Monday, July 10, 2023

 

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟΝΟΜΕΣ & ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ

Από την απονομή του τίτλου του Ιππότη του Τάγματος των Ακαδημαϊκών Φοινίκων 
στον  Νίκο Καλογήρου, 
στο νέο φοιτητικό αρχιτεκτονικό περιοδικό "Σ0"




Προερχόμενος και εγώ από την Σχολή της Θεσσαλονίκης, γνωρίζω και εκτιμώ τον αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Νίκο Καλογήρου, για τον συνολικό του έργο ως πάντα ενεργός και δραστήριος καθηγητής και κοσμήτορας στο τμήμα Αρχιτεκτόνων της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. και συχνά στο παρελθόν έχω παρουσιάσει εδώ κείμενα του, και κυρίως τις επίμονες και επίπονες προσπάθειες του να υλοποιήσει «το ακατόρθωτο», όταν παρά τις μεγάλες δυσκολίες και την έλλειψη χρημάτων καταφέρνει να πραγματοποιεί σημαντικές εκθέσεις και εκδόσεις. Χάρηκα λοιπόν όταν πληροφορήθηκα ότι την Πέμπτη 15/6/2023, η Πρόξενος της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ως εκπρόσωπος της Γαλλικής Δημοκρατίας, του απένειμε την τιμητική διάκριση του Ιππότη του Τάγματος των Ακαδημαϊκών Φοινίκων, στην Αίθουσα Allatini-Dassault του Γαλλικού Ινστιτούτου, μαζί με την επίσης καθηγήτρια του Α.Π.Θ. Βίλμα Χαστάογλου. 


Μαζί με το θέμα αυτό που θα παρουσιάσω στην συνέχεια, θα ήθελα να αναδείξω και μία ξεχωριστή φοιτητική εκδοτική πρωτοβουλία, μιας συγκροτημένης ομάδας τριτοετών φοιτητών της σχολής Αρχιτεκτόνων του Πανεπιστημίου της Πάτρας, που τόλμησαν να στήσουν ένα προσεγμένο αρχιτεκτονικό περιοδικό με την συμβολή καθηγητών τους και με το δικό τους νεανικό κέφι, προσεγγίζοντας μια σειρά θεμάτων για την αρχιτεκτονική και την τέχνη, οργανωμένοι με σαφείς αρμοδιότητες των προσώπων που εναλλάσσονται σε ομάδες, όπως η ομάδα αρθρογραφίας, συνέντευξης, γραφιστικών, έργων, σύνταξης, φωτογραφίας, και ορθογραφικού ελέγχου.


1.

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ ΤΟΥ ΙΠΠΟΤΗ ΤΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΝ ΦΟΙΝΙΚΩΝ

στην Αίθουσα Allatini-Dassault του Γαλλικού Ινστιτούτου στις 15/6/2023 

Sandrine Mouchet

Προηγήθηκε η ομιλία της Προξένου της Γαλλίας Sandrine Mouchet που ανέφερε ότι: οι Ακαδημαϊκοί Φοίνικες που απονέμονται, στους καθηγητές Νικόλαο Καλογήρου και Βίλμα Χαστάογλου του Α.Π.Θ., καθώς και στην καθηγήτρια του ΠΑ.ΜΑΚ. Φωτεινή Τσιμπιρίδου, αποτελούν τις παλαιότερες-μαζί με τους τίτλους της Λεγεώνας της Τιμής – διακρίσεις που καθιερώθηκαν από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1808. Αποδίδονται, όπως υπογράμμισε για να τιμηθούν προσωπικότητες της Βόρειας Ελλάδας που αφιέρωσαν ένα σημαντικό μέρος της ζωής τους και του επιστημονικού έργου τους, ενισχύοντας τους δεσμούς των δύο χωρών.

Στην συνέχεια προχώρησε στην παρουσίαση του έργου του Νίκου Καλογήρου, επισημαίνοντας ότι «είναι δύσκολο να συνοψίσουμε σε μερικές γραμμές μία επαγγελματική ζωή, τόσο πυκνή και πλούσια, όπως η δική του, καθώς και μία προσέγγιση της πολεοδομίας και της αρχιτεκτονικής με τόσο πάθος». Αναφέρθηκε στη συνέχεια στις μεταπτυχιακές σπουδές και στη διδακτορική διατριβή στο Παρίσι, στην πανεπιστημιακή διδασκαλία στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ., σε άλλα ιδρύματα, στις πολυάριθμες συνεργασίες με πανεπιστημιακά ιδρύματα της Ευρώπης και ειδικότερα της Γαλλίας. Πέρα από τις αναφορές στις πολυάριθμες βραβεύσεις και δημοσιεύσεις για το αρχιτεκτονικό του έργο με τις οποίες διακρίθηκε ο Νίκος Καλογήρου, η πρόξενος αναφέρθηκε αναλυτικά στην επιμέλεια σημαντικών εκθέσεων και εκδόσεων που ανάδειξαν το έργο του Γάλλου αρχιτέκτονα-πολεοδόμου Ερνέστ Εμπράρ και του γεωγράφου Ζακ Ανσέλ στη Θεσσαλονίκη και στη Μακεδονία.[...] Κλείνοντας αναφέρθηκε στην πρόταση που διαμορφώθηκε με τη συνεργασία του Νίκου Καλογήρου και εγκρίθηκε πρόσφατα από το Δήμο Θεσσαλονίκης, να ονομαστεί ο κεντρικός πεζόδρομος από τη ΧΑΝΘ προς τη νέα παραλία ως “Promenade Ηébrard” στο τμήμα που διατηρεί την αρχική μορφή του ανατολικού άξονα του σχεδίου ανοικοδόμησης της πόλης.

Ακολούθησε η απονομή του τίτλου.

και στην συνέχεια πήρε τον λόγο ο τιμώμενος Νίκος Καλογήρου.

Η ΟΜΙΛΙΑ


Θεωρώ ιδιαίτερα τιμητική για μένα την απονομή του τίτλου του Ιππότη του Τάγματος των Ακαδημαϊκών Φοινίκων από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Νεολαίας της Γαλλικής Δημοκρατίας μετά από πρόταση του Υπουργείου της Ευρώπης και των Εξωτερικών, ως αναγνώρισης ενός έργου ζωής γύρω από την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία. Στη διαδρομή αυτή, πρέπει να υπογραμμίσω τους ευδιάκριτους δεσμούς μου με τη Γαλλία, και το γαλλικό πολιτισμό.

Η μεγάλη τιμή αφορά εξίσου και στο Α.Π.Θ., που μου ανάθεσε ένα μακρόχρονο διδακτικό και ερευνητικό έργο, στο οποίο εξέχουσα θέση είχε η ανάδειξη των ευδιάκριτων ιχνών της γαλλικής πολεοδομίας. Αναφέρομαι κυρίως στην ανοικοδόμηση της νεοελληνικής Θεσσαλονίκης, που έγινε πριν από έναν αιώνα, με επικεφαλής το Γάλλο Ερνέστ Εμπράρ, πρωτοπόρο αρχιτέκτονα-πολεοδόμο του εικοστού αιώνα.
Παραθέτω μία προσωπική μαρτυρία που περιλαμβάνεται στον κατάλογο της έκθεσης «Souvenirs de Salonique» του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης...

Για την συνέχεια κάντε ΚΛΙΚ εδώ.



2.

Το νέο φοιτητικό αρχιτεκτονικό περιοδικό 
"Σ0"



Με αφετηρία τον στοίχο του Διονύσιου  Σολωμού [...] με καιρό και με κόπο[...], ξεκινά το πρώτο τεύχος του νέου αυτού φοιτητικού περιοδικού. Μια πρωτοβουλία μιας ομάδας φοιτητών αρχιτεκτονικής στην σχολή της Πάτρας, που περνούν μεγάλο μέρος της εβδομάδας στις αίθουσες των εργαστηρίων της σχολής, με τις κωδικές ονομασίες τους Σ1, Σ2, Σ3, Σ4 και Σ5, από όπου για τους περισσότερους ξεκινά η δημιουργική διαδικασία. Από εκεί αντλούν γνώσεις και ιδέες από διαλέξεις ή παρουσιάσεις, προβληματίζονται με τους συνεργάτες τους για τα πρότζεκτ τους, και εμπνέονται από τις δουλειές των συμφοιτητών τους. Θεωρώντας το περιοδικό αυτό ένα σημείο ενημέρωσης, έμπνευσης και έκφρασης των φοιτητών, του έδωσαν το όνομα «Σ0», επειδή αποτελεί έναν συμπληρωματικό χώρο για αυτούς όπου συγκεντρώνονται όλα αυτά τα στοιχεία που κάνουν την καθημερινότητα στη σχολή πραγματικά δημιουργική.

Το περιοδικό αυτό επιδιώκουν να αποτελέσει ένα μέσο για τους φοιτητές να μοιραζονται γνώσεις, ιδέες και απόψεις σχετικά με την αρχιτεκτονική, ελπίζοντας ότι θα αποτελέσει αφετηρία και αφορμή για περαιτέρω διάλογο, έμπνευση και έκφραση, δραστηριοποιώντας τους φοιτητές και το τμήμα γενικότερα.

Με αυτούς τους στόχους, όπως σημειώνουν στην εισαγωγή, ξεκινούν έχοντας δίπλα τους,  διδάσκοντες της Σχολής, ως ειδικό σύμβουλο τον Γιάννη  Αίσωπο και ως σύμβουλους τους: Βασίλειο Στρουμπάκο, Ιωάννη Γιαννούτσο, Αθανάσιο Μάνη, Αικατερίνη Λιάπη, και Βασιλική Πετρίδου.

Παραθέτω στην συνέχεια τους τίτλους από τα 10 θέματα που αναφέρονται στο περιοδικό, με εικόνες και  τα ονόματα των συντελεστών: 

  • Χορογραφήματα, Κείμενο, φωτογραφίες: Σιδεράκη Χριστίνα
  • Ο Κριτικός Τοπικισμός υπό την τριβή του σήμερα: Η αλλοίωση της ψυχής του τόπου, Κείμενο, φωτογραφίες: Ζαφειρόπουλος Ζαφείρης- Νεκτάριος
  • La Viergeàl ’ Enfant [ Η Παρθένος με το παιδί ]: σχολιασμός του έργου του Henri Matisse, Κατάκαλος Διονύσης
  • Δ η μ ή τ ρ η ς   Α ν τ ω ν α κ ά κ η ς, Συνέντευξη. Θάνος Κωνσταντίνος, Κατάκαλος Διονύσης, Σιδεράκη Χριστίνα, Τσουρή Χαρά.
  • Adventum, Πολυζώης Κωνσταντίνος

  • The Inner Discussion, ένα έργο εμπνευσμένο από το ποιήμα “Πολυέλαιος” του Κ. Π. Καβάφη (από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984), Κολιού Ίριδα.
  • Αγγίγματα. Σύνθεση: Τσουρή Χαρά, Φωτογραφίες: Κατάκαλος Διονύσης, Τσουρή Χαρά.

  • Η Ταβέρνα του Τζεμίλ, Κοττάνη - Πομακοχώρια Ξάνθης. Σύνθεση: Δράκος Μιχαήλ, Σταμπουλή Έλσα. Φωτογραφία: Γυφτοπούλου Μαριέλενα.
  • Το Καλλίδρομο, της Εύας Αρδαβάνη, με αφορμή μία φράση του Χρόνη Μίσσιου, ένα ποιητικό αφήγημα από μια παραπλάνηση στο Καλλίδρομο. 

Καλοτάξιδο! και ελπίζω και εύχομαι να έχει συνέχεια...

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση.


Monday, July 3, 2023


ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΩΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

ΜΕΡΟΣ 1ο


Έξη από τις πολλές ενδιαφέρουσες εικαστικές εκθέσεις που εγκαινιάστηκαν μέσα σε διάστημα μιας εβδομάδας από τις 21-28 Ιουνίου κατάφερα να επισκεφτώ, ξεκινώντας από την ηρεμία και την αίσθηση καθήλωσης και ακινησίας, που διαταράσσεται, στην μονογραφική δοκιμιακής έκθεσης με τίτλο Free from what, της Μαρίας Παπανικολάου (1). Αμέσως μετά βρέθηκα στην πολυκοσμία της πρώτης παρθενικής και σημαντικής έκθεση της νέας διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης με τίτλο ΑΣΤΥΓΡΑΦΙΑ / URBANOGRAPHY, που έθεσε κάποια ερωτήματα σε σχέση με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της (2). Τρίτη στην σειρά, η ξεχωριστή έκθεση με την φρεσκάδα επιλεγμένων νέων καλλιτεχνών μέχρι την ηλικία των 40 ετών, που εκπέμπει μια καλοκαιρινή αύρα και επιμελήθηκαν οι Χριστόφορος Μαρίνος, Θεοφιλος Τραμπούλης και Ελένη Κούκου, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων (3).


Για την επόμενη φορά στο δεύτερο μέρος, αφήνω τις υπόλοιπες τρεις ακόλουθες εκθέσεις: Την μικρή έκθεση του πρωτοεμφανιζόμενου εικαστικού Γιάννη Σελιμιώτη στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων, με τίτλο «1427 ΜΕΡΕΣ ΛΑΖΟΥΡΑ» (4), την μεγάλη διακαλλιτεχνική διοργάνωση «Back to Athens 10 International Art Meeting | 2023: Geometry of racional», με 40 επιμελητικές εκθέσεις, εγκαταστάσεις στο μέγαρο Γ. Ησαΐα (5). Τέλος βγάζω το καπέλο στην Κατερίνα Γρέγου και στην ομάδα της για την νέα διπλή έκθεση για τον Ιάννη Ξεννάκη στο ΕΜΣΤ, με τον υποδειγματικό χειροποίητο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό των FLUX OFFICE (6), που εγκαινιάστηκαν με την σπάνια ηχητική συνεύρεση Γιάννη Κουνέλλη και Ιάννη Ξενάκη με σολίστ τον εξαιρετικό Αλέξανδρο Γιοβάνο.


ΜΕΡΟΣ 1ο

1.
annexM

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: "FREE FROM WHAT"
ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 

Μαρία Παπανικολάου



Μια καθησυχαστική ηρεμία εισπράττει ο επισκέπτης μπαίνοντας στον παράδοξο και αχανή εναλλακτικό χώρο της Υπηρεσιακής Αυλής του Μεγάρου Μουσικής. Τίποτα δεν κινείται βλέποντας τις σφιχτοδεμένες με χοντρά σκοινιά άγκυρες από σκυρόδεμα, σε σχήμα κόλουρης πυραμίδας που είναι διάσπαρτες στο δάπεδο του χώρου αναρτημένες από την οροφή. Ένα δάπεδο γυαλιστερό που τις αντανακλά, ενισχύοντας μία αίσθηση του βάθους. 


Μία πρώτη αίσθηση ασφάλειας, καθήλωσης και ακινησίας διαταράσσεται συνειδητοποιώντας ότι τα σκοινιά αιωρούνται ακίνητα, αλλά τελικά κομμένα, προκαλώντας ένα παράξενο αμφίσημο αίσθημα μεταξύ αβεβαιότητας και ελευθερίας, που απλώνεται και διαχέεται μέσα στον χώρο, συνδεόμενο με την εντός των υδάτων αμφίπλευρη, κινούμενη εικόνα της αιώρησης που υπερυψούται στο κέντρο του χώρου.

Σχέδιο, 2023
In situ γλυπτική εγκατάσταση
Φωτο: Αγγελική Σβορώνου

Ενός περίκλειστου χώρου που σε προκαλεί να τον διατρήσεις, ως μία ένδειξη φυγής ή διεξόδου, που επίσης αναδεικνύεται και στην σκοτεινή πλευρά της αίθουσας, όπου προβάλλονται εν μέσω ρυθμικά επαναλαμβανόμενων ήχων θραύσης σταδιακά θρυματιζόμενες τυφλές επιφάνειες παραθύρων, ως "απόπειρες" διαφυγής προς το φως και την πόλη.

Απόπειρες, 2023
Βιντεοστιγμιότυπο


Για άλλη μια φορά η Άννα Καφέτση, στο πλαίσιο του καλοκαιρινού εικαστικού προγράμματος του annexM, μας εκπλήσσει έχοντας την επιμέλεια άλλης μιας ιδιαίτερης μονογραφικής δοκιμιακής έκθεσης με τίτλο Free from what, της Μαρίας Παπανικολάου στον αχανή αυτό χώρο όπου εγκαταστάθηκε και εργάστηκε η εικαστικός, με σπουδές Νομικής και γλυπτικής στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών της Ολλανδίας. Την Παπανικολάου απασχολεί από τις πρώτες σπουδές της στη Νομική Σχολή: ο περιορισμός της ελευθερίας, η φυλάκιση, ο εγκλεισμός, αλλά και η δυνατότητα απόδρασης και υπέρβασης των ορίων. Που αποτέλεσαν σε ένα βαθμό αφετηρίες για τις «μινιμαλιστικές in situ παρεμβάσεις, γλυπτικές και οπτικοακουστικές εγκαταστάσεις και προβολές, σε μια αδιόρατα διαλογική μεταξύ τους σχέση, που δημιουργούν ένα χαμηλόφωνο στοχαστικό σύμπαν», όπως σημειώνει η επιμελήτρια .

Την ενότητα των έργων συμπληρώνει η δίωρη ομιλία-περφόρμανς με τίτλο Κίνητρο, την οποία η καλλιτέχνις θα παρουσιάσει αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της έκθεσης, που θα διαρκέσει έως τις 29.10.2023. Θα παραμείνει κλειστή από 25.7 έως 4.9.

 Αποδράσεις, 2023
Γλυπτική εγκατάσταση (λεπτομέρεια)
Φωτο: Αγγελική Σβορώνου

Απόψεις της έκθεσης, Φωτο: Αγγελική Σβορώνου


2.

"ΑΣΤΥΓΡΑΦΙΑ / URBANOGRAPHY: 
Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΙΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ 1950-1970" 
ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ


Αμέσως μετά την ήρεμη, απέριττη και σιωπηλή ατμόσφαιρα της έκθεσης της Μαρίας Παπανικολάου, εκτιμώντας ιδιαίτερα την Συραγώ Τσιάρα, επισκέφτηκα την ημέρα των εγκαινίων με τις καλύτερες προθέσεις την πρώτη της ως διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης έκθεση. Μια κατάμεστη με κόσμο έκθεση, που φέρνει σε συνομιλία τις εικαστικές τέχνες: ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, εγκαταστάσεις, φωτογραφία, σχέδια και αφίσες– με αποσπάσματα από τον δημοφιλή ελληνικό κινηματογράφο, τις ταινίες κριτικού ρεαλισμού και τις έκκεντρες αφηγήσεις.
Μια έκθεση που αναφέρεται: στις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70, υποστηρίζοντας ότι αποτέλεσαν ένα σημείο καμπής για την ανάπτυξη της σύγχρονης πόλης, για τη διαμόρφωση του αστικού βιώματος του σύγχρονου Έλληνα [...] σε μια εποχή αστυφιλίας, ανοικοδόμησης, εσωτερικής μετανάστευσης και ξενητεμού, ραγδαίας μεταμόρφωσης τόσο του δομημένου περιβάλλοντος, όσο και του τρόπου ζωής.

Βλάσση Κανιάρη «Arrivederci Willkommen»

Γιγαντοαφίσες στους κινηματογράφους, του Γ. Βακιρτζή

Αν εξαιρέσει κανείς τα πρώτα εισαγωγικά δυνατά και ελευθέρα διατεταγμένα έργα του Βλάσση Κανιάρη, που μας υποδέχθηκαν, και ίσως απαιτούσαν να ενταχθούν σε καθαρό λευκό φόντο, καθώς και τις εντυπωσιακές γιγαντοαφίσες του κινηματογράφου, του Γ. Βακιρτζή, το «πέρασμα» στην κυρίως έκθεση, ανάμεσα στα λευκά πανό, έθεσε άμεσα ένα θέμα προσανατολισμού του θεατή, αναζητώντας την ευκρίνεια των επτά θεματικών ενοτήτων, που σοφά κατανέμεται το υλικό της έκθεσης.

Το χωρίς φόντο έργο του Βλάσση Κανιάρη, συγχέεται με τον φλύαρο περιβάλλοντα χώρο

Το «πέρασμα» στην κυρίως έκθεση

Και όσο προχωρούμε ενδότερα, διερευνώντας το πραγματικά συναρπαστικό υλικό, υπήρχε μια διαρκής αμφιβολία σε ποιά από τις επτά ενότητες βρισκόσουν, και ποιά είναι η επόμενη. Διέκρινα έναν σαφή κεντρικό άξονα ανάμεσα στις αφίσες και το εμβληματικό έργο της Παπασπύρου, αλλά πέριξ αυτού αισθάνθηκα μια διασπορά που με δυσκόλεψε. Αυτή η αβεβαιότητα προκαλεί νομίζω μια επιβράδυνση της απόλαυσης των ετερόκλητων έργων. Πρόκειται για μια αδυναμία του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού της έκθεσης, που στο όνομα μιας λιτής και άνευρης διάταξης ελεύθερων λευκών εκθεσιακών πανό, για την ένταξη των διακοσίων δύο έργων, στον προβληματικό αυτό χώρο της Πινακοθήκης, είχε σαν αποτέλεσμα να προκαλέσει μία σύγχυση στον επισκέπτη.


Σε τέτοιες πολυσήμαντες εκθέσεις με τόσο μεγάλο εύρος θεματολογίας και χρονικής περιόδου, είναι κατά την άποψή μου απαραίτητη, αντί μίας ελεύθερης λαβυρινθώδους περιπλάνησης, η σαφής και διαυγής χωροθέτηση των επί μέρους ενοτήτων με γενναίες αρχιτεκτονικές χειρονομίες και πιθανόν και έντονες χρωματικές διαφοροποιήσεις, που σε βάζουν σε μία ατμόσφαιρα, σε ένα κλίμα, ανάλογα με το θέμα, μέσα από διαδοχικές μεταβάσεις, όπως άλλωστε έχουμε διαπιστώσει σε αντίστοιχες εκθέσεις στο εξωτερικό.
Εξαιρετική η πρόθεση, πολύτιμο το υλικό και η κατανομή του, δύσκολη όμως η ανάγνωση, μέσα από την αρχιτεκτονική της έκθεσης, που επιμελήθηκε η καταξιωμένη Μαρία Μανέτα.

Περίμενα τέλος μια πιο εντυπωσιακή παρουσία των ταινιών του ελληνικού κινηματογράφου. Το «πανί» εκείνης της εποχής είχε ένα ικανό μέγεθος, μας ρουφούσε στην κυριολεξία, και προκαλούσε μια έντονη αίσθηση τελείως διαφορετική από την συνοπτική προβολή σειράς ταινιών σε οθόνη των 50” της έκθεσης.


Ανεξάρτητα από τις λεπτές αυτές αδυναμίες, που αποτελούν απλά μια υποκειμενική εκτίμηση, η έκθεση αυτή αποτελεί μια σημαντική πρωτοβουλία της νέας διευθύντριας της Πινακοθήκης, συγκεντρώνει ένα σημαντικό εικαστικό και ιστορικό υλικό. Πραγματικά αξίζει τον κόπο να την επισκεφτείτε, έστω και αν με κάποια μικρή δυσκολία, θα ξεχωρίσετε τις επί μέρους ενδιαφέρουσες επτά ενότητες που φέρουν τους τίτλους: «Σκηνογραφία», «Νοσταλγία», «Γιαπί», «Κοντινό Πλάνο», «Θέαμα», «Όνειρα και Συγκρούσεις», «Υλικότητες».
Διάρκεια έκθεσης 3η Μαρτίου 2024.


3.

“ENCORE: νέα ελληνική ζωγραφική”

ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Ανέστης Ιωάννου, Ξεχασμένος Φρουρός της Αθήνας, 2023. Crux Galerie

Ο Χριστόφορος Μαρίνος, ο Θεόφιλος Τραμπούλης και η Ελένη Κούκου, έστησαν στα δύο κτίρια της  Πινακοθήκης του Δήμου Αθηναίων μία ξεχωριστή έκθεση με την φρεσκάδα επιλεγμένων νέων καλλιτεχνών μέχρι την ηλικία των 40 ετών, που εκπέμπει μια καλοκαιρινή αύρα και μια υψηλού επιπέδου δημιουργικότητα, με σχετικά πρόσφατα έργα, που προκαλούν μια ευχάριστη αίσθηση και αισιοδοξία, που τόσο έχουμε ανάγκη αυτόν τον καιρό. 33 έλληνες ζωγράφοι μας αποκαλύπτουν, ενδιαφέρουσες θεματικές μετατοπίσεις, νέες τάσεις και γλώσσες στην σύγχρονη ελληνική τέχνη, που διεκδικεί επάξια την δική της υψηλή θέση στον διεθνή χώρο. Παραθέτω στην συνέχεια ενδεικτικές φωτογραφίες από έργα που κατέγραψα στην σύντομη επίσκεψή μου.

Δημήτρης Ρεντούμης, Foundation, 2016 , γκαλερί CRUX

Νίκος Τοπαλίδης, Seascape, 2017

KEZ, Κίτρινο και μπλε ειδώλιο, 2023

Άγγελος Μεργές, Kindred I, / Axis 2022

Στέλιος Καραμανώλης, Χωρίς τίτλο, 2022

Γιώργος Σταμκόπουλος, Χωρίς Τίτλο, 2022

Αριστείδης Λάππας, Aphrodite Anadiomeni, 2021, THE BREEDER

Στέλλα Τσουματίδου, Απώλεια/ Χωρίς Τίτλο, 2019


ΚΕΖ, Κοσμικό Μπλε, 2023

Αντώνης Στοαντζίκης, Parform, 2022

Κική Κολυμπάρη, In Near Distance, 2023

Ιλεάνα Αρναούτου, Εφήμερη δομή ύπνου, 2023

Γιώργος Γύζης, Χωρίς τίτλο, 2019

Νίκη Γκουλέμα, Χωρίς τίτλο, 2023



Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση