Ε Υ Χ Ε Σ

ΕΝΑΤΗ ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ & ΦΟΙΤΗΤΡΙΩΝ 

ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Επιλογές από μια εκδήλωση με ανύπαρκτη δημοσιότητα

Παρά την περιορισμένη δημοσιότητα και την απουσία αναφορών στο διαδίκτυο, βρέθηκα την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019, στον εκθεσιακό χώρο “Νίκος Κεσσανλής” στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256) για τα εγκαίνια της έκθεσης με τίτλο «9η Μπιενάλε Φοιτητών των Σχολών Καλών τεχνών της Ελλάδος» όπου παρουσιάζονται έργα φοιτητών και φοιτητριών του 4ου και του 5ου έτους των ακαδημαϊκών σπουδών τους στην ΑΣΚΤ, στην Σχολή Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, στην Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και στην Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. 

Παρακολουθώ συχνά τις εκθέσεις των νέων εικαστικών που πραγματοποιούνται στην μεγάλη αυτή αίθουσα της ΑΣΚΤ, αναγνωρίζοντας και συμμεριζόμενος την αγωνία τους και διατηρώντας παράλληλα μια συνεχή επαφή με το πως εξελίσσεται στην Ελλάδα το εικαστικό γίγνεσθαι και η σύγχρονη τέχνη. Αισθάνομαι μια ικανοποίηση και ενίοτε και κάποια συγκίνηση κάθε φορά που καταγράφω αυθόρμητα έργα πού εκτίθενται σε αυτή την αίθουσα και ακόμη περισσότερα όταν τα ξαναβλέπω φωτογραφημένα. 

Στην συγκεκριμένη έκθεση που είχε προγραμματιστεί να παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά δεν ευοδώθηκε, έχουμε μια συνολική παρουσία έργων φοιτητών από όλες τις σχολές στην Ελλάδα, ένα κατά την γνώμη μου θετικό αποτύπωμα, που θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο να παρουσιαστεί έστω και συνοπτικά μια και δεν είναι δυνατόν να δειχθούν όλα τα έργα. Αξίζει νομίζω να κάνετε ΚΛΙΚ στις εικόνες που ακολουθούν και να τα δείτε μεγεθυμένα και με ηρεμία. 

Τσόλης Ηλίας, my own landscape, 2019 

Χαρτόνι γκρι κουσέ 350gr, 50 X 50 X 8 εκ. 

Λαμπίρη Χρυσοβαλάντω, Μεγάλη Εβδομάς, 2018 

Βιβλίο, αγκάθια, 8,50 Χ 11,50 Χ 4 εκ., 

Δημοπούλου Ελένη, Brainbox- Eγκέφαλος, 

κουτί εγκέφαλος τετράγωνο 2017 2018,

εγκατάσταση με πλαστικό χρώμα βίντεο επεξεργασμένο στο unity.

Μιχαλόπουλος Γιώργος, Ωδικά επεισόδια, 2018 

Ψηφιακή εκτύπωση σε λαμαρίνα, καμένο πλαστικό και παιχνίδια lego, κώνοι οδικής σήμανσης, ετικέτες με σύμβολα πλυσίματος, ξύλινα μέρη, μπογιά, λάμπα led κ.α. 

Μυλοπούλου Αγγελική, It is complicated, 2019 

Λάδι σε καμβά, 200 Χ 250 εκ. 

Μητρόπουλος Κυριάκος, The Hoofer, 2017 

Pointe shoe, clamp, 33 X 8 X 14 εκ. 

Λαμπρόπουλος Νίκος, Έξυπνος σαν σκύλος, 2018 

ΛάδI σε καμβά, 130 Χ 205 εκ. 

Δοματζόγλου Κυριάκος, Χωρίς τίτλο, 2019 

Ακρυλικό σε καμβά, 220 Χ 190 εκ. 

Σούλη Μαριαλένα, καίγομαι μωρό μου, καίγομαι, 2019 

Σύρμα, σούστες, πλαστικά φύλλα χρώμα, 190 Χ 130 Χ 35 εκ. 

Χαραλαμπίδου Βογιατζή Κατερίνα, Ένα απροσδιόριστο συναίσθημα, 2019 

Ξυλομπογιά σε καμβά, 160 Χ 40 εκ. 

Innesto Giulia, Μητέρα, 2019 

Mixed and acoustic media. Το έργο συμπεριλαμβάνει και ηχητική αναπαραγωγή. Φωτογραφία 100 Χ 70 εκ. Τσαγιέρα περίπου 25 Χ 30 Χ 20 εκ., Κορνίζα 30 Χ 21 εκ. 

Ζορπίδου Ξένια, Χωρίς τίτλο, 2019 

Λάδι σε καμβά, 200 Χ 120 εκ. 

Ηλωρίδου Σουλτάνα, διακοπές, 2019 

Χαρακτικό σε ζελατίνα, 30 Χ 70 εκ. 

Κακά Λίντα, Χωρίς τίτλο, 2018-2019 

Ύφασμα, αφρολέξ, φύλλα, διαστάσεις μεταβλητές 

Μπάτσιος Ορφέας, Άτιτλο, 2019 

Λάδι σε ξύλο, 56 Χ 36 εκ 

Τσάγκα Βαλεντίνα, hoarding of memories I think I have, 2019 

Mixed media (ύφασμα, ξύλο, ακρυλικό, σπρέυ, λαδοπαστέλ) 200 Χ 160 εκ. 

Κότιος Βλάσης, Σκηνές από την εξοχή, 2019 

Ακρυλικό χρώμα σε πανί, 200 Χ 200 εκ. 

Δούναβη Κατερίνα, Άτιτλο, 2019 

ακρυλικό χρώμα σε καμβά, 200 Χ 180 εκ. 

Τσέρμου Ζέτα (Γεωργία), Χωρίς τίτλο, 2018 

Ξύλο (assemblage), 240 X 90 X 40 εκ. 

Ντιούδη Αναστασία-Ειρήνη, viscera, 2019 

Κερί, 102 Χ 60 Χ 37 εκ. 

Μητρόπουλος Βλαδιμήρ, Άτιτλο, 2019 

Ξύλο, χαρτόνι, 70 Χ 55 Χ 105 Χ 130 εκ. 

Μπαντουράκης Δημήτρης Κλάουντιο, Άνοιξη, 2019 

Συνθετικό πολυμερές, εμουλσιόν και λάδι σε καμβά, 220 Χ 185 εκ. 

Τερζής Κωνσταντίνος, Ναρκισσισμός, 2019 

Ακρυλικά σε καμβά, 170 Χ 164 Χ 3 εκ. 

Δημητρίου Δημήτρης, σπουδή στον C.D.Friedrich, 2018 

Μεικτά υλικά, 35 Χ 90 εκ. 

Καραχάλιος Χρόνης, Doga Liza, 2019 

Λάδι σε μουσαμά, 15 Χ 24 εκ. 

(και με την παρουσία του καλλιτέχνη)

Μπουτσάι Χριστίνα, Άτιτλο, 2019 

Γύψος, 160 Χ 125 εκ. 

Τσάκαλου Ιωάννα – Φλέσσας Εμμανουήλ, Jang Dong He ‘Οπερα για τυχαίο κοινό’, 2019 

Βίντεο εγκατάσταση 

Ζώρας Γιώργος, Αντιήρωες, 2018 

Φωτογραφικό τρίπτυχο, τρεις τελαρωμένοι καμβάδες, 30 Χ 40 εκ. 

Καλόγηρος Χρήστος, Άτιτλο, 2019 

Ακρυλικά χρώματα και μολύβι σε καμβά, 150 Χ 225 εκ. 

Γαγρίνας Ιωάννης, Retaliation, 2018-2019 

Ξύλο και φλοιός πλατάνου, 240 εκ (ύψος), 250 εκ (διάμετρος) 

Μπορείτε να δείτε τον Ψηφιακό Κατάλογο της έκθεσης που ανακάλυψα στο διαδίκτυο στον ιστότοπο της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. λίγη ώρα πριν γίνει αυτή η ανάρτηση, κάνοντας ΚΛΙΚ εδώ.

Στον κατάλογο αυτόν σημειώνεται ότι:

"Η Μπιενάλε ξεκίνησε το 1997 ως ετήσιος διαγωνισμός με τη συμμετοχή φοιτητών από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ το 2000 θεσμοθετήθηκε ως Μπιενάλε των φοιτητών όλων των Σχολών Καλών Τεχνών Ελλάδας, καθώς και στη διοργάνωση εντάχθηκαν η Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης και αργότερα η Σχολή της Φλώρινας και το Τμήμα Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η διοργάνωση έχει φιλοξενηθεί στη Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης, στον σταθμό Συντάγματος της Αττικό Μετρό, στο Τορόντο του Καναδά, στο Μορφωτικό ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη και στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης."

Οργανωτική Επιτροπή 

• Βαγγέλης Γκόκας Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών & Επιστημών της Τέχνης, Σχολή Καλών Τεχνών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων 
• Δημήτρης Ζουρούδης Καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών, Σχολή Καλών Τεχνών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 
• Άρτεμις Αγγέλη - Καρδουλάκη Δημοσιογράφος, τεχνοκριτικός, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης AICA Hellas 
• Βασίλης Μπούζας Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών & Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας 
• Κώστας Χριστόπουλος Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών 

ΔΙΟΧΑΝΤΗ: 

«ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΩΝΤΑΣ…» 

ΕΡΓΑ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ 

ΣΤΟ ΙΣΕΤ

Μνήμες και εικόνες από μια άλλη εποχή 

με τον εικαστικό Γιάννη Μίχα 

Διοχάντη, Γιάννης Μίχας

Σχεδόν 40 χρόνια πίσω με γύρισε το email που έλαβα από την Διοχάντη, την καταξιωμένη και αγαπητή εικαστικό, που αναφερόταν στην έκθεση που προετοίμασε στο ΙΣΕΤ (Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης) με τίτλο «αρχειοθετώντας…». Είναι πραγματικά συγκινητικό όταν κάποιοι άνθρωποι σκύβουν με ευαισθησία πάνω στο έργο συναδέλφων τους που αποχωρούν από την ζωή, ειδικά όταν αυτό γίνεται μεταξύ εικαστικών, ενώ θα περίμενε κανείς να λειτουργούν ανταγωνιστικά. 

Η Διοχάντη με σεβασμό και αγάπη επιμελήθηκε τα αρχεία των 6 εικαστικών φίλων, με στόχο να μην χαθεί η προσφορά τους στην σύγχρονη τέχνη. Ανάμεσα στους 6 εικαστικούς που θα παρουσιάσω στην συνέχεια είναι και το όνομα του Γιάννη Μίχα, αγαπητού φίλου που έφυγε από την ζωή το 2008 από την ανίατη ασθένεια. 

Ανέσυρα στην μνήμη μου και από το φωτογραφικό μου αρχείο, εικόνες και εμπειρίες μιας  γοητευτικής εποχής με τον Γιάννη Μίχα.   Εργαζόμενος τότε  στα τέλη της δεκαετίας το ΄70 ως νέος αρχιτέκτων στο γραφείο του Μάνου Περράκη, μας επισκεπτόταν σχεδόν καθημερινά με μια διονυσιακή διάθεση, μας μιλούσε για την δουλειά του, τα σχέδιά του και πάντα είχε να μας πει με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο το νέο ανέκδοτο της ημέρας. 

Γιάννης Μίχας, Από την σειρά έργων της ενότητας Σύνθεση

Ο Γιάννης Μίχας, γιός ξυλουργού, με επιρροές από τον Κονστρουκτιβισμό και το πνεύμα του Bauhaus εργαζόταν εκείνη την εποχή με επιμονή πάνω στις γεωμετρικές χαράξεις σε επίπεδες και ανάγλυφες επιφάνειες. Τα έργα του είχαν μια αρχιτεκτονική διάσταση και πέρα από τις εκθέσεις, κοσμούσαν ιδιωτικά και δημόσια κτίρια. 

Γιάννης Μίχας, από την Συλλογή του Μάνου Περράκη

Τον Γιάννη τον παντρέψαμε μαζί με τον Μάνο Περράκη δύο φορές με την ίδια γυναίκα, την Καίτη και από τις ωραιότερες στιγμές που ζήσαμε μαζί του ήταν το ταξίδι μας στην Σίφνο το καλοκαίρι του 1981, μένοντας στο φιλόξενο σπίτι του, από όπου είναι οι εικόνες χαλάρωσης και ανεμελιάς που ακολουθούν, περιπλανώμενοι στο νησί.

Από αριστερά Μάνος Περράκης, Μυρτώ Περράκη στο πεζούλι, Λούσυ Τριανταφύλλου, ???, Γιάννης Μίχας, Ιούνιος 1981 

Από αριστερά Λούσυ Τριανταφύλλου, Γιάννης Μίχας, Μάνος και Μυρτώ Περράκη, Ιούνιος 1981

Από αριστερά Γιώργος Τριανταφύλλου, Μυρτώ Περράκη σε εναγκαλισμό, Γιάννης Μίχας, Λούσυ Τριανταφύλλου στο πεζούλι.

Μυρτώ και Μάνος Περράκης , Γιάννης Μίχας 

Γιάννης Μίχας, Μάνος Περράκης 

Γιάννης Μίχας, Μάνος και Μυρτώ Περράκη 

Οι μνήμες αυτές, μαζί με τόσες άλλες με τον Γιάννη και την Καίτη και η σπάνια πρωτοβουλία της Διοχάντη, να ταξινομήσει το αρχείο του, ήταν η αφορμή να επισκεφτώ την έκθεση στο ΙΣΕΤ όπου συνεχίζεται το σημαντικό έργο της συλλογής αρχειακού υλικού και να ξεναγηθώ με από την Διοχάντη.

Μου μίλησε για το πως μετά τον θάνατο της φίλης της γλύπτριας Σωσώς Χουτοπούλου – Κονταράτου αποφάσισε να διασώσει το προσωπικό της αρχείο όταν βρέθηκε στο εργαστήριό της ανάμεσα στα χιλιάδες χαρτάκια, φακέλους, αφίσες, καταλόγους, φωτογραφίες, αρνητικά, έργα, σχέδια και τόσα άλλα. 

Και πώς παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα ασχολήθηκε με την ταξινόμηση σαν ένα λεπτομερές ημερολόγιο της δουλειάς κάθε καλλιτέχνη. Τακτοποίησε το υλικό αυτό κατά χρονολογική σειρά σε λευκά και μαύρα ντοσιέ και τα τοποθέτησε σε μια βιβλιοθήκη που από το εργαστήριό της μετέφερε στο ΙΣΕΤ.

Στο εκθεσιακό χώρο η πρώτη ενότητα αφορά την γλύπτρια Σωσώ Χουτοπούλου – Κονταράτου, που σπούδασε στην Α.Σ.Κ.Τ. στην ακαδημία Henri Paquet και στην École des Métiers d΄Αrt της Γενεύης. Έζησε και εργάστηκε στην Νέα Υόρκη ( 1964-1966). Πέρα από την γλυπτική ασχολήθηκε με επιτοίχιες τρισδιάστατες συνθέσεις και τέλος συνεργάστηκε με την χρυσοθήκη Ζολώτα.

Ενδιαφέρον έχουν η προτομή της που φιλοτέχνησε η ίδια μαζί με ένα μικρό γλυπτό από μεταλλικά ελάσματα.

Σωσώ Χουτοπούλου – Κονταράτου, προσωπογραφία

Σωσώ Χουτοπούλου – Κονταράτου, γλυπτό με μεταλλικά ελάσματα

Στην επόμενη ενότητα προβάλλεται η Ειρήνη Απέργη που κατά την διάρκεια των σπουδών της απέσπασε βραβεία για το ημίγυμνο και γυμνό σχέδιο (1946-1948). Καθοριστική τομή στο έργο της αποτέλεσαν οι «Ρωγμές», έργα με εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα και έντονες πτυχώσεις: ελεύθερες φόρμες δουλεμένες με γάζες, υφάσματα, χρώματα, ακρυλικά, κολλά και ξύλο. 

Ο Αχιλλέας Απέργης σπούδασε γλυπτική στην ΑΣΚΤ με σημαντικούς δασκάλους, τον Θωμά Θωμόπουλο, τον Κώστα Δημητριάδη και τον Μιχαήλ Τόμπρο. Αν και τα πρώτα χρόνια πραγματοποίησε σειρά ανδριάντων και μνημείων από το 1955 στρέφεται σε αφηρημένες μορφές επιλέγοντας το μέταλλο ως βασικό υλικό. Χαρακτηριστικά ήταν τα έργα του που ήταν κατασκευασμένα από συγκολλημένες μεταλλικές βέργες που σχηματίζουν αδρές επιφάνειες στον χώρο.

Το μοτίβο της Σκάλας κυριαρχεί κατά την τελευταία περίοδο της δουλειά του με κορυφαίο έργο το εμβληματικό γλυπτό από χάλυβα στο Παλαιό Φάληρο. Η Διοχάντη ήταν παρούσα στην διαδικασία εγκατάστασης και τα εγκαίνια του έργου και τα κατέγραψε με την κινηματογραφική της μηχανή των 8mm. Το φιλμ αυτό παρουσιάζεται ψηφιοποιημένο στην ενότητα αυτή από όπου και οι φωτογραφίες που ακολουθούν: 

Διοχάντη, κινηματογραφική καταγραφή από την εγκατάσταση του Γλυπτού του Απέργη στο Φάληρο. 

Διοχάντη, κινηματογραφική καταγραφή από την εγκατάσταση του Γλυπτού του Απέργη στο Φάληρο. 

Διοχάντη, κινηματογραφική καταγραφή από την εγκατάσταση του Γλυπτού του Απέργη στο Φάληρο. Χρωματικοί πειραματισμοί.

Παράλληλα ολόκληρο το αρχείο του Αχιλλέα Απέργη που βρίσκεται στα ντοσιέ ψηφιοποιήθηκε και προβάλλεται στην έκθεση.

Η Ιωάννα Σπητέρη–Βεροπούλου καταγόταν από την Σμύρνη Το 1941 παντρεύτηκε τον τεχνοκριτικό Τώνη Σπητέρη. Σπούδασε νομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και γλυπτική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1947-1952), ως μαθήτρια του εξέχοντος γλύπτη Μιχαήλ Τόμπρου. Μεταξύ 1958-1963 διέμεινε στη Βενετία και τα επόμενα δεκατρία χρόνια στο Παρίσι. Από το 1976 έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα στο κτίριο του Προβελέγγιου στην οδό Κυκλάδων και το Παρίσι. Παρουσίασε έργα της για πρώτη φορά σε ατομική έκθεση το 1960 και ακολούθησαν πολλές ακόμη στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε σε εκθέσεις, όπως Greek Artists (Nέα Υόρκη, 1958), το Salon des Realites Nouvelles (1963, 1965) και η 8η Βiennale του Sao Paolo (1963). Το αρχείο της, μαζί με αυτό του άνδρα της, βρίσκεται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών στη Θεσσαλονίκη. Κατατάσσεται στους εξπρεσσιονιστές καλλιτέχνες, με εμφανείς επιρροές, στα πρώιμα έργα της, από τον κυβισμό. Τα έργα της ήταν συχνά μνημειακά και βρίσκονται σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και στην Γαλλία.

Ιωάννα Σπητέρη–Βεροπούλου 

Ιωάννα Σπητέρη–Βεροπούλου 

Τα αρχεία της Ιωάννας Σπητέρη-Βεροπούλου βρίσκονται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.

Ο Γιάννης Μίχας σπούδασε ζωγραφική στην Αθήνα στο εργαστήριο του Κώστα Ηλιάδη και στο Παρίσι στην École des Métiers d΄Αrt, όπου ασχολήθηκε παράλληλα και με την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Βαθιά επηρεασμένος από τον κονστρουκτιβισμό και το Bauhaus τα έργα του χαρακτηρίζονται από μια εμμονή στις γεωμετρικές αρμονικές χαράξεις δουλεύοντας με υλικά το ξύλο, τον μπρούντζο και το αλουμίνιο.` 

Κατάλογοι από τις εκθέσεις του Γιάννη Μίχα που παρουσιάζονται στην έκθεση 

Τα αρχεία του Γιάννη Μίχα βρίσκονται στο ΕΜΣΤ.

Στην τελευταία ενότητα παρουσιάζεται η Βέρα Χουτζούμη που σπούδασε φιλολογία και στην συνέχεια ζωγραφική στο Παρίσι στην Academie Julian με καθηγητή Andre Planson. Έζησε και εργάστηκε στην Νέα Υόρκη(1964-1966) και κινήθηκε στο πλαίσιο της αφαίρεσης με εμφανή ίχνη από τον ορφισμό και την λυρική αφαίρεση.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2019. Στην συνέχεια τα αρχεία αυτά θα παραμείνουν στις αρχειακές συλλογές του ΙΣΕΤ.

Κάντε ΚΛΙΚ στις εικόνες για μεγέθυνση