ΘΕΟΚΛΗΣ ΚΑΝΑΡΕΛΗΣ & ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΩΛΙΔΗΣ

"ΣΥΛΛΑΒΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ"

ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΙΑΣΩΝΑ

1. Θεοκλής Καναρέλης 2. Κώστας Μανωλίδης 3. Άποψη από ψηλά της διαμόρφωσης στην παράλια του Βόλου για το μνημείο του Ιάσωνα

Παρακολουθώ εδώ και χρόνια το αρχιτεκτονικό, συγγραφικό και διδακτικό έργο των Θεοκλή Καναρέλη και Κώστα Μανωλίδη, καθηγητών στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και έχω διακρίνει ότι τους συνδέει μια κοινή συνισταμένη. Πρόκειται για μια ποιητική διάσταση που εκφράζεται μέσα από λιτές και αφαιρετικές συνθέσεις, που σε ένα βαθμό εκπέμπουν μια ιδιάζουσα σεμνότητα, μία ιερότητα θα έλεγα, στοιχείο σπάνιο στον χώρο της αρχιτεκτονικής, ιδιαίτερα στην εποχή της επίδειξης και του εντυπωσιασμού που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Απορρίπτοντας το περιττό και επικεντρωμένοι στην ουσία, στο απόσταγμα της όποιας ιδέας ή του θέματος που τους απασχολεί, συνθέτουν με απρόσμενες αρχιτεκτονικές χειρονομίες, με καθαρές γεωμετρικές χαράξεις και με ισχυρές ιστορικές αναφορές, τόσο ενδιαφέροντα κτίρια όσο και υπαίθριες διαμορφώσεις σε δημόσιους χώρους, όπως ενδεικτικά παρουσιάζονται στο τέλος αυτής της ανάρτησης.

Η νέα διαμόρφωση στην παραλία του Βόλου για το μνημείο του Ιάσωνα, που μόλις ολοκληρώθηκε, στοχεύει σύμφωνα μα τους μελετητές να μετασχηματίσει το δημόσιο παραλιακό μέτωπο σε ένα αφηγηματικό τοπίο ελκυστικό για το κοινό κάθε ηλικίας.

Ένα παραλιακό τοπίο που υποδέχεται το χάλκινο άγαλμα του μυθικού ήρωα Ιάσωνα, του γλύπτη Αχιλλέα Βασίλειου, (δωρεά της οικογένειας Δράγνη), τοποθετημένο σε βάθρο από πράσινο μάρμαρο, ενταγμένο σε ένα εικαστικό περιβάλλον όπου συνυπάρχουν ευθύγραμμες και καμπύλες μορφές από λευκό και πράσινο μάρμαρο ίδιο με την βάση του γλυπτού. Μορφές που αναπτύσσονται στο έδαφος μεταξύ του βάθρου και της ακμής της προκυμαίας, όπου είναι δεμένη η ανακατασκευή του πλοίου Αργώ. Μία ρευστή γεωμετρική διαμόρφωση που σηματοδοτεί συμβολικά την επιστροφή του Ιάσονα από το ταξίδι και την άφιξή του στην πατρίδα.

Οι μαρμάρινες επιφάνειες, ενσωματωμένες στο σκυρόδεμα της πλακόστρωσης, παραπέμπουν σε χαρακτήρες φθόγγους μιας άγνωστης γλώσσας, ενδεχομένως με αναφορά στη Γραμμική Β, το συλλαβικό σύστημα γραφής του μυκηναϊκού πολιτισμού.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η σύνθεση συγκροτεί έναν πυκνό και αφαιρετικό χάρτη της Αργοναυτικής περιπέτειας, αποδίδοντας τις καμπύλες πορείες, τις στάσεις, τις αναταράξεις και το μαιανδρικό ξετύλιγμα του ταξιδιού.

Οι παλιές ιστορίες είναι εκ φύσεως αποσπασματικές και αμφίσημες αφηγήσεις, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου παραμορφώνουν την πραγματικότητα, επιτρέποντας στον μύθο να παραμένει ασαφής και ανοιχτός σε ερμηνείες, ακόμη κι όταν εγγράφεται υλικά στο σύγχρονο αστικό τοπίο της πόλης.

Οι φωτογραφίες της διαμόρφωσης είναι του...

Η ανάθεση της μελέτης του έργου έγινε από το Οργανισμό Λιμένος Βόλου το 2019, ενώ την πρωτοβουλία και τον συντονισμό όλου του εγχειρήματος είχε ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αργοναυτών Νίκος Ντόκος. 

Παραθέτω στην συνέχεια συναφή   έργα τους:

ΑΝΑΛΟΓΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΡΕΛΗ

Θεοκλής Καναρέλης, Μνημείο Ολοκαυτώματος στο Atlantic city των Η.Π.Α (Διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός), 2010, πρόπλασμα από μάρμαρο, ξύλο και οξειδωμένο χάλυβα

Θεοκλής Καναρέλης, Μουσείο και ξενοδοχείο στην αρχαιολογική περιοχή Tikal στην επαρχεία Peten, Γουατεμάλα. (Διεθνής αρχιτεκτονικός διαγωνισμός), 2011, Πρόπλασμα

ΑΝΑΛΟΓΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΙΔΗ

Κώστας Μανωλίδης, Το πάρκο των θαμμένων σπιτιών, Βόλος

Τα ερείπια που προέκυψαν από τους σεισμούς που έπληξαν τον Βόλο κατά την περίοδο 1955-57 και είχαν περιορισμένα θύματα, αλλά προκάλεσαν ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα στη ζωτικότητα της πόλης, πετάχτηκαν κυρίως στη θάλασσα, εκτείνοντας έτσι σημαντικά την ακτή της περιοχής του Αναύρου. Αυτή η νέα αστική περιοχή, που δημιουργήθηκε από τα συντρίμμια του σεισμού, τελικά (τη δεκαετία του '80) χαρακτηρίστηκε ως το σημαντικότερο παραθαλάσσιο πάρκο του Βόλου. Με τη σημερινή μορφή του πάρκου, δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την καταστροφή του παρελθόντος. Τίποτα δεν θυμίζει τα απομεινάρια χιλιάδων νοικοκυριών που είναι θαμμένα κάτω από το πάρκο του Αναύρου. Ωστόσο, μια απαραίτητη αναδιαμόρφωση του πάρκου θα μπορούσε να προβλεφθεί μέσω αυτού του γεγονότος, δημιουργώντας έτσι μια σύνδεση με το παλιό τραύμα της πόλης. Αυτή η πρόταση δοκιμάζει τις δυνατότητες μιας τέτοιας πιθανότητας.

Το νέο πάρκο θα σηματοδοτήσει μια αναδρομική χειρονομία αποχαιρετισμού στην χαμένη κληρονομιά της πόλης, ένα όψιμο πένθος για τα θαμμένα σπίτια του Βόλου.

Κώστας Μανωλίδης, Stone Platform, Άνω Κερασιά

Στις 2 Απριλίου 1944, ο γερμανικός στρατός ανέπτυξε μια μεγάλη επιχείρηση για να εκδιώξει τους αντάρτες από την περιοχή του βόρειου Πηλίου και να καταργήσει τις εγκαταστάσεις τους. Μετά από δύο ημέρες μαχών με βαριές απώλειες και από τις δύο πλευρές, οι γερμανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από το βουνό χωρίς να πετύχουν τον στόχο τους. Σε εκδίκηση έβαλαν φωτιά στην εγκαταλελειμμένη Άνω Κερασιά, καίγοντας όλα τα σπίτια της.

Σήμερα, μόνο μια ανακατασκευασμένη εκκλησία και έξι νέα σπίτια, περιτριγυρισμένα από τα ερείπια των παλιών πέτρινων κτιρίων, υποδηλώνουν την ύπαρξη του ορεινού χωριού. Μια λανθάνουσα θλίψη πηγάζει από τα κατάφυτα πέτρινα ερείπια που πριν από επτά δεκαετίες ήταν ακόμα ζωντανά δοχεία ανθρώπινης ζωής. Μια παρόρμηση για να τιμήσουμε αυτή την απώλεια αναδύεται. Σε ένα κοντινό μικρό οροπέδιο που προσφέρει ωραία θέα στο ορεινό τοπίο, μια ταπεινή και αινιγματική κατασκευή μπορεί να τιμήσει αυτή τη μνήμη: απλώς μια αναδιάταξη της εδαφικής κάλυψης. Προτείνεται μια τετράγωνη χωμάτινη πλατφόρμα ελαφρώς υπερυψωμένη από το έδαφος. Θα καλυφθεί με τοπική πέτρα κατά τον τρόπο των πολυάριθμων παλιών πλακόστρωτων μονοπατιών και αυλών των χωριών του Πηλίου. Αρκετά διάσπαρτα ορθογώνια οικόπεδα στην επιφάνεια της πλατφόρμας παραμένουν άστρωτα με τα φυτεμένα κενά τους να μοιάζουν με τα ίχνη των ερειπωμένων σπιτιών.

Αυτή η παρέμβαση στο τοπίο που χρησιμοποιεί μόνο την άφθονη πέτρα του βουνού θα χρησιμεύσει ως μια σιωπηλή υπενθύμιση του παρελθόντος του τόπου. Η επιπεδότητά του ανάμεσα στο τραχύ ορεινό σκηνικό δημιουργεί την αίσθηση μιας άδειας σκηνής που εξακολουθεί να στοιχειώνεται από τις εντάσεις και τα βάσανα ενός ήδη παιγμένου δράματος.

Κώστας Μανωλίδης, Τραυματισμένες Πέτρες. Ένα πάρκο στο λιμάνι του Πειραιά

Το κύριο σχέδιο έχει σχεδιαστεί ως ένα θραύσμα του αρχαίου ιπποδάμειου ρυμοτομικού σχεδίου του Πειραιά. Ένας μακρύς διάδρομος, που θυμίζει τον αρχαίο δρόμο που οδηγεί στην πύλη, προσπαθεί να αντιμετωπίσει το μέγεθος των γύρω στοιχείων, όπως τα πορθμεία και οι λιμενικές εγκαταστάσεις.

Αυτή η επιμήκης πλατφόρμα, αρθρωμένη με μια δημόσια πλατεία που βλέπει στους δύο στρογγυλούς πύργους της αρχαίας πύλης και με έναν περίπατο πάνω από την πλαγιά που φιλοξενεί ένα καφέ-μπαρ, αποτελεί τον πυρήνα του σχεδίου. Οι ιδιότητες των υλικών της πρότασης είναι παραλλαγές αδρανή, νέων και ανακτημένων στοιχείων οδοστρώματος και μονάδων σκυροδέματος. Επιτρέπουν στη μελαγχολία των τραυματισμένων λίθων να αντηχεί στο νέο περιβάλλον.

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση

 

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΕΙΣ

Στις εκθέσεις του Νίκου και Γιώργου Χουλιαρά, της Elke Lagansky και του Φίλιππου Τσιτσόπουλου παράλληλα με ομώνυμη performance

Θα αναφερθώ σήμερα, με αφορμή τρείς πρόσφατες εκθέσεις, σε τέσσερεις καλλιτέχνες, έχοντας γνωρίσει προσωπικά τους τρεις εξ αυτών, εκτός από τον Φίλιππο Τσιτσόπουλο. Το Νίκο και τον Γιώργο Χουλιαρά τους γνώρισα από την δεκαετία του ΄80, και είχα την τύχη να παρακολουθήσω το έργο τους, τις εκθέσεις τους, αλλά και να συνεργαστώ με τον έναν εξ αυτόν τον Γιώργο, και παράλληλα να ανακαλύψω και την επί δεκαετίες σεμνή παρουσία της εικαστικού  Elke Lagansky, συζύγου του Γιώργου Χουλιαρά,  με σημαντικές σπουδές και ευαίσθητα έργα, που παρουσίασε στην πρόσφατη έκθεσή της.

1.

ΝΙΚΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ & ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ:

 «ΑΗΧΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ»

ΣΤΗΝ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Νίκος Χουλιαράς

Από την δεκαετία του ’80 παρακολουθούσα  τις εκθέσεις του Νίκου Χουλιαρά, απολάμβανα τα έργα του αλλά δυστυχώς ποτέ δεν κατάφερα να αποκτήσω ένα από αυτά. Τραγουδώντας τα τραγούδια του από την εποχή του «νέου κύματος», διαβάζοντας τα λογοτεχνικά του βιβλία και μέσα από τις προσωπικές μας επαφές είχα διαμορφώσει μια εικόνα συναισθηματικής ευαισθησίας για τον Νίκο, που συνέβαλλε στο να με συγκινούν τα διεισδυτικά ζωγραφικά του έργα, σε ονειρικές ατμόσφαιρες και τα ενσωματωμένα ποιητικά του ιδιόχειρα κείμενα. Και η αίσθηση μου αυτή κορυφώθηκε όταν επισκέφτηκα την μεγάλη αναδρομική του υποφωτισμένη ατμοσφαιρική έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, τον Νοέμβριο του 2011 με τίτλο “Τα πίσω δωμάτια του νου”...

...για την οποία έκανα τότε και σχετική ανάρτηση στο μπλογκ μου που μπορείτε να δείτε εδώ. 

Με συγκίνησε αυτή η έκθεση σε μια εποχή που ο Νίκος βρισκόταν ήδη σε δύσκολη θέση λόγω της μακρόχρονης ασθένειας του, μια έκθεση που επιμελήθηκε η Ελισσάβετ Πλέσσα με την ευθύνη του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού από τον Σταμάτη Ζάννο.

Γιώργος Χουλιαράς

Με τον Γιώργο Χουλιαρά, γνωριζόμαστε επίσης από την δεκαετία του΄80. Έχουμε συνεργαστεί στενά σε μια εποχή που είχαμε σαν στόχο την οργανική ένταξη έργων τέχνης σε έργα αρχιτεκτονικής. Συχνά δουλεύαμε παράλληλα πάνω σε μακέτες εργασίας αρχιτεκτονικών χώρων. Ήταν εποχή που με δυσκολία πείθαμε τους ιδιοκτήτες να τα αποδεχθούν, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Μάλιστα, μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω την μεγάλη στροφή του Γιώργου Χουλιαρά από την πέτρα και τον μάρμαρο στο μέταλλο.

Κατάστημα κοσμημάτων στην Κηφισιά, 1986

Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι η γλυπτική σύνθεση που εντάξαμε σε κατάστημα κοσμημάτων στην Κηφισιά με βασικό υλικό τον ανοξείδωτο χάλυβα θα ήταν η αφετηρία μίας σημαντικής δημιουργικής διαδρομής εξαιρετικών έργων με αυτό το υλικό, πολλά από τα οποία παρουσιάζονται στην έκθεση που μας ήρθε από το Μέτσοβο στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων με τίτλο Νίκος Χουλιαράς & Γιώργος Χουλιαράς «Άηχοι Διάλογοι», που εγκαινιάστηκε στις 03 02 2026.

Μία έκθεση στην οποία συνυπάρχουν επιλεγμένα έργα και των δύο καλλιτεχνών, που επιμελήθηκε η Μαρία Σφενδουράκη, επιδιώκοντας να αναδειχθεί η σπάνια περίπτωση, ίσως ένα μοναδικό παράδειγμα στην ελληνική τέχνη,  που δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες με κοινές οικογενειακές και πολιτισμικές καταβολές, ακολουθούν παράλληλες πορείες μέσα από ένα ισχυρό αδελφικό δεσμό.

Νίκος και Γιώργος Χουλιαράς

Δεν μου ήταν εύκολο  να αναγνωρίσω στον συγκεκριμένο χώρο έντονες και ευδιάκριτες συνάφειες ανάμεσα στα έργα και τις σημαντικές διαδρομές των δύο αδελφών, που θεωρώ ότι αποκλίνουν καλλιτεχνικά. Αναμφίβολα υφέρπει η κοινή καταγωγή, τα κοινά βιώματα, τα τοπία και η ζωή στην γοητευτική και σκληρή Ήπειρο, που αποτυπώνονται στα έργα και συμβάλουν στις προθέσεις για ένα επιδιωκόμενο διάλογο.

Ενίοτε ο επισκέπτης προβληματίζεται βιώνοντας δύο διαφορετικού τύπου συγκινήσεις, ανάμεσα στα ευαίσθητα και ποιητικά ζωγραφικά έργα του Νίκου και τα δυναμικά, τολμηρά, γεωμετρικά, ανθρωπομορφικά και ενίοτε με κονστρουκτιβιστικά χαρακτηριστικά γλυπτά του Γιώργου, που εκπέμπουν μία ένταση και προκαλούν μια άλλου είδους αναστάτωση στον θεατή, μία εγρήγορση μέσω της έντονης υλικότητας και επεξεργασίας, όπως διαφαίνεται συσχετίζοντας τις δύο ακόλουθες εικόνες.

Άγγελος σε ένταση, 1993

Χωρίς Τίτλο, 1996

Είναι βέβαια αξιοπρόσεκτη η ευαίσθητη επεξεργασία των μεταλλικών επιφανειών από ανοξείδωτο χάλυβα και ενίοτε και χαλκό, που πέρα από την απαστράπτουσα ματιέρα τους αναδεικνύονται οι ραφές και τα στίγματα μιας περίτεχνης ηλεκτροσυγκόλλησης που λειτουργούν ως ρυθμικά ίχνη συρραφής.

Νίκη, 2021-2024, λεπτομέρεια

Έχοντας καταγράψει φωτογραφικά τα έργα της έκθεσης,  καδράρωντάς τα αυθορμήτως ανεξάρτητα,  στην συνέχεια θα παραθέσω σε δύο διαφορετικές ενότητες τα έργα των δύο καλλιτεχνών, επιδιώκοντας μια κατανομή ιδιαίτερα των γλυπτών του Γιώργου Χουλιαρά παρουσιασμένα σε σχέση με το είδος της επεξεργασίας.

ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΧΟΥΛΙΑΡΑ

Γιώργου Χουλιαρά, Πορτραίτο Νίκου Χουλιαρά

 Χωρίς Τίτλο, 1975

Ο ζωγραφισμένος που κοιτούσε πίσω μου τα χόρτα μιας άλλης ζωγραφιάς, 1984

ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΟΥΛΙΑΡΑ

Μνημείο, 1999

Μνημείο, 1999, λεπτομέρεια

Άγγελος, 1997

Εκρηκτική σύνθεση 2015

Κυκλική σύνθεση 1998

Στήλη, 2017

Νίκη, 2025

 Άγγελος, 1997, λεπτομέρεια

Εγκλωβισμός, 2020, λεπτομέρεια

Μεταφύση, 2021

Νίκη, 2021-2024

Μικρογλυπτική

...

2.

ELKE LAGANSKY : “KOSMOS” (2000-2025)

ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΈΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Elke Lagansky

Τα πρώτα έργα της Elke Lagansky που ξεχώρισα τα είδα στην ομαδική έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Τεχνών στο πάρκο Ελευθερίας με τίτλο «Περιβάλλον–Πολιτισμός» και οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Eco Art Festival τον Ιούνιο του 2011.  Μου κίνησε τότε το ενδιαφερον το ότι ασχολείται με την ύλη που για αυτή είναι ο κόσμος, αλλά και ο άνθρωπος. Η ύλη σημείωνε δεν είναι συμπαγής αλλά αποτελείται από μικρά στοιχεία σε μια δυναμική συνύπαρξη και αλληλοεξάρτηση.

Από την έκθεση του 2015

Τον Δεκέμβριο του 2015 παρουσίασε την δουλειά της στο Ινστιτούτο Goethe, με τίτλο "Κόσμος" σε επιμέλεια Δημήτρη και Σουζάνας Αντωνακάκη. Το έργο της, γράφει στον μικρό κατάλογο έκθεσης η Ελένη Λαδιά, συγγενεύει με την προσωκρατική αντίληψη και φιλοσοφία σχετικά με την έννοια του κόσμου και τονίζει ότι η ύλη που αποτελεί την πρώτη αρχή στις προσωκρατικές φιλοσοφίες γίνεται στην ζωγραφική της Έλκε το μέγα δεδομένο.

Η Lagansky συνεχίζει να ασχολείται με ευαισθησία με την ύλη που για αυτή είναι ο κόσμος, αλλά και ο άνθρωπος. Η ύλη σημειώνει δεν είναι συμπαγής αλλά αποτελείται από μικρά στοιχεία σε μια δυναμική συνύπαρξη και αλληλοεξάρτηση.

Αυτή την φορά στην πρόσφατη έκθεσή της με τίτλο “KOSMOS” (2000-2025)

στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, που διήρκεσε από τις 23/10 έως 17/11 2025, βλέπουμε την εξέλιξη της δουλειάς της συνολικά στα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, την οποία αποκαλεί «μια πορεία από το σκοτάδι στο φως» και επικεντρώνεται γύρω από τον άνθρωπο, και το τοπίο πειραματιζόμενη με διαφορετικά και παράδοξα υλικά όπως η πίσσα και ο γύψος, διαμορφώνοντας παράλληλα το δικό της εικαστικό λεξιλόγιο: Λιτές ανθρώπινες φιγούρες, πορτραίτα με απόκοσμες εκφράσεις και μαγικά έρημα τοπία. Παραθέτω στην συνέχεια, επιλογές από το φωτογραφικό υλικό που κατέγραψα:

Γενική άποψη της έκθεσης

Πίσσα κ.α. / Tar a.ο., 2002

Ακρυλικό, 2008

Ακρυλικό , 2006

Ακρυλικό, 2006

Πίσσα, ακρυλικό, 2002

Μέταλο, πίσσα, 2000

Μάντισσα, 2021

3.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ:

 “AUCTION OF MORALITY”

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΦΟΡΜΑΝΣ ΣΤΗΝ ΓΚΑΛΕΡΙ A.ANTONOPOULOU.ART

Middlesbrough Art Week 2025 (UK) © Rachel Deakin

Το Σάββατο 31 01 2026 παρακολουθήσαμε στην γκαλερί a.antonopoulou.art, το δεύτερο μέρος της περφόμανς του Φίλιππου Τσιτσόπουλου με τίτλο Auction of Morality που ήταν χωρισμένη σε τρία αυτόνομα μέρη, και βασισμένη σε κείμενα των James Baldwin, Chief Seattle, Peter Handke και Heiner Müller. Μία εικαστική εκδήλωση στο πλαίσιο της ομότιτλης ατομικής του έκθεσης, όπου παρουσιάστηκαν σειρά εξαιρετικών σχεδίων με κάρβουνο και μολύβι σε Norfolk χαρτί, 100 x 70 εκ. (The impact of the mask on my face), 2024-2025, και δύο βίντεο από παράλληλες περφόμανς του  στην Tate Britain του Λονδίνου.

Παρουσία κοινού, ο Τσιτσόπουλος  συνομιλώντας έντονα και σχολιάζοντας δραματικά τον ηχογραφημενο λόγο, εξελίσσει μια ανατρεπτική περφόμανς με αλλεπάλληλες καταπονήσεις και βίαιες δράσεις τόσο προς τον εαυτό του, που τον καταδυναστεύει με κάθε τρόπο, όσο και στο σκηνικό χώρο, καταστρέφοντας αντικείμενα μέχρι και την πλήρη αποδόμησή του.

Όπως ο ίδιος σημειώνει: «Οι performances δεν αναπαριστούν πολιτικά γεγονότα· μιλούν όμως για αυτά. Μέσα από την ανάγνωση επιλεγμένων κείμενων, αναδεικνύονται ζητήματα ηθικής απέναντι σε πράξεις βίας, αλληλεγγύης και δημοκρατίας. Ο καλλιτέχνης προσπαθεί να θέσει διλήμματα κοινωνικών αντανακλαστικών, χρησιμοποιώντας το σώμα του ως χώρο έκφρασης σχετικών ερωτημάτων.»

Βιώσαμε σκηνές απόγνωσης, απελπισίας και αγωνίας, αποζητώντας λύσεις που δεν προσφέρουν παρηγοριά. Απλά μας προκαλούν ερωτήματα αναδεικνύοντας ζητήματα ηθικής απέναντι σε πράξεις βίας, αλληλεγγύης και δημοκρατίας. 

Οι περφόρμανς πραγματοποιηήθηκαν στον χώρο της γκαλερί την ημέρα των εγκαινίων και τα Σάββατα 31/1 & 07/02/2026,

Διάρκεια 22 01 έως 07 02 2026

 Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση