρχε ο θάνατος  μαζί  με την ελπίδα. Τώρα όμως υπάρχει μόνο απόγνωση, απελπισία και αδιέξοδο στους ανθρώπους,  που κάνουμε πως δεν το βλέπουμε, μέσα στην απομόνωσή μας και το προσωπικό μας άλγος. 

Σπεύσατε στη Ελληνοαμερικανική Ένωση (!), Μασσαλίας 22 και εκεί  σε μια ατμόσφαιρα που εκπέμπει μια ιερότητα, δείτε τους μάρτυρες αυτής της πόλης που προσπερνάμε αδιάφορα μέσα  από τα αυτοκίνητα  μας. Μια συγκλονιστική καταγραφή του  Στέλιου Ευσταθόπουλου, που αποτυπώνει τις πτυχές μιας πραγματικότητας, της ζωής αυτής της πόλης.

Όλοι όσοι αγωνιούμε και   ασχολούμαστε σήμερα με το μέλλον και τις διεξόδους για το  ιστορικό κέντρο της Αθήνας, βλέποντας αυτήν την εξαιρετική έκθεση, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε επί της ουσίας το πρόβλημα, που είναι βαθιά κοινωνικό … 

…και να προβληματιστούμε, αν τελικά είναι εφικτό να ανατρέψουμε αυτές τις εκφράσεις των ανθρώπων, να ανατρέψουμε την εγκατάλειψη των κοινόχρηστων χώρων και των κτιρίων, την «ερημία» και την μοναξιά, η απλά βαυκαλιζόμαστε ως έχοντες και κατέχοντες τα επιστημονικά εργαλεία  ότι θα τα καταφέρουμε

Μπούρδες νομίζω… Το παιχνίδι φαίνεται ότι έχει χαθεί, και φαίνεται να παρασύρει  σταθερά και άλλους. Ίσως και εμάς τους ίδιους. Εκτός εάν…. ανασκουμπωθούμε?

Υ.Γ. Η έκθεση, που επιμελείται ο Ηρακλής Παπαϊωάννου που έχει γράψει και τα κείμενα, εγκαινιάστηκε στις 15 Μαρτίου και θα διαρκέσει μέχρι 5 Απριλίου. Μην την χάσετε

Ο Στέλιος Ευσταθόπουλος σχολιάζοντας την επομένη με email του αυτό το άρθρο, μεταξύ άλλων αναφέρει:

...Αισθάνομαι ότι σε αναστάτωσα με τις φωτογραφίες μου και αυτό με ευχαριστεί ιδιαιτέρα. Αυτό επεδίωκα και φαίνεται να το πετυχαίνω τελικά. Να αναστατώσω ανθρώπους. Όπως λες οι έχοντες τα εργαλεία και την δυνατότητα να αλλάξουν κάτι ,απλά βαυκαλίζονται. Νομίζω ότι έχουμε εγκαταλείψει όλοι το τρένο η το πλοίο. Νομίζω ότι ζούμε μέσα από μια οθόνη την πραγματικότητα νομίζοντας ότι δεν αφορά εμάς. Είναι οι άλλοι. Η πόλη των άλλων. Εμείς και οι άλλοι....