ΚΤΙΡΙΟ ΔΟΞΙΑΔΗ – “ONE ATHENS”: ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟΥ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥ

σκέψεις με αφορμή την πρόσφατη αποκάλυψη 

των όψεων του κτιρίου

Βρέθηκα  στον περιφερειακό του Λυκαβηττού εχθές, Σάββατο πρωί.  Είχαν σχεδόν ολοκληρώσει την αποξήλωση των σκαλωσιών και τις φόρτωναν στα φορτηγά. Το κτίριο είχε πλέον αποκαλυφθεί εξ ολοκλήρου. Μετά από όλα όσα προηγήθηκαν, έστεκε μπροστά μου κάτω από το φως  μιας χειμωνιάτικης λιακάδας, δυνατό και επιβλητικό μέσα από μια καθαρότητα, αλλά και μια μοναδική συνομιλία με την φύση, με το πράσινο του Λυκαβηττού να αντανακλάται στα μεγάλα υαλοστάσια.

Άποψη ανοιγμάτων και εξωστών  του κτιρίου από τα μονοπάτια του Λυκαβηττού

Ο φέρων σκελετός στις όψεις του ιστορικού αυτού κτιρίου, όπως άλλωστε είχε απαιτηθεί, πρόβαλε και πάλι με σαφήνεια στο αστικό τοπίο. Η ένταξη των νέων απέριττων εξωστών είναι ευρηματική όπως και τα πετάσματα από γκρι μάρμαρο Αλιβερίου που οργανώνουν την όψη προς τον λόφο.  

Άποψη του κτιρίου από τα μονοπάτια του Λυκαβηττού

Η προϋπάρχουσα  μονότονη επανάληψη των  κόκκινων στηθαίων από εμφανές σκυρόδεμα,  που έφεραν τα υαλοστάσια, έχει αντικατασταθεί από μια νέα ελεύθερη σύνθεση, γυάλινων στηθαίων, μαρμάρινων πετασμάτων, υαλοστασίων και εξωστών που δεν διαταράσσουν την δύναμη και τον ρυθμό του φέροντα σκελετού.

Αεροφωτογραφία και όψη του παλαιού κτιρίου

Άποψη από τον Περιφερειακό του Λυκαβηττού

Ιδιαίτερα μάλιστα το παιχνίδι με την εναλλαγή των εξωστών δίνει στο κτίριο ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον μια και πραγματοποιείται διακριτικά σε τμήματα της όψης.

Άποψη από τον Περιφερειακό του Λυκαβηττού,

λίγο μετά την αποξήλωση των σκαλωσιών

Άποψη των εξωστών από τον Περιφερειακό του Λυκαβηττού

Απολαμβάνοντας την θέα από τα μονοπάτια του Λυκαβηττού επιβεβαίωσα και την περίφημη διαμπερότητα που σε ορισμένα διαμερίσματα έχει σαν αποτέλεσμα την οπτική σύνδεση του Λυκαβηττού και της Ακρόπολης και του Αστεροσκοπείου με θέα μέχρι την θάλασσα. Ένας μάλλον  μοναδικός συσχετισμός για το λεκανοπέδιο που πραγματικά απογειώνει την λύση και δικαιώνει  την επιλογή των νέων  μεγάλων ανοιγμάτων.

Ο Λυκαβηττός αντανακλάται στα υαλοστάσια του κτιρίου

Η Ακρόπολη από τον Λυκαβηττό μέσα από τα υαλοστάσια του κτιρίου

Η Πνύκα και το Αστεροσκοπείο από τον Λυκαβηττό μέσα από τα υαλοστάσια

Η όψη επί της οδού Λυκαβηττού αναδιατάσσεται με την ίδια λογική.

Αεροφωτογραφία του παλαιού  κτιρίου

Η όψη  του κτιρίου επί της οδού Λυκαβηττού

Κατηφορίζοντας  προς στην Στρατιωτικού Συνδέσμου ένα τμήμα του κτιρίου στην βορειοδυτική γωνία διατηρείται, παραπέμποντας στην προηγούμενη του εικόνα.

Άποψη από την γωνία των οδών Λυκαβηττού και Στρατιωτικού Συνδέσμου

Στην συνέχεια, η όψη συνεχίζεται διατηρώντας τα κλοστρά και αντιμετωπίζοντας τα κενά και τα πλήρη με την ελεύθερη  ένταξη στον καθαρό σκελετό υαλοστασίων και μαρμάρινων πετασμάτων.

Άποψη  από την Στρατιωτικού Συνδέσμου, λεπτομέρεια.

Απόψεις  από την Στρατιωτικού Συνδέσμου

Άποψη  από την Στρατιωτικού Συνδέσμου, λεπτομέρεια

Απόψεις από την Στρατιωτικού Συνδέσμου

Στην διασταύρωση των οδών Στρατιωτικού Συνδέσμου και Δημοκρίτου

Κατέληξα  στην διασταύρωση των οδών Στρατιωτικού Συνδέσμου και Δημοκρίτου από όπου και η κεντρική είσοδος του κτιρίου. Κοντοστάθηκα και ομολογώ ότι  μετά τον πρώτο ενθουσιασμό για το καινούργιο κόσμημα της πόλης που πραγματικά το ζήλεψα και θάθελα να συμμετείχα σε αυτή την ομάδα, μου ήρθε στο μυαλό η μέχρι σήμερα «πονεμένη ιστορία» αυτής της επέμβασης που την παραθέτω στην συνέχεια για ενημέρωση.  Πιό πολύ όμως προβληματίστηκα για το πώς θα «καταναλωθεί» σήμερα ένα τέτοιο κτίριο που ξεκίνησε να σχεδιάζεται τουλάχιστον 6 χρόνια πριν, στο πλαίσιο ενός life style, με όραμα να πωληθεί και μέχρι 15 000 €  το τετραγωνικό μέτρο.  

Σήμερα  μια τέτοια κίνηση, όσο και να μας εντυπωσιάζει, αποτελεί τελικά μια πρόκληση στο χώρο παραγωγής κατοικίας όπως έχει θεαματικά διαφοροποιηθεί. Οι παροχές και οι εξυπηρετήσεις που προσφέρονται σε αυτό το συγκρότημα ίσως ανήκουν σε ένα μύθο του παρελθόντος. Ίσως όμως προοιωνίζουν και ένα καινούργιο μέλλον. Ένα μέλλον μεγάλων ανισοτήτων...

 (Για μεγέθυνση κάντε κλικ στις εικόνες)

Διαβάστε στην συνέχεια  μια

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ  ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ.

Διαβάστε επίσης και τα σχετικά  κείμενα των  Δημήτρη Φιλιππίδη  και Δημήτρη Διαμαντόπουλου

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ

 ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ  ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ

Το συγκρότημα Δοξιάδη σχεδιάστηκε για τις ανάγκες του ομίλου αλλά και της περίφημης σχολής Δοξιάδη, γι' αυτό και διέθεται βιβλιοθήκες, θέατρο και αμφιθέατρο. Οι δύο τελευταίοι χώροι είχαν φιλοξενήσει κατά καιρούς σημαντικές εκδηλώσεις τέχνης και διαλόγου, στις οποίες παρευρέθησαν σημαντικοί πνευματικοί άνθρωποι. Κατασκευάστηκε σε διαδοχικές φάσεις  μεταξύ 1957-1972  και αποτελεί ένα από τα σημαντικά δείγματα του μεσοπολεμικού μοντερνισμού στην Ελλάδα. Το κτίριο μελετήθηκε με τη συνεργασία των αρχιτεκτόνων Τίτου Κουραβέλλου και Αρθούρου Σκέπερς. Κατά τον Δημήτρη Φιλιππίδη ο ίδιος ο Δοξιάδης, "έπαιξε" σημαντικά στα σχέδια. Λεγόταν πάντα πως ο πραγματικός συνθέτης του έργου ήταν ο Κουραβέλλος, ενώ ο Σκέπερς ήταν περισσότερο ο εκτελεστής, ο επιβλέπων. Ο Δοξιάδης όμως έκανε στενό μαρκάρισμα στην παραμικρή απόφαση που παίρνανε τότε, ήταν ένας μικρός τύραννος! Έλεγχε τα πάντα κι είχε τον τελευταίο λόγο σε κάθε απόφαση...

Αεροφωτογραφία του κτιρίου πριν την επέμβαση (Bing Maps)

Σταδιακά το κτίριο άλλαξε χρήση, δέχθηκε σειρά επεμβάσεων και τελικά άλλαξε ιδιοκτήτες οι οποίοι θέλησαν να το αξιοποιήσουν μετατρέποντάς το σε συγκροτημα κατοικιών. Το έργο ξεκίνησε να υλοποιείται  το 2008.

Στις 29 ΑΠΡ 2010  μετά από πρωτοβουλία της MONUMENTA του ΤΕΕ, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων και της αντίστοιχης σχολής του ΕΜΠ το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων κήρυξε ως  «διατηρητέο μνημείο» τον φέροντα οργανισμό του κτιρίου (σ.σ. τον σκελετό από μπετόν), το αίθριο, τα κλιμακοστάσια και τον κάναβο στον τοίχο που βλέπει στη Στρατιωτικού Συνδέσμου. 

Παλαιότερη άποψη του Αιθρίου του κτιρίου πριν την επέμβαση

άποψη του «διατηρητέου» κλιμακοστασίου  του κτιρίου 

άποψη της όψης του κτιρίου επί της οδού Στρατιωτικού Συνδέσμου πριν την επέμβαση

Το συμβούλιο όμως «παρέκαμψε» τις όψεις, που εθεωρείτο ότι αποτελούν σήμα κατατεθέν της κατασκευής και αναπόσπαστο στοιχείο του κτηρίου. Ο μελετητής των παρεμβάσεων Νικόλαος Τραβασάρος συνιδρυτής του Γραφείου “diversity architects”, που παραβρέθηκε στη συνεδρίαση του συμβουλίου, είπε ότι το κτήριο είχε ήδη αλλοιωθεί και ότι ο αρχικός σχεδιασμός δεν μπορούσε να διασωθεί. Τόνισε ότι η μετατροπή του σε κατοικίες δημιουργεί ένα ζωντανό κύτταρο στην πόλη και όχι ένα μνημειακό απολίθωμα.

Άποψη του κτιρίου επί του Περιφερειακού του Λυκαβηττού (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

Η πρόταση επανάχρησης αναδεικνύει τον δομικό κάναβο των όψεων  του κτιρίου και διατηρεί τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία που έχουν διασωθεί. Επαναφέρει χωρικές ποιότητες του κτιρίου που είχαν χαθεί, όπως η διαμπερότητα των χώρων και η διττή αναφορά τους σε Ακρόπολη και Λυκαβηττό.

η διαμπερότητα των χώρων, θέα στο Λυκαβηττό (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

η διαμπερότητα των χώρων, η θέα στην Ακρόπολη (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

Σήμερα, μια από τις μεγαλύτερες οικιστικές επενδύσεις στην Αθήνα συνολικού ύψους 70 εκατ. Ευρώ, το επονομαζόμενο συγκρότημα One Athens, εισέρχεται στην τελική του φάση. Το ιστορικό κτίριο γραφείων Δοξιάδη μετατρέπεται  σε πολυτελείς κατοικίες με παροχές ξενοδοχείου, όπως ρεσεψιόν, φύλαξη, meeting room κ.ά.

Άποψη του αιθρίου του κτιρίου (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

Σε έκταση 1,7 στρεμμάτων ο δομημένος χώρος είναι 11.700 τετραγωνικά μέτρα. Το οκταώροφο συγκρότημα περιλαμβάνει 26 πολυτελείς κατοικίες (διαμερίσματα, studios, μεζονέτες και penthouses). Τα διαμερίσματα έχουν έκταση από 78 ως 230 τ.μ. και τα penthouses από 260 ως 530 τ.μ., τα οποία διαθέτουν δική τους ταράτσα και πισίνα.

Άποψη του δώματος του κτιρίου (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

Υπάρχει η δυνατότητα παραλαβής του σπιτιού «με το κλειδί στο χέρι», αφού η Κυκλάμινο ΑΕ σε συνεργασία με την Interni προσφέρει στους υποψήφιους αγοραστές προτάσεις εξοπλισμού και επίπλωσης του σπιτιού.

(φωτορεαλιστικό της μελέτης)  

Στο ισόγειο το One Athens θα έχει ρεσεψιόν, spa, πισίνα, συνεδριακό χώρο, παιδότοπο και αίθουσα προβολής.

Επίσης, θα παρέχονται υπηρεσίες 24ωρης φύλαξης, υπηρεσίες καθαρισμού, catering κ.ά. 

Κάτοψη Ισογείου

Άποψη του κτιρίου στην συμβολή των οδών Λυκαβηττού και Στρατιωτικού Συνδέσμου (φωτορεαλιστικό της μελέτης)

Παρά τις ενστάσεις και τις απόψεις περί «ολοκληρωτικής αλλοίωσης» έχουν ήδη διατυπωθεί και διαφορετικές τοποθετήσεις. Ο  αρχιτέκτων και καθηγητής του Μετσοβίου, Δημήτρης Φιλιππίδης, τόνισε τότε πως οι κινητοποιήσεις φρενάρουν «μια πρόταση επανάχρησης σπάνια για τα ελληνικά πράγματα, τολμηρή, χωρίς υπεκφυγές». Ο Ανδρέας Κούρκουλας υποστήριξε πως «βρισκόμαστε μπροστά στη σύγκρουση δύο απόψεων ως προς την αντιμετώπιση της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς: μία δυναμική και μία στατική και  το μοναδικό θύμα από την εκ των υστέρων επέμβαση του κράτους θα είναι το κτίριο που «αντί να κινείται στον χρόνο» θα καταλήξει «ένα ακόμα κουφάρι του μοντέρνου».

Ατενίζοντας  την Ακρόπολη από το δώμα του κτιρίου

 (φωτορεαλιστική απεικόνιση)

Κλείνω με την εικόνα αυτή σαν επίλογο και παραθέτω την συνέχεια δύο κείμενα που μου έστειλαν:

ΕΝΑ ΜΥΘΙΚΟ ΚΤΙΡΙΟ ΠΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΕΡΑ ΟΧΘΗ  του αρχιτέκτονα, Δημήτρη Φιλιππίδη (κάντε ΚΛΙΚ εδώ)  και

Η ΝΕΑ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ «ΔΟΞΙΑΔΗ» ΣΤΟ ΛΥΚΑΒΗΤΤΟ του αρχιτέκτονα  Δημήτρη Διαμαντόπουλου  (κάντε ΚΛΙΚ εδώ)

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Α. ΑΝΤΩΝΑΚΑΚΗΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ - ΔΥΟ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΜΕΣ

η άφιξη ενός  ξεχωριστού πρωτοχρονιάτικου δώρου 

Θα ήθελα να ξεκινήσω την νέα χρονιά με ένα αισιόδοξο εγχείρημα. Οι εκδόσεις Δομές μέσω ταχυδρομείου μας απέστειλαν ένα μοναδικό πρωτοχρονιάτικο δώρο. Μία σεμνή και προσεγμένη έκδοση με τίτλο «Δημήτρης Πικιώνης, Δύο διαλέξεις» που έγραψε ο Δημήτρης Α. Αντωνακάκης, και πραγματοποιήθηκε με την πρωτοβουλία και το ενδιαφέρον του Γιώργου Πανέτσου, την γενναιόδωρη συμμετοχή του Τμήματος Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Πατρών και την ουσιαστική φροντίδα του Πρόδρομου Παπαδόπουλου και του Νικόλαου Σούλη που είχαν την επιμέλεια της παραγωγής.

Η έκδοση οργανώθηκε και σχεδιάστηκε στο Εργαστήριο Αρχιτεκτονικής Α66, μετά την ημερίδα που έγινε στο Μουσείο Μπενάκη τον Φεβρουάριο του 2011.  Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό:  η  ευχάριστη  και άνετη σελιδοποίηση, η εικονογράφηση με επιλεγμένες φωτογραφίες, τα σκίτσα του Δημήτρη, τα σχέδια και οι  τρισδιάστατες απεικονίσεις της Ροζαλίας Καφούση.

Ο Δημήτρης Αντωνακάκης γνωρίζει τον Πικιώνη  όταν αυτός ήταν 65 ετών. Δούλεψε μαζί του σαν φοιτητής το καλοκαίρι του ’56 και τον χειμώνα ΄56-57. Από τότε έχει ασχοληθεί σοβαρά με το έργο του μέσα από το πρίσμα του μαχόμενου αρχιτέκτονα, γνωρίζοντας παράλληλα από πρώτο χέρι αρκετές λεπτομέρειες από την καθημερινότητά του τις σχέσεις του με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους της εποχής και τα πιστεύω τους.

Ο Δημήτρης Πικιώνης

Στην ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΛΕΞΗ με τίτλο  "ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ, Επεξεργασία και αυτοσχεδιασμός" που πραγματοποιήθηκε τον   Δεκέμβριο του  1987 (στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την Γέννηση του Δημήτρη Πικιώνη στην Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού), ο Αντωνακάκης,  αναδεικνύει την προσωπικότητα του Πικιώνη και τον ρόλο του απέναντι στην  μεταπολεμική ισοπεδωτική διάσταση της αρχιτεκτονικής  που δεν συμβάλει στην  νεοελληνική πολιτισμική εξέλιξη.

Μας μιλάει για την σχέση του Πικιώνη με τους μαστόρους, την εμπιστοσύνη προς τους συνεργάτες του, την καθημερινή παρουσία του στα εργοτάξια, τα φυσικά υλικά  και την επιμονή του να αναζητά επίμονα ένα  καινούριο ποιοτικό λεξιλόγιο. Προβληματίζεται γιατί η στάση του Πικιώνη απέναντι στα απλοϊκά – κατασκευαστικά στερεότυπα χλευάστηκε αντί  να «μεταφραστεί» (Φατούρος)  και να ερμηνευτεί.

Τέλος αποκαλύπτει  με ένα δικό του σκίτσο από μνήμης την λογική των χαράξεων για τις διαμορφώσεις της Ακρόπολης με τη χρήση ενός είδους κανάβου βασισμένου στην θεωρία του Δοξιάδη με βάση την χρυσή τομή.

Η Δεύτερη Διάλεξη  με τίτλο: "ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ,  ΠΟΛΙΟΡΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΑ ΠΕΥΚΑΚΙΑ" πραγματοποιήθηκε  στο Μουσείο Μπενάκη τον Φεβρουάριο 2011 στο πλαίσιο  Ημερίδας που έγινε με αφορμή μεγάλη έκθεση με το έργο του Πικιώνη. 

Ο Παναγιώτης Τουρνικιώτης και ο Δημήτρης Αντωνακάκης

Ο Αντωνακάκης πριν απ΄ όλα επισημαίνει και προσπαθεί να ερμηνεύσει μια   αντίφαση: ότι από την μια πλευρά υπάρχει μια θετική κριτική για το έργο συνήθως ως ένα παραστράτημα της συνολικής αρχιτεκτονικής του πορείας και από την άλλη διαπιστώνεται μια δυσκολία κατανόησης της εμμονής στη φράση «όταν τελείωσε το σχολείο δεν με ικανοποίησε» που έγραψε ο Πικιώνης 25 χρόνια μετά την κατασκευή του και συνοδεύεται όμως με τη δήλωση του ότι «το Μοντέρνο κίνημα υποσχότανε την πλήρωση της οργανικής αλήθειας,  πώς ήταν αυστηρό και απλό και το κυβερνούσε μιά γεωμετρία ενός καθολικού σχήματος ικανού να συμβολίσει την εποχή μας».

Στην συνέχεια  αναφέρεται στο κλίμα της εποχής της δεκαετίας του ‘30 όπου ο Πικιώνης σχεδιάζει το σχολείο μετά από ανάθεση του Γραφείου Σχολικών Κτιρίων στο οποίο δραστηριοποιούντο ο Νίκος Μητσάκης και ο Ernest Hebrard. Η μελέτη πραγματοποιείται σύμφωνα με τα τελευταία ευρωπαϊκά πρότυπα.

Προχωρεί σε περιγραφή της πρώτης λύσης του κτιρίου  που ανατράπηκε και αντικαταστάθηκε από μία άλλη λύση διαφορετική. Προσπάθεια ερμηνείας με ανοιχτά ερωτήματα σχετικά με την αμφισβήτηση του Πικιώνη για το Σχολείο.

Η δεύτερη λύση-πρόταση του Πικιώνη προτείνει μια τάξη που επαναλαμβάνεται και λειτουργεί ως ανεξάρτητο κτήριο μέσα στο μεγάλο κτήριο, απολύτως αυτόνομη με δικό της υπαίθριο χώρο προστατευμένο με πέργκολα – προστέγασμα με διαμπερή αερισμό. Οι πόρτες – υαλοστάσια σύρονται και η τάξη ανοίγεται και απλώνεται στον προστατευόμενο υπαίθριο χώρο.

Η Τρίτη λύση   που τελικά πραγματοποιήθηκε και αποτελεί τελικά  ένα συμβιβασμό, ανέτρεψε  την ιδιοφυή σύλληψη του Πικιώνη.
Θα πρέπει να τονιστεί ότι ο Αντωνακάκης μέσα από την διερεύνηση του διαπίστωσε ότι ο Πικιώνης σχεδίασε την πρώτη λύση για το σιγκεκριμένο οικόπεδο στην επέκταση της οδού Σίνα. Είναι άγνωστο γιατί δεν πραγματοποιήθηκε αυτή η λύση. Η δεύτερη λύση σχεδιάστηκε  και αυτή στο πρώτο οικόπεδο όπου οι σχέσεις του κτιρίου με το περιβάλλον ήταν απολύτως διαφορετικές από το νέο οικόπεδο και αυτό το κτιρίο όπως ήταν το προσάρμοσαν στο νέο οικόπεδο και ανοιξαν την κάτω πόρτα.

Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να παρακολουθήσετε στην συνέχεια τους συσχετισμούς της σημερινής κατάστασης με τις φωτορεαλιστικές απεικονίσεις όπου αναπαριστούν την πρόταση Πικιώνη με την ένταξη των προστεγασμάτων.

Η αυλή των τάξεων σήμερα

Η αυλή των τάξεων με το προστέγασμα, τρισδιάστατη απεικόνιση: Ροζαλία Καφούση

 

Οι διαδοχικές αυλές σήμερα

 Οι διαδοχικές αυλες με τα προστεγάσματα, τρισδιάστατη απεικόνιση: Ροζαλία Καφούση

Η είσοδος στην αυλή σήμερα

Η είσοδος στην αυλή με τα προστεγάσματα, 

τρισδιάστατη απεικόνιση: Ροζαλία Καφούση

τρισδιάστατη απεικόνιση: Ροζαλία Καφούση

Το σχολείο από την πλευρά του Λυκαβηττού (φωτο 1937).

Η είσοδος με την στοά αντικρύζει αντί την οδό Σίνα τον "ακατοίκητο" τότε λόφο

Η ίδια εικόνα με τα προστεγάσματα στις δύο νότιες τάξεις

Η διάλεξη αυτή έχει εμπλουτιστεί με νεώτερα στοιχεία για την πραγματοποίηση της έκδοσης και παράλληλα έχουν προστεθεί πέντε ενδιαφέροντα Παραρτήματα με τίτλους:

·         ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ – ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΚΑΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

·        ΤΥΠΟΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ

·        ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ

·        ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΤΟΥ ΙV CIAM / ΓΟΝΙΜΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

   ·        Το τελευταίο παράρτημα είναι ένα ενδιαφέρον τυπολόγιο στο οποίο σχεδιάστηκαν διαγραμματικά τα 31 σχολεία που κατασκευάστηκαν από την Υπηρεσία Σχολικών Κτηρίων του Υπουργείου στην περιοχή της Αθήνας και του Πειραιά μέσα από τους πίνακες αυτούς αποδεικνύεται η πρωτοτυπία και η μοναδικότητα που εισηγείται η πρόταση Πικιώνη.

Με τα δεδομένα αυτά και σε συνέχεια της τελευταίας ανάρτησης μου που πραγματοποιήθηκε στις 8 ΜΑΪΟΥ 2013 με τίτλο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ» που μπορείτε να δείτε εδώ , Εκτιμώ ότι η συντήρηση και η αποκατάσταση του Σχολείου αυτού  σύμφωνα μάλιστα με τις προτάσεις του Πικιώνη είναι πλέον επιτακτική.  Θα επαναλάβω το σχόλιο του Δημήτρη Αντωνακάκη ότι: 

«Έχουμε στα χέρια μας ένα διαμάντι της σύγχρονης αρχιτεκτονικής.

Πρέπει να του προσφέρουμε μια αξιοπρεπή ζωή, να το συντηρήσουμε, να το προστατεύσουμε, να το αγαπήσουμε. Η ευθύνη μας είναι πραγματικά μεγάλη»

Το βιβλίο αυτό αξίζει πραγματικά να το αποκτήσετε και  μπορείτε να το βρείτε και  στα βιβλιοπωλεία.

Τέλος το Σάββατο  στις 11 ΙΑΝ 2014 στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί Ημερίδα στο Αμφιθέατρο του Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου και με θέμα: 

ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟ ΜΕΧΡΙ ΣΉΜΕΡΑ 

Θα μιλήσουν οι Μάρω Αδάμη, Λίτσα Τρέσσου, Δ. Παπαλεξόπουλος, Μπούκη Μπαμπάλου, Δημήτρης Αντωνακάκης και Ανδρέας Αγγελιδάκης.

Η Ημερίδα πραγματοποιήθηκε με επιτυχία σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο.  Ξεκίνησε με την εισήγηση του Δημήτρη Αντωνακάκη που μπορείτε να την  διαβάσετε κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ.
Τα υπόλοιπα κείμενα πρόκειται να δημοσιευτούν στο περιοδικό ΔΟΜΕΣ.

 Η Λίτσα Τρέσσου, καθηγήτρια Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης ΑΠΘ

Η Μάρω  Αδάμη διαβάζει την εισήγησή της 

Ο Ανδρέας Αγγελιδάκης

Η Μπούκη Μπαμπάλου