Wednesday, May 8, 2013

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ «ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ»



«Έχουμε στα χέρια μας ένα διαμάντι της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. 
Πρέπει να του προσφέρουμε μια αξιοπρεπή ζωή, να το συντηρήσουμε, να το προστατέψουμε, να το αγαπήσουμε. 
 Η ευθύνη μας είναι πραγματικά μεγάλη
Δημήτρης Αντωνακάκης



Ο Δημήτρης Φιλιππίδης πριν από αρκετές μέρες απέστειλε κείμενο σχετικά με την ειδική εκδήλωση στο Δημοτικό Σχολείο «Δημήτρης Πικιώνης» που οργανώθηκε την Τρίτη 12 Μαρτίου 2013, για τα 80 χρόνια από την ανέγερση αυτού του πρωτοποριακού για την εποχή του αλλά και αξεπέραστου μεταγενέστερα σχολικού κτιρίου. Το κείμενο αυτό μπορείτε να διαβάσετε κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ




Με αφορμή την εκδήλωση αυτή, στην οποία δεν κατάφερα να παρευρεθώ, λίγες μέρες μετά, το Σάββατο 30 Μαρτίου, επισκέφτηκα το σχολείο, συζήτησα με την διευθύντρια κα Δήμητρα Παπαδημητρίου και κατέγραψα μια σειρά από φωτογραφίες που παραθέτω στην συνέχεια. Ήθελα να ξαναδώ το σημαντικό αυτό κτίριο και να εκτιμήσω την κατάσταση στην οποία βρίσκεται.


το σχολείο τότε...
...το σχολείο σήμερα.
Το γνωστό σχολείο στην περιοχή Πευκάκια στην Αθήνα, σχεδιασμένο από τον νέο τότε αρχιτέκτονα και καθηγητή της Αρχιτεκτονική Σχολής του ΕΜΠ, Δημήτρη Πικιώνη, ολοκληρώνεται τον Μεσοπόλεμο (1933) παράλληλα με τα 4000 σχολεία που σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα την περίοδο αυτή, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Βενιζέλου(1928-1932) και με δάνειο από την Σουηδία.


Αποτελεί μια ξεχωριστή πρόταση που ακολουθεί τα σύγχρονα παιδαγωγικά αιτήματα της εποχής και παράλληλα δεν ακολουθεί τους προκαθορισμένους τύπους του Υπουργείου.


Η πρώτη λύση που σχεδίασε ο Πικιώνης σε άλλο γειτονικό οικόπεδο, εγκαταλείπεται για άγνωστους λόγους ( σύμφωνα με την διάλεξη του Δημήτρη Αντωνακάκη) και ακολουθεί δεύτερη διαφορετική πρόταση, στην ίδια θέση, που αγνοεί τους τύπους του Υπουργείου και που επίσης δεν πραγματοποιείται. Τελικά κατασκευάστηκε μια τρίτη πρόταση στην σημερινή θέση που προσομοιάζει με την δεύτερη με τρεις σημαντικές διαφοροποιήσεις: 

  • η πρώτη διαφοροποίηση προέκυψε από την αλλαγή του οικοπέδου και την ένταξη δύο πρόσθετων εισόδων που ακυρώνουν την «ιδιωτικότητα» του χώρου διαλειμμάτων των παιδιών. 
  • η δεύτερη τροποποίηση αφορά την προσθήκη ενός βορινού διαδρόμου που συνέδεε τις τάξεις και τελικά κατήργησε την διαμπερότητα των αιθουσών και που απεδείχθη στη συνέχεια ότι δεν χρειαζόταν, καθώς μετατράπηκε σε –αμφισβητήσιμης χρησιμότητας- βοηθητικούς χώρους.


  • η τρίτη και πιο σοβαρή τροποποίηση είναι η κατάργηση των προστεγασμάτων που σχεδίασε ο Πικώνης, από τις αυλές των αιθουσών με σκοπό να εξασφαλίσουν την σκίαση των μεγάλων υαλοστασίων και την δυνατότητα υπαίθριας διδασκαλίας. « Έτσι μια πραγματικά πρωτοποριακή πρόταση που επιχειρούσε να καθιερώσει τη χωροθέτηση της υπαίθριας διδασκαλίας ακυρώθηκε» επισημαίνει ο Δημήτρης Αντωνακάκης. 

Πρόκειται για ένα μεγάλο Δημοτικό σχολείο για τα δεδομένα της εποχής και μέσα στο χρόνο καθιερώνεται σαν ένα σημαντικό κτίριο «μύθος», που έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Ελλάδας έχοντας μια διεθνή ακτινοβολία  και αναγνώρηση. Ικανός αριθμός εκδόσεων στο εξωτερικό, προβάλουν το έργο αυτό.


από την έκθεση του έργου του Δημήτρη Πικιώνη 
 στο Delft στην Ολλανδία, που οργάνωσε
 ο αρχιτέκτων Aldo van Eyck το 1980



Κατάλογος της έκθεσης για το συνολικό έργο του Πικιώνη 
που οργανώθηκε στην ΑΑ (Architectural Association)
 στο Λονδίνο από τον Al. Boyarsky


Alberto Ferlega, μονογραφία  για τον Πικιώνη και το έργο του,
εκδόσεις Electa


J. L. Cohen, «Από το 1889 έως το μέλλον»,  
 εκδόσεις Phaidon



L’ Opera di Dimitris Pikionis,

 Controspazio(Architettura- Urbanistica), 1991




Στα βιβλία αυτά θα πρέπει να προστεθούν και οι εξαιρετικές ελληνικές εκδόσεις που πραγματοποιήθηκαν με την επιμέλεια της Αγνής Πικιώνη.

Δήμητρα Παπαδημητρίου, Διευθύντρια του σχολείου

Η συζήτησή με την διευθύντρια κα Δήμητρα Παπαδημητρίου αποκάλυψε μια σειρά από δικές της πρωτοβουλίες και προσπάθειες  με στόχο την μετονομασία του Σχολείου  από 14ο Δημοτικό Σχολείο σε Σχολείο Δημήτρη Πικιώνη, την προστασία από τα γκράφιτι και τους βανδαλισμούς, την συντήρησή του κτιρίου  και την αναζήτηση λύσεων για την αποκατάσταση του κτιρίου, συμμετέχοντας στη σχετική ομάδα πρωτοβουλίας που έχει συγκροτηθεί με την παρουσία  και ευθύνη της Αγνής Πικιώνη κόρης του Δημήτρη Πικιώνη.





Ο χώρος του γραφείου των καθηγητών 


Με ξενάγησε  στα γραφεία και στις αίθουσες του σχολείου και μου έδειξε τα προβλήματα και τις φθορές του κτιρίου. Ομολογώ ότι παρά τα 80 χρόνια βρίσκεται σε μια σχετικά ανεκτή κατάσταση χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απαιτείται μια εκ βάθρων αποκατάσταση μετά από μια προσεκτική καταγραφή και αποτύπωση της παθολογίας του κτιρίου.
Τα μεταλλικά κουφώματα  στα γραφεία με τις φίνες διατομές και τα μονά τζάμια  εξακολουθούν να λειτουργούν παρά την ελλιπή συντήρηση.
 




Το ίδιο ισχύει και στα μεγάλα συρόμενα υαλοστάσια στις αίθουσες διδασκαλίας πού έχουν δυστυχώς επισκευαστεί πρόχειρα και δεν λειτουργούν σωστά. Το μεγάλο ερώτημα είναι πως είναι δυνατόν να αποκατασταθούν με νέα που θα  διατηρούν τις ίδιες χαράξεις και τις διατομές αυτών των υαλοστασίων και θα υποδέχονται διπλά θερμομονωτικά κρύσταλλα εξασφαλίζοντας και την απαιτούμενη στεγανότητα.  Μια ενδιαφέρουσα άσκηση για τους μελετητές της αποκατάστασης.



 






 

 

 

Στις αίθουσες εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη,  μπροστά στους πίνακες, οι γνωστές παλιές «ξύλινες έδρες» με την  σπάνια για σήμερα, οδοντωτή συναρμογή στην γωνία.





Στη φάση αυτή θα ήθελα να περιοριστώ στις  πρώτες διαπιστώσεις που προέκυψαν κατά την επίσκεψη μου στο σχολείο αυτό που εξακολουθέι να λειτουργεί σχεδόν ανέπαφο με μεγάλο όμως αριθμό μαθητών που έχει οδηγήσει στην κατάργηση αιθουσών ειδικών μαθημάτων που είχε προβλέψει ο Πικιώνης.
Επιφυλάσσομαι για το μέλλον να διατυπώσω και κάποιες  απόψεις σχετικά με μια ρεαλιστική,  κατά την άποψή μου, αντιμετώπιση και χρηματοδότηση των μελετών και της υλοποίησης της αποκατάστασης του κτιρίου. Μπορεί να έχουν ενδιαφέρον  Προς το παρόν ας περιμένουμε τα αποτελέσματα των προσπάθειών της ομάδας πρωτοβουλίας που έχει ήδη ξεκινήσει.


Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγένθυση



Tuesday, April 30, 2013

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ- ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ: ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗ “RUE LEPSIUS”



«η μετάληψη»,
κατανυκτικές  μνήμες εν μέσω Μεγάλης εβδομάδας



14  Ιουλίου 2009, Σχολείο,

Στοίχοι Διονύση Καψάλη, απαγγέλλει ο Δημήτρης Μαρωνίτης και ακολουθεί ένα μακρύ διαρκές χειροκρότημα…
 


Μέσα στο κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας,  με την θύμηση της  Μετάληψης, τα Πάθη, τον Θάνατο, τον Επιτάφιο, την Ανάσταση έρχεται στον νου αυτή η  ξεχωριστή μνήμη, από τη Μουσική Προσωπογραφία του Κ.Π. Καβάφη με τον τίτλο  RUE LEPSIUS του  Νίκου Ξυδάκη που είχα την τύχη να παρακολουθήσω στο «σχολείον» της Ειρήνης Παππά το καλοκαίρι του 2009. 




Ιδιαίτερα  σήμερα Μεγάλη Δευτέρα, 29 Απριλίου, ημερομηνία που ταυτίζεται με την ημερομηνία γέννησης και του θανάτου  του Κωνσταντίνου Καβάφη το 1863 και  το 1933 αντίστοιχα,  150 χρόνια από την γέννηση και 80 από τον θάνατο, έρχεται στην μνήμη μια κατανυκτική βραδιά  με μελοποιημένους στοίχους του Διονύση Καψάλη που κατάφερε να φιλοτεχνήσει ένα πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό πορτραίτο του Καβάφη. 

 Νίκος Ξυδάκης

 Ο Νίκος Ξυδάκης   με επτά βιολοντσέλα της Όπερας του Καΐρου, την ορχήστρα Al Mahabba,  και αφηγητή τον Δημήτρη Μαρωνίτη  και  με διευθυντή ορχήστρας  τον Δημήτρη Μπουζιάνη χάρισε δύο μοναδικές βραδιές στο Αθηναϊκό κοινό και  αργότερα επαναλήφθηκε στην όπερα του  Καϊρου και στην όπερα της Αλεξανδρειας, προκαλώντας μεγάλη συγκίνηση στους εκεί Έλληνες και Αιγύπτιους.

Διονύσης Καψάλης, Δημήτρης Μαρωνίτης

Αυτή την εξαιρετική συναυλία, που τίποτα δεν ζητά να αποδείξει και  μιλάει για τα ποιήματά του αλλά κυρίως για στιγμές της ζωής και της ζωής του, θα ευχόμουν αυτή την σημαδιακή επετειακή  χρονιά για τον Καβάφη να μπορούσα να την ξαναζήσω. Ελπίζω μέσα στα πολλά αφιερώματα που έχουν προγραμματιστεί,  το σημαντικό αυτό έργο να επιλεγεί αποτο Υπουργείο Πολιτισμού ή άλλους φορείς και να ξαναπαρουσιαστεί με όλους τους συντελεστές όχι μόνο στην Αθήνα αλλά αλλά και σε άλλους τόπους μακρυνούς και κοντινούς. Πραγματικά αξίζει!



Wednesday, April 24, 2013

ΣΑΔΑΣ (ΑΤΤΙΚΗΣ): 1Η ΕΚΘΕΣΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ



μια τολμηρή ιδέα, μια νέα συλλογικότητα,
 ένα άνοιγμα των αρχιτεκτόνων στην κοινωνία
 

Στη Νέα  Πινακοθήκη,  στο ανακαινισμένο εργοστάσιο "Μεταξουργείο"  του Δήμου Αθηναίων, μια  τολμηρή ιδέα της οργανωτικής ομάδας του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων προβάλλεται με στόχο, όπως σημειώνεται στον εξαιρετικό κατάλογο της έκθεσης, «να καταγράψει το αρχιτεκτονικό αποτύπωμα στην Αττική  και τις τάσεις που διαμορφώνονται μέσα από την ματιά των ίδιων των αρχιτεκτόνων ιστορικά και ίσως αυτοκριτικά.»  Μία συλλογή έργων που πολλά παρουσιάζονται για πρώτη φορά, χωρίς την μεσολάβηση κριτικής επιτροπής, πραγματοποιείται με την πρωτοβουλία του προέδρου Γιώργου Μαδεμοχωρίτη και μιας σοβαρής οργανωτικής επιτροπής.


Η πρωτοβουλία αυτή δημιούργησε από την αρχή προβληματισμούς και ερωτηματικά, με δεδομένη την επί πολλά χρόνια αδράνεια του ΣΑΔΑΣ, και την   κακή εικόνα της τελευταίας  έκθεσης στο Ζάππειο με αφορμή το Συνέδριο.  Προέκυψαν επιφυλάξεις και δισταγμοί για το τελικό αποτέλεσμα, που πιθανόν αποθάρρυναν και πολλούς συναδέλφους  και εμένα προσωπικά, να συμμετάσχουν. Το αποτέλεσμα ήταν αναπάντεχα θετικό και ταυτόχρονα αποκαλύπτει για πρώτη φορά μια αλήθεια, που κατατίθεται στο ευρύ κοινό και σε όλους εμάς, ανοιχτή σε επανατοποθετήσεις και νέες αξιολογήσεις και κριτικές, μέσα σε αυτή την ζοφερή αλλά εξαιρετικά γόνιμη περίοδο της κρίσης.



Ένας ικανός αριθμός μελετητών, με ενδιαφέρουσες και αξιόλογες μελέτες, που δεν τολμούσαν μέχρι σήμερα ή δεν κατάφεραν να προβάλουν το έργο τους μέσα  από τα γνωστά έντυπα και χώρους,  προβάλλονται για πρώτη φορά σε ένα κλίμα που απομακρύνει τις όποιες αφ΄ υψηλού κριτικές και αντιπαλότητες  και ευνοεί μια  κατανόηση μια  εκτίμηση και ένα σεβασμό, μια συμφιλίωση  μεταξύ μας. Θα πρέπει ίσως να συνειδητοποιήσουμε την δύναμη που εμπεριέχεται σε ένα τέτοιο πλαίσιο που καλλιεργεί μια συλλογικότητα και είναι προς τιμή των οργανωτών που την προκάλεσαν.


Χειρισμοί στα υποβαθμισμένα προάστια

Γεώργιος Ανδρεαδάκης, Κτίριο Καταστημάτων στα Καμίνια, Πειραιάς, 2008
 
Είναι πολύ σημαντικό που για πρώτη φορά προβάλλονται ενδιαφέρουσες μελέτες στα Καμίνια, το Περιστέρι και τα Σεπόλια, σε δομημένα περιβάλλοντα που αναπτύχθηκαν με την  απουσία αρχιτεκτόνων, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Νέοι άγνωστοι συνάδελφοι, εδώ και χρόνια,  τολμούν   και καταφέρνουν να προβάλλουν σε υποβαθμισμένες περιοχές μια νέα άποψη δημιουργώντας θετικές προοπτικές για το μέλλον.
 
Η ομολογία της κυριαρχίας του νεοκλασικισμού



Δίπλας Χρίστος, Κατοικία στον Διόνυσο, 2010

Σημαντικό είναι επίσης ότι για πρώτη φορά ομολογείται και προβάλλεται μια κυρίαρχη τάση, της αναπαράστασης του νεοκλασικισμού, που αποτελεί μια πραγματικότητα  σε όλη την επικράτεια. Ένα τεράστιο ποσοστό πελατών  απαιτούν «απειλητικά» τέτοιες επιλογές, που συχνά οι αρχιτέκτονες  υπηρετούν, αποκρύπτοντας στο τέλος το αποτέλεσμα από τον επαγγελματικό τους χώρο. Η για πρώτη φορά παρουσίαση σε έκθεση, της μελέτης του «Τεκτόναρχου» Χρίστου Δίπλα μας προσγείωσε, μας αιφνιδίασε και ίσως οδηγήσει σε σοβαρούς προβληματισμούς και κάποιες διεξόδους, με δεδομένο  ότι  είναι πολύ δύσκολο να ανατραπούν  οι εμμονές γοήτρου,  που κάποιες κυρίες αντλούν από το "ένδοξο παρελθόν" ή από την γνωστή σαπουνόπερα «Δυναστεία».



Πρόκληση για αρνητική κριτική



Χρυσολούρη Φραγκίσκα, πενταόροφο κτίριο με χρήση πολιτιστικών εκδηλώσεων, Ιερά Οδός και Ιεροφάντων, Κεραμεικός 2009 Αθήνα

Αντικείμενο αρνητικής κριτικής αποτελεί ένα έργο που παρουσιάζεται στην έκθεση και πραγματικά ανήκει στην κατηγορία όλων εκείνων που εκτιμώ ότι  θα έπρεπε να ανατιναχτούν και εκσφενδονιστούν στους ουρανούς με θεαματικό τρόπο,  όπως στο φινάλε της ταινίας Zabriskie Point του Αντονιόνι. Πρόκειται για  ένα έργο που με την τεράστια κλίμακα, την σκληρή αρχιτεκτονική του και την ματαιόδοξη αντιμετώπιση μιας μαζικής  «αναψυχής», προσβάλει τις μνήμες και την ιστορία της οδού Πειραιώς και της Ιεράς οδού, δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού και τις ιστορικές εγκαταστάσεις του Γκαζιού. 

 
Στην έκθεση παρουσιάστηκαν μια σειρά από γνωστές, μελέτες επωνύμων αρχιτεκτόνων που έχουν ήδη δημοσιευτεί, όπως των Τάσου & Δημήτρη Μπίρη,  του Αλέξανδρου Τομπάζη, του Δημήτρη Διαμαντόπουλου, του Γιάννη και του Αλέξη Βικέλα, του Σόλωνα Ξενόπουλου, της Σοφίας Τσιράκη, των Γιώργου Αλμπάνη και Νίκου Φυντικάκη  και άλλων και  ταυτόχρονα διαπιστώνονται και πολλές απουσίες.  Ξεχωρίζουν οι παιδικοί σταθμοί.
Από τα υπόλοιπα έργα θα μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων ενός  blog, τα ακόλουθα σε αλφαβητική σειρά:


Αγγελής Γιώργος, Πολυκατοικία στην Δεινοκράτους, Κολωνάκι


Ελένη Αμερικάνου, Πάνος Εξαρχόπουλος, Πολυκατοικία στα Μελίσσια, Αττική 2010


Αντωνάκου Βίκυ, Καρυτινού Αικατερίνη,  
Clean Rooms & Εργαστήρια στην Αθήνα, 2007


Αυλωνίτης Γιάννης, Παπαδάκης Γιώργος (συνεργάτης), Μονοκατοικία στο Ψυχικό, 2012  

 
Γιαννίσης Δημήτρης: DiGiARCH, Κατοικία στην Νέα Μάκρη, 2010

Θαλασσινός Δημήτριος, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Δήμυ Αρτέμιδος Αττικής, 2009
  

 
Καρακάση Ελευθερία, Παπαγεωργίου Ηλίας, Πολυκατοικία στο Περιστέρι 2008-2011


Καρανίκου Κατερίνα, Σταματάκης Γιώργος,
 Κατοικία στους Θρακομακεδόνες, 2010


Κατσούλη Αντωνία, Πολυκατοικία στην Νέα Σμύρνη


Σαράντης Κατσουρός & Μαρία Παπαδοπούλου,  Αποκατάσταση διατηρητέων κτιρίων στο Μοναστηράκι, 2003
  


Κοέν Ααρών, Κατοικία Φιλοπάππου, 2007-2010

 

Νίκος Λυκούδη, Ι. Παπασπηλιοπούλου, Κ. Αργυροπούλου, Κατοικία στον Διόνυσο 

Μαδεμοχωρίτης Γιώργος, 3 «γενιές»… 3 όροφοι- Άλιμος, 1955-1999

 
Ξάνθη Θεώνη,  +Ζακυνθινός Γεράσιμος, Ανδρουλάκης Θεωδ., 

Πολιτιστικό κέντρο Δήμου Μαραθώνα, 2011
  


Αργυρώ Παναγούλη, Κώστας Νταφλός, Κοινωνικό κέντρο Μελισσίων, 2012

Pieris Architects, Σύννεφο και αστικά νούφαρα στο “Τaf” , Μοναστηράκι, 2010



Σαπέρας Νικόλαος, Ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο, Δήμος Καισαριανής, 2008

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας, που φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι ο ΣΑΔΑΣ  και κυρίως το τμήμα Αττικής  ανοίγει νέους δρόμους και προοπτικές απομακρυνόμενος από στείρες παραταξιακές επιλογές. Αξίζει να περιοριστούν οι όποιες επιφυλάξεις  και να επιδιωχθούν κινήσεις υποστήριξης  στα πλαίσια μιας γόνιμης συλλογικότητας που μπορεί πιθανόν να μας οδηγήσει σε αποτελεσματικούς χειρισμούς για την αντιμετώπιση των σαρωτικών και απαξιωτικών επιλογών που πραγματοποιούνται στο επάγγελμα μας. Σιγά σιγά…