triantafyllou giorgos architect

ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ…

2012-01-29T17:59:00.002+02:00

Γιώργος Χατζημιχάλης:

«Ο ζωγράφος Α.Κ. Ένα μυθιστόρημα»

Έφτασα στο ΕΜΣΤ ένα βροχερό πρωινό Κυριακής, με όλες τις καλές προθέσεις να απολαύσω την έκθεση του Γιώργου Χατζημιχάλη, με τίτλο «Ο ζωγράφος Α.Κ. Ένα μυθιστόρημα».
Στη διαδρομή έφερα στο μυαλό μου την μεγάλη παλιότερη έκθεσή του στου ΦΙΞ, που πραγματικά με είχε συγκινήσει, αλλά και την αίσθηση αμηχανίας που μου είχε προκαλέσει το πολύ-εκτεθειμένο έργο του «Νοσοκομείο». Φτάνοντας, στάθηκα απέναντι από τα παλαιά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στην Ρηγίλλης. Ξαναζωντάνεψαν μέσα μου οι εφιάλτες της κρίσης που βιώνουμε.

Το θέμα της έκθεσης είναι γνωστό. Όπως γράφει η επιμελήτριά της Δάφνη Βιτάλη, πρόκειται για μια εγκατάσταση όπου «ο Χατζημιχάλης συνδέει το προσωπικό με το συλλογικό, το βιωματικό με την φαντασίωση, την μυθοπλασία με την πραγματικότητα, την ταυτότητα με την ετερότητα και τον εαυτόν με τον Άλλον.» Ένας ανύπαρκτος φανταστικός καλλιτέχνης, στην τελευταία φάση της ζωής κλειδώνεται μέσα στο διαμερισμά του, όπου ζωγραφίζει ασταμάτητα, ασφυκτιά, γυρίζει ένα αυτό-αναφορικό φιλμ και πεθαίνει.

Περιπλανήθηκα στην έκθεση ακολουθώντας τις ατελείωτες σειρές των μικρών έργων, αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο και καταγράφοντας ταυτόχρονα εικόνες που μου προκαλούσαν το ενδιαφέρον.

Προσπάθησα να μπω στο κλίμα του «ζωγράφου Α.Κ.» μα τελικά διαρκώς είχα την αίσθηση ότι ο Χατζημιχάλης ήταν ο «εγκλεισμένος» και με «υστερική ακρίβεια» καταγράφει την δική του πραγματικότητα, δίνοντας έμφαση σε αναρίθμητες λεπτομέρειες από ένα διαμέρισμα της δεκαετίας του ΄60, με μια εντελώς ρεαλιστική τεχνική.

Προς στιγμήν γύρισα πίσω σε μια άλλη εποχή, όπου η τέχνη του οικοδομείν και η τεχνολογία είχαν έναν διαφορετικό κώδικα σε σχέση με σήμερα.

Λεπτομέρειες από σοβαντεπιά, σώματα καλοριφέρ, ντουλάπια, πλακίδια μωσαϊκά, διακόπτες και μπρίζες. Ένα αίσθημα νοσταλγίας μου δημιουργήθηκε, από χώρους οικείους από το παρελθόν, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα και αναρωτήθηκα: προς τι; Στην συνέχεια πέρασα στις προβολές με εικόνες δραματικές, για να καταλήξω στην αμήχανη εγκατάσταση ενός χώρου με κάτοψη σε κλίμακα 1:1 και τοίχους 1:2. Μια αίσθηση θανάτου παντού…

Ξανάκανα από την αρχή, όλη την διαδρομή και των πέντε ενοτήτων μιας καλά ομολογουμένως στημένης έκθεσης, αναζητώντας την ουσία και το νόημα, και κυρίως την συγκίνηση, σε αυτή την παράξενη περίοδο που βιώνουμε.

Αισθάνθηκα σαν προσκολημένος επίμονα στην ενατένιση μιας αναμμένης λάμπας μέσα στο σκοτάδι.

Έφυγα με ένα αίσθημα κενού...

2012-01-25T00:14:00.001+02:00

με το βλέμμα στραμμένο στην ποίηση του έργου σου...

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ΤΑΣΟΣ ΚΩΤΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

2012-01-17T03:07:00.000+02:00

με αεροπλάνα και βαπόρια…

…και με τους φίλους τους παλιούς…

…τριγυρνάμε στα σκοτάδια
και όμως εσύδεν μας ακούς…

οι στίχοι αυτοί τουΔιονύση Σαββόπουλου από το «βρώμικο ψωμί», ομολογώ ότι μου ήρθαν επίμονα στομυαλό, μόλις βρέθηκα στην σκοτεινή κεντρική ζώνη της έκθεσης του ΤάσουΚωτσιόπουλου, σε ένα πυρήνα, με ζωγραφικές αναζητήσεις και πειραματισμούς, με μια εφηβική αύραφιλτραρισμένη από την ωριμότητα και την δεξιοτεχνία του έμπειρου χεριού ενόςαρχιτέκτονα. Αιφνιδιάστηκα από αυτή την άγνωστη σε μένα και ενδιαφέρουσα πτυχή,του καθηγητή Αρχιτεκτονικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που παρουσιάζει σε αυτή την έκθεση έργα αρχιτεκτονικήςκαι τους πολυάριθμους φίλους–συνεργάτες με τους οποίους τα έχειπραγματοποιήσει.

Για να είμαι ειλικρινήςγνωρίζω, σε ικανοποιητικό βαθμό το σύνολο σχεδόν των έργων που παρουσιάζονταισε αυτή την έκθεση. Θα ήθελα όμως να ξεχωρίσω το πρόφατα βραβευμένο (Α΄ Βραβείοσε διεθνή διαγωνισμό) Συγκρότημα τηςΠολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου που υπογράφουν οι αρχιτέκτονες Α.M. Κωτσιόπουλος, Ε.Ζουμπουλίδου, Α.Πάνου σε συνεργασία με Ηρακλή Παπαχρήστου και Χρύσανθο Η. Χρυσάνθου & Συνεργάτεςαρχιτέκτονες τοπίου.

Συγκρότημα της Πολυτεχνικής Σχολής του ΠανεπιστημίουΚύπρου

Η τολμηρή αυτή σύνθεση, έχω την άποψη ότιξεχωρίζει ανάμεσα στο σύνολο των έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση.Περιεργαζόμενος την μακέτα και τα σχέδια, με συγκίνησε το απόμακρο άκουσμα το "Κοντσέρτου ΤηςΚολωνίας" του Keith Jarrett, που ερχόταν από ένα κρυμμένο μικρό CD player, κάπου στον χώρο της έκθεσης. Μια μικρή και ευαίσθητη λεπτομέρεια.

Φεύγοντας από τον χώρο, λίγα λεπτά πριν το οριστικό κλείσιμο της έκθεσης (Κυριακή15 ΙΑΝ 2012), μπήκα στο ασανσέρσιγοτραγουδώντας την συνέχεια και τοφινάλε από το «βρώμικο ψωμί»

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά
βάλε στα όργανα φωτιά-χρυσή λαβωματιά-
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα
η τρομερή μας η λαλιά

Μετά τόσα χρόνια, ένοιωσα ένα μικρόκόμπο στον λαιμό μου….

επιμέλεια έκθεσης Άννα Σκιαδά

ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ… ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΣΑ…

2012-01-12T01:24:00.000+02:00

για μια μελλοντική έκρηξη
στο Κομπίτσι τηςΚέρκυρας

Αν έχετε το θάρρος… και είστε μελετητήςαυτού του έργου, που μόλις τελείωσε, στην Κέρκυρα θα παρακαλούσα να μας τοδηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και υπήρξατε Πρόεδρος τηςΔΕΠΟΣ και υπογράψατε την υλοποίηση αυτού του έργου,με τα τερατώδη τοιχεία αντιστήριξης από εκατοντάδες κυβικά μπετόν, θα παρακαλούσα να μας το δηλώσετε για ναδημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε μέλος της αρχιτεκτονικής επιτροπής (ΕΠΑΕ)που ενέκρινε αυτό το έργο, θα παρακαλούσα να μας το δηλώσετε για ναδημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε αρχιτέκτων και εργάζεστε ή είστεπροϊστάμενος στην πολεοδομία πουενέκρινε τελικά αυτή την μελέτη θαπαρακαλούσα να μας το δηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε ο πρόεδρος του συνεταιρισμού τωνΔημοσίων υπαλλήλων που αποδέχθηκε τελικά αυτή την μελέτη για τα μέλη του συνεταιρισμού, θα παρακαλούσα ναμας το δηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε δήμαρχος ή δημοτικός σύμβουλοςστην περιοχή Κομπίτσι που κτίσθηκε αυτό το έργο και το αποδεχτήκατεαναντίρρητα, θα παρακαλούσα να μας το δηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομάσας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε δημόσιος υπάλληλος και «έχετετην τύχη» να είστε ιδιοκτήτης ενός ή περισσοτέρων διαμερισμάτων στο συγκρότημααυτό, θα παρακαλούσα να μας το δηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Αν έχετε το θάρρος… και είστε μέλος του ΣΧΟΠ που ενέκρινε τοειδικό ρυμοτομικό αυτού του συγκροτήματος, θα παρακαλούσα να μας τοδηλώσετε για να δημοσιεύσουμε το όνομά σας…

Η πραγματοποίηση ενός έργου είναι πάντοτε αποτέλεσμαμιας συλλογικής προσπάθειας με στόχο βέβαια το καλύτερο που όπως λέγεται είναι εχθρός του καλού . Εδώ το καλύτερο κατέληξενα είναι μια τερατογέννεση που αγνοεί και βιάζει το ευαίσθητο τοπίο της Κέρκυρας και απαξιώνει την γοητεία και τις ιστορικές μνήμεςμιας χαρισματικής ανώνυμης αρχιτεκτονικής που την χαρακτηρίζει.

Ζητώ τα ονόματά σας για να σας καλέσω, όλους εσάς σε μια τελετουργίαγια την ανατίναξη αυτού του συγκροτήματος και τον εκσφενδονισμό των αρχιτεκτονικώντου στοιχείων στο άπειρο…

Σαν το φινάλε του ZABRISKIE POINT του MichelangeloAntonioni.

Ζητώ να με συντροφεύσετε σε μια περισυλλογή, μια μετάνοια,για όλα όσα προτείνουμε ή ανεχόμαστε επί χρόνια καιπροσποιούμαστε ότι τάχα εξασφαλίζουν την πρόοδο και ενισχύουν τον πολιτισμόαυτού του όπου. Ας το παραδεχτούμε επί τέλους καταθέτοντας το ονοματεπώνυμό μαςστο email: triantafyllou.giorgos@gmail.com

ότι έχουμε διαπράξει έναν βιασμό η μάλλον ένα «ιδιότυπο»έγκλημα όχι εξ αμελείας αλλά εκπροθέσεως ή έστω αδιαφορίας.

Φωτογραφικό υλικό από Μαίρη Μητροπία

Επεξεργασία εικόνων: Γιώργος Τριανταφύλλου

Υ.Γ. Και για να μην ξεχνάμε, παραθέτω μια εικόνα, πρίν από λίγες δεκαετίες, που προβάλει το ήθος με το οποίο έκτιζαν στην Κέρκυρα, σε τοπία με κλίση όπως στον οικισμό Χωροεπίσκοποι. Μπορείτε να συγκρίνετε!

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

2012-01-07T11:40:00.000+02:00

εφήμερη αρχιτεκτονική στο

μελαγχολικό φως της γιορτής των Φώτων

Παραμονή των Φώτωνταξιδεύουμε προς την βόρεια Εύβοια.

Μέσα στο απογευματινό φωςοδηγούσα αργά, προσέχοντας επίμονα τααπογυμνωμένα πλατάνια που αραιώνουν και πυκνώνουν σε ένα τοπίο ήρεμο πουδιασχίζει το νερό. Σαν από ταινία του Ταρκόφσκι…

Αίφνης, οπωροφόρα δένδρασε σειρά, με ασβεστωμένους τους κορμούς τους μου έφεραν στο νου το έργο του Τσόκληστον σταθμό της Εθνικής Άμυνας.

Στο ίδιο σημείο με ταοπωροφόρα, το στέγαστρο στο γνωστό κιόσκιπάνω στον δρόμο, μου φάνηκε σαν να αιωρείται ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων. Το ζήλεψαγια την απλότητά του. Άλλη μια αρχετυπική χειρονομία των απλών ανθρώπων που τολμούν…

Την επόμενη μέρα, ανήμερα τα Φώτα ο ουρανός ήταν δραματικός.

Ο γνωστός κολυμβητής μετην κίτρινη μπλούζα μας κατέπληξε και φέτος βουτώντας στα μανιασμένα κύματα γιανα πιάσει τον σταυρό.

Η φιλαρμονική τουνέου καλλικρατικού Δήμου εντυπωσίασε ταπλήθη με τα χάλκινα και τα χρυσά τους σιρίτια , παιανίζοντας τα γνωστάεμβατήρια!

Η τελετή του αγιασμού τωνυδάτων τελείωσε γρήγορα και η εξέδρα, με το εορταστικό πλαίσιο με δάφνες καισημαιούλες, παρέμεινε έρημη στην μανία των κυμάτων.

↑ Click images to enlargethe photos

Οι γιορτές των Χριστουγέννων τελειώνουν κάπου εδώ.Αύριο κιόλας έρχονται λιακάδες… Καλό ξεκίνημα για την νέα χρονιά!

ΤΑΣΟΣ ΜΠΙΡΗΣ : Η ΚΡΙΣΗ

2011-12-30T02:17:00.001+02:00

το κείμενο της χρονιάς!

για το παρόν και το μέλλον

της Ελληνικής αρχιτεκτονικής

(Ενώ καίγεται το σπίτι μας, εμείς -ακόμη- αισθητικολογούμε?)

Παραπαίοντας μέσα στην θύελλατων κειμένων και των σχολίων που κυκλοφορούν όλη αυτή την χρονιά που φεύγει,περί παντός επιστητού, κρατήθηκα αίφνης ως ο ναυαγός στο πέλαγος, από μιαστέρεη βάρκα που εμφανίστηκε μέσα στην ομίχλη και την απαισιοδοξία των ημερώνγια τα τεκταινόμενα στην αρχιτεκτονική. Σαν ένα γερό σκαρί φτιαγμένο από ένα σπουδαίο μάστορα, τοπρόσφατο άρθρο του Τάσου Μπίρη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό greekarchitects, θεωρώότι έρχεται να διαταράξει μια σιωπή και έναν πανικό που διακατέχει το σύνολο σχεδόν των αρχιτεκτόνων στον Ελληνικό χώρο.

O Τάσος Μπίρης καταθέτει ένανπροβληματισμό που αποτελεί συνέχεια και παλαιότερων συναφών κειμένων του και δημόσιωντοποθετήσεων, όπως στην ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη στις 10 Απρ. 2011, με αφορμήτην πρόσφατη έκθεση "Τάσος Μπίρης - Δημήτρης Μπίρης : Αρχιτεκτονική". Το αμφίδρομο πέρασμα ανάμεσα στην εφαρμογή και στη διδασκαλία", από όπου έχω αντλήσει και τα σχετικό φωτογραφικό υλικό. Εκεί διατυπώνει με το γνωστό του πάθος (όπωςκαταγράφεται στις εικόνες) την αγωνίατου εν μέσω κρίσης, για το παρόν και το μέλλον της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα.

«το κείμενο αυτό, γράφει στοάρθρο του, κατατίθεται ως συμμετοχή σε ένα συλλογικό προβληματισμό.Εκεί ελπίζω να συναντηθούν με ομόρροπες ή αντίρροπες σκέψεις πολλών άλλων γιατο μεγάλο κοινό μας πρόβλημα : Να ξαναβρούμε δηλαδή τον εαυτό μας και την αρχιτεκτονικήμας μέσα στην λαίλαπα της κρίσης (αλλά και μετά από αυτήν) επαναπροσδιορίζονταςτην αιτιώδη σχέση και των δυο, τόσο με τον τόπο, όσο και με το διεθνήχώρο.»

Από την πλευρά μου, θα ήθελαπραγματικά να συνυπογράψω αυτό το κείμενο.Ήθελα ακόμη και να τολμήσω να το μοιραστώ με τους όσους αναγνώστες μου δεν το έχουν ακόμηεντοπίσει στο περιοδικό, επιλέγοντας κάποια χαρακτηριστικά για μένα αποσπάσματαμε έναν διαφορετικό τρόπο. Γιατί θεωρώ ότι πέρα από την αξία του κειμένου, πουελπίζω ότι δεν το απαξιώνω με μια συνοπτική παρουσία, υπάρχει και η αξία της εκφοράς του λόγου και της εικόνας ενόςανθρώπου, που εξακολουθεί να μάχεται και να πάλλεται για την αρχιτεκτονική αυτούτόπου.

Ο Μπίρης ξεκινά με την εκτίμηση – ελπίδα, ότι οιμεγάλες αλλαγές στην Τέχνη και την Αρχιτεκτονική συνδέονται, σχεδόν πάντα, μεμεγάλης κλίμακας πολιτισμικές, πολιτικές, επιστημονικές, οικονομικές κ.α.ανακατατάξεις και ανατροπές. Είναι φυσικό, γράφει, ότι η αρχιτεκτονική θα υποστεί ριζικές μεταλλάξεις εξαιτίας τηςκρίσης, όσον αφορά την κοινωνική, πνευματική, επιστημονική, καλλιτεχνική καιτεχνολογική ουσία της, αλλά ακόμα και στο καθαρά επαγγελματικό πεδίο δράσης της,όπου οι μέχρι σήμερα ισχύουσες προϋποθέσεις προσφοράς και ζήτησης εργασίας ήδηαλλάζουν εκ βάθρων.

Και, ίσως έτσι, στη θέση αυτούτου αποχαυνωτικού «πανηγυριού», μαζί με τον συνακόλουθο άκρατο καταναλωτισμόκαι ευδαιμονισμό που προηγήθηκε, ίσως ξαναέρθει στο προσκήνιο η πραγματικήκοινωνική θεματολογία της αρχιτεκτονικής, που το τελευταίο διάστημα είχεχαθεί από προσώπου γης, θεωρημένη ως ήσσονος σημασίας.

Κρίνει ότι στο επίκεντρο τουπροβληματισμού μας έρχεται νομοτελειακά η ανάγκη ενός ολικούεπαναπροσδιορισμού αυτής καθεαυτής της ουσίας της αρχιτεκτονικής. Δηλαδή τιείναι η αρχιτεκτονική, γιατί και για ποιουςχρειάζεται να γίνεται εδώ.

Παράλληλα, ελπίζει η εντόπια κρίση ίσως να μας οδηγήσεικαι σε έναν επαναπροσδιορισμό αυτής καθεαυτής της έννοιας του Τόπου, τηςοποίας το νόημα εδώ και χρόνια στρεβλώνεται πραγματικά και εννοιολογικά, τόσοαπό τους εικονολάτρες εραστές αποκλειστικά των ωραίων βουνών, των θαλασσών, των«αρχαίων» (γενικώς) και της « λαϊκής παράδοσης» του τσαρουχιού και της ρόκας,όσο και από τους (επίσης εικονολάτρες) εραστές αποκλειστικά του διεθνούςεκσυγχρονισμού, που θεωρούν κάθε τι τοπικό ως άτοπο (!)

Μιλάει για την ανάγκημιας η οικολογικής προστασίας απότις καταστροφές που η προηγούμενη αγοραία κατάσταση και η «αρχιτεκτονική» της,του προκάλεσαν.

Με τα δεδομένα αυτά εισάγει τον παράγοντα «οικονομία» υπό την ευρεία της έννοια.Οικονομία όχι μόνο όσον αφορά την «παραδοσιόπληκτη» ή «εκσυγχρονιστική»μορφοπλασία, αλλά και μέγιστη οικονομία όσον αφορά τη μη αναστρέψιμη οικοδομικήεπέμβαση στο φυσικό περιβάλλον• τέλος, οικονομία στην ανεξέλεγκτη διαφυγήκαι απώλεια ενέργειας, κυρίως μέσω αξιοποίησης παθητικών συστημάτων, όπου καιπάλι η εντόπια αρχαία και λαϊκή αρχιτεκτονική μας αποτελούν ισχυράδιδακτικά πρότυπα. Και φυσικά αυτή η ειδική σχέση της αρχιτεκτονικής με τοντόπο και την οικολογική του προστασία νοείται αποκαθαρμένη από γνωστές πονηρέςπαραμορφώσεις. Δίνει έμφαση στηνπραγματική εξοικονόμηση κόστους κατασκευή και λειτουργίας.

Είναι λοιπόν ίσως ώρα,τονίζει να θυμηθούμε ότι στον τόπο αυτόη ζωή δεν υπήρξε ποτέ βολική και εύκολη, όπως έχω ξαναγράψει. Οι άνθρωποιεδώ δημιούργησαν -και δημιούργησαν πολλά- όχι από το πλεόνασμα χρήματοςκαι μέσων, αλλά από το υστέρημά τους. Δεν είχαν δηλαδή να δώσουν παρά ψυχή,μυαλό και εργασία για να επιβιώσουν. Και το έκαναν.

Όπως π.χ. συνέβη κατά τη πρώιμηκαι ύστερη μοντερνιστική περίοδο της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής, από το1920-1930 έως την γενικευμένη πολιτισμική «άνοιξη» του 1960 που διέκοψε βίαια ηδικτατορία.

Ήταν τότε που ιστορικάκαταξιωμένοι Έλληνες αρχιτέκτονες έκαναν θαύματα υψηλής Τέχνης, με κοινωνικήευαισθησία αλλά και μέγιστη οικονομία. Θαύματα που διατηρούν τη μεγάληαξία τους μέχρι σήμερα ως ζωντανές (και όχι μουσειακές) δημιουργίες.

Διευκρινίζει ότι

- δεν χρειάζεται ηαρχιτεκτονική περισσότερο κόστος π.χ. για να βρει τη σωστή της θέση πάνω στηνγη, καθώς και τη σχέση της με τις άλλες αρχιτεκτονικές που συγκροτούν την πόλη

- δεν χρειάζεται τοακριβότερο, αλλά το σωστότερο υλικό για να γίνει καλή αρχιτεκτονική

- ούτε χρειάζεται αναγκαστικάπερισσότερο κόστος για να αποκτήσει ο αρχιτεκτονικός χώρος ποιότητα.

- Οικονομία λοιπόν σταυπερφίαλα εννοιολογικά και γλωσσοπλαστικά αρχιτεκτονικά γυμνάσματα για ολίγους.

- οικονομία στις ακατάσχετεςπερί την αρχιτεκτονική κενολογίες∙ στο πνευματικό «τίποτα» τουα-πολιτικού, α-τοπικού, αντικοινωνικού εγωκεντρισμού, του ανέμελου «anythinggoes» και της αναίτιας λεκτικής και υλικής σπατάλης που ήτανπροάγγελοι του σημερινού αδιεξόδου.

Καταλήγει με την ανάγκη στοιχειώδους αυτοκριτικής και απόπαλαιότεροκείμενό του διατύπωνεί την εξής πρόταση :

«..ειδικά εν μέσω κρίσεως, ως-προσωρινοί μόνο- «οπισθοδρομικοί πρωτοπόροι» (!) ας συνεχίσουμε απόεκεί που η ιστορική εξέλιξη της νεότερης αρχιτεκτονικής των περιόδων '20- '30και '60 (γερά ριζωμένη στον τόπο, καθώς και στα -τότε- πιο σύγχρονα διεθνήμοντερνιστικά ρεύματα) διεκόπη βιαίως από τη δικτατορία…

…να εγκύψουμε με αυτοκριτική διάθεση σταπεπραγμένα μας των προηγούμενων ετών :

- Στα όσα γράψαμε κατά το διάστημα αυτό για τηναρχιτεκτονική

- Στο τι, πώς και πού χτίσαμε

- Στο τι διδάξαμε και σε ποια πρότυπακατευθύναμε τη νέα γενιά

- Στο εάν και πόσο επίμονα υποστηρίξαμε ότι ηαρχιτεκτονική είναι (ανάμεσα σε άλλα βασικά) και δημόσια, συλλογική κοινωνικήδράση. Στο ότι αναφέρεται στην κοινωνία και κρίνεται από αυτήν ή στο ότι είναικλειστή προσωπική υπόθεση του αρχιτέκτονα με μοναδικό κριτήριο το «γιατί όχι»και το «μου αρέσει-δεν μου αρέσει» πανάκριβων αισθητικών νευρώσεων και εμμονώντου...»

Γιατί κάθε γνήσια αλλαγή-ιδιαιτέρως σε συνθήκες κρίσης- προϋποθέτει την καταβολή και ενός ανάλογουτιμήματος. Όπως είναι - τουλάχιστον - η βάσανος της ουσιώδουςεπανεκτίμησης προηγούμενων σκέψεων και πράξεων.

Και όταν συμπληρωθεί ο «αναγκαίοςδημιουργικός χρόνος» και η επίπονη ζύμωση με τα πραγματικάπροβλήματα του τόπου, τότε ίσως βρούμε δρόμους "καλών καγαθών" νέωναρχιτεκτονικών για το παρόν και το μέλλον του. Τότε που η κρίση μπορεί να είναιπια παρελθόν.

Κλείνω την παρουσίαση αυτή με την ελπίδα ότι σε αυτή τηνκατάσταση εκτάκτου ανάγκης που βρισκόμαστε, θα ξεκινήσει επί τέλους ένας διάλογος , ότι θαξεπεραστεί η γνωστή αυτή «φοβικότητα» που μας διακατέχει για να αντιμετωπίσουμεμε όλες μας τις δυνάμεις την επερχόμενη απαξίωση και ευτέλεια.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Για να διαβάσετε ολόκληρο τοάρθρο πατήστε εδώ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ

2011-12-23T01:39:00.000+02:00

ο πολιτισμός των απλών ανθρώπων,
μια μεγάλη ελπίδα για το μέλλον

Μια παράξενη"χαρμολύπη" βίωσα αυτές τις μέρες με τον «θάνατο της μητρός μου» Σοφίας, πουαναχώρησε για τους ουρανούς, την Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου και ώραν 10:30 πρωινή, στην γενέτειρά της, την κωμόπολη Λίμνη Ευβοίας. Είχε την τύχη ναπεράσει εκεί τα τελευταία δύο χρόνια μακριά από το σπίτι της στην Αθήνα.
Την καληνύχτισα από βραδύς μόλιςξάπλωσε, φιλώντας την τρυφερά στο μέτωπο. Ανταποκρίθηκε με ένα νεύμα και το πρωί απλά συνέχισε τον ύπνο της… ενπλήρη ηρεμία. Είχε κλίσει από τον Μάιο, τα 90 της χρόνια.

Το σπίτι γέμισε με τους δικούς της ανθρώπους, τιςσυμμαθήτριές της, τις φίλες της και τους συγγενείς, ένα ανθρώπινο μελίσσι, πουασταμάτητα φρόντιζε το κάθε τι. Και έτσι αθόρυβα, με ένα βουβό κλάμα μιαπαράξενη αύρα, απομάκρυνε την οδύνη του θανάτου… Μια τελετουργία που κράτησε 24 ολόκληρες ώρες…

Οι δαντέλες της μαμάς, τα κοφτά, ταλινά, τα κηροπήγια, τα άνθη, το κονιάκ,τα αμύγδαλα, τα δάκρυα, τα χαμόγελα, οκαλός λόγος, οι ζεστές αγκαλιές, η εναλλαγή του κόσμου στην τελευταία νύχτα τηςπαρηγοριάς. Και τι δεν ειπώθηκε αυτή την νύχτα, διηγήσεις από το παρελθόν, γιατις χαρές, τις λύπες, για την ζωή της, για την ζωή μας. Δεν υπάρχει έλεγαν, γάμος άκλαυτος και κηδεία αγέλαστη…

Και μόλις χάραξε, άρχισεο τελευταίος στολισμός. Οι φίλες της, όπως την μεγάλη Παρασκευή το πρωί με τονΕπιτάφιο, έφτιαχναν υπομονετικά μικράμπουκετάκια και τα έδεναν σε κεριά γύρωτης.

Της μιλούσαν, την χάιδευαν, έλεγαν για τουςαπογευματινούς καφέδες που έπιναν καθημερινά στην αυλή μας. Για το μικρό «καφενείο της Σοφίας» που έκλεισε οριστικά.

Οι νεκρώσιμες ψαλμωδίες στην εκκλησία του χωριού,καθώς στεκόμουν δίπλα της, μου έφερανστον νου την φωνή της, που ξεχώριζε,τραγουδώντας στα γλέντια μας στο σπίτι με τους συγγενείς και τους φίλους.Ξαναθυμήθηκα την «Άπονη ζωή», «Τοπεριγιάλι το κρυφό», «τον Καημό», «τα τραίνα που φύγαν», «Θάρθει άσπρη μέρα καιγια μας» ή το «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι». Αγαπούσε τον Σεφέρη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο,τον Μάνο, τον Μίκη, τον Ξαρχάκο, τον Μπιθικώτση την Μοσχολιού. Αναμνήσεις από τα αξέχαστα δύσκολα χρόνια τηςδεκαετία του΄60…

Η Αγία Τριάδα στην Λίμνη

Όλα έγιναν όπως αυτή ταήθελε. Ακόμη και ο καιρός στην πορεία προς την ταφή άνοιξε, και ένας ήλιος λαμπρός φώτισε την πομπήκαι τον ευαίσθητο χώρο του νεκροταφείου ακριβώς πάνω από το κύμα. Έτσι απλά!

Οδηγούσα προς την Αθήναβουρκωμένος. Επέστρεφα συγκινημένος, πιο πολύ για αυτό το ήθος, των απλών ανθρώπων πουθεωρούν τον θάνατο μια κορυφαία στιγμή και δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Γιααυτή την αναπάντεχη απλότητα και τον μοναδικό αυτό πολιτισμό που τον κρατούν μεευλάβεια, εξυψώνοντας ένα κοινωνικό γίγνεσθαι και μια μοναδική ανθρώπινηδιάσταση, που επίμονα, εμείς οι άνθρωποι της πόλης, μαζί με τους πολιτικούς μας και τα μέσα,αγνοούμε, η μάλλον καταπατούμε για το τίποτα.

Υπάρχει ίσως μια παράξενηδιέξοδος…

Μια άλλη αρχιτεκτονική μεβότσαλα και άνθη…

ΕΝΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΝΔΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΠΟΛΗ

2011-12-18T04:14:00.000+02:00

το δημιουργικό άλμα του Μάρκου Καμπάνη

Η οδός Γλύκωνος στηνΔεξαμενή, εκείνη την βράδια της Τρίτης γύρω στις 9:00, ήταν παράξενα έρημη. Δεν κυκλοφορούσαν ούτε πεζοί,ούτε αυτοκίνητα. Τα καταστήματα ήταν άδεια και κλειστά. Μόνο στο Νο 4 υπήρχε μια κινητικότητα. Το εσωτερικό τηςΑίθουσας Τέχνης Αθηνών έσφυζε από κόσμο που απολάμβανε ένα ιδιότυπο «δάσος» ή καλύτερα «Το Μουσείο των Δένδρων».

Γέφυρες ΙΙΙ, 2011, Ακρυλικό, κάρβουνο και παστέλ σε χαρτί και ξύλλο, 62Χ62

Ο Μάρκος Καμπάνηςπραγματοποιεί ένα δημιουργικό άλμα στην εικαστική του πορεία, με μια σειρά νέωνέργων του που απεικονίζουν την ιστορία των δένδρων.

ο Μάρκος Καμπάνης

Όπως σημειώνει η ιστορικός της Τέχνης ΧάριςΚανελλοπούλου, η συλλογή των δένδρων του Καμπάνη αναπαράγει ιστορικές ζωγραφικέςαναπαραστάσεις στο πέρασμα του χρόνου, με επιρροές από περσικές μινιατούρες, εύθραυσταιαπωνικά δένδρα, ινδικές και ασσυριακές παραστάσεις, αποσπάσματα αρχαιοελληνικώναγγείων, δένδρα βυζαντινής τέχνης, γοτθικά μοτίβα και άλλα της Αναγέννησης, της ρομαντικήςζωγραφικής, του ρεαλισμού των μοντέρνων τεχνοτροπιών: δένδρα του Μαντένια, του Μποτιτσέλι, του Τισιανού, του Σερά, του Σεζάν, του ΒανΓκογκ, του Κλιμτ, το Μπρακ και του Μόντριαν, αλλά και σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων, όπως του Μαλέα, του Παπαλουκά ή του Παρθένη.

Ευρήματα 1, 2010-2011. Προθήκη 60 έργων με μελάνι και ακρυλικό σε χαρτί, Λεπτομέρεια

Γέφυρες ΙΙ, 2011, Ακρυλικό, κάρβουνο και παστέλ σε χαρτί και ξύλο, 92,5Χ 62,5

Ο Καμπάνης μεταγράφει το υλικό αυτό σε μια σειρά πινάκων με την δική του αισθητική προσέγγιση εξασφαλίζονταςένα αποτέλεσμα συναρπαστικό και παράδοξο,μα παράλληλα οικείο. Αξίζει να δέιτε αυτή την έκθεση που θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Ιανουαρίου 2012.

ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΕΙΣ

2011-12-12T00:36:00.001+02:00

προσωπικές αμφιβολίες…

Έφτασα στην Αίθουσα Λόγουτης Στοάς του βιβλίου καθυστερημένος και πολύ κουρασμένος. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη και προτίμησανα καθίσω στον εξωτερικό χώρο που προβαλλόταν σε μια μεγάλη οθόνη όσα συνέβαινανστο εσωτερικό. Ομιλητές στο πάνελ ηΘεανώ Φωτίου, ο Γιώργος Ζερβός, η Ρένα Σακελλαρίδου, ο Κώστας Γκιζελής και οΣταύρος Γυφτόπουλος.

Αφορμή τοκαινούργιο βιβλίο (εκδόσεις Παττάκη) που έγραψαν ο Τάσος Μπίρης, η ΚωνσταντίναΔεμίρη*, η Σοφία Τσιράκη, Ο Γιάννης Αθανασόπουλος και ο Άγγελος Αγγέλου. Ένα βιβλίο που συνοψίζει τιςαναζητήσεις και τους προβληματισμούς που αναδείχθηκαν στα επτά χρόνια διδασκαλίας του κατ΄επιλογή μαθήματος που πραγματοποιείται στην Σχολή Αρχιτεκτόνωνστο ΕΜΠ.

ο Γιώργος Ζερβός και η Θεανώ Φωτίου στο πάνελ

Παρακολουθούσα την εικόνα στηοθόνη, χωρίς να μπορώ να συγκεντρωθώ στις ομιλίες. Περιεργαζόμουν προσεκτικά τιςεκφράσεις των ομιλητών. Στην αρχή μου φάνηκαν σκεπτικοί και προβληματισμένοι.

Ο ΚώσταςΓκιζελής και η Ρένα Σακελλαρίδου,

Αναρωτήθηκα αν συμμετέχουνενεργά στο πάνελ, αν παρακολουθούν τον ομιλητή, ή είναι βυθισμένοι στις δικές τουςσκέψεις ή στις δικές τους αγωνίες.

Αισθάνθηκα μια διάχυτημελαγχολία.

Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχειμια πολυσήμαντη σχέση του αρχιτεκτονικού έργου και της μουσικής είτε σε επίπεδοσύνθεσης είτε σε επίπεδο βιωματικών εμπειριών και φορτίσεων.

Η ΡέναΣακελλαρίδου, διαβάζει την εισήγησή της

Οι αναλύσεις των ομιλητώνόμως δεν κατάφεραν να με συναρπάσουν.Σκεφτόμουν τον Ξενάκη, περίμενα να ακούσω το όνομά του, μια αναφορά στηνδουλειά του αλλά ματαίως. Άκουγα διαρκώς για την αντίστιξη, αυτή την σημαντικήκαι επίπονη υπόθεση στις σπουδές της μουσικής να συνυφαίνεται με τηναρχιτεκτονική σύνθεση, άκουγα για την δομή, τις σχέσεις ανάμεσα στα πεδία, τοεπί μέρους, το όλον, μια θεωρητική προσέγγιση που μου φάνηκε ομολογώ λίγοπαράδοξη και ίσως ανεπίκαιρη για αυτές τις δύσκολες μέρες. Το παράδειγμα τουσυσχετισμού της φούγκας του Μπαχ και της πλατείας Κοτζιά σε καμία περίπτωση δεναμβλύνει την σημερινή δραματική εικόνα της πλατείας.
Δίπλα μου άλλοι ξεφύλλιζαντο βιβλίο και άλλοι μιλούσαν μεταξύ τους. Οι ομιλίες έκλεισαν με τον ΣταύροΓυφτόπουλο.

ο Σταύρος Γυφτόπουλος

Μετά τα χειροκροτήματα στο πάνελ παρέμειναν όλοι, με την ίδια μελαγχολική έκφραση, οπότε και άρχισε το 2^ο μέρος.

Ο Γιάννης Αθανασόπουλος με την βιόλα του και ο ΔιονύσηςΔερβιτσιώτης με το βιολί του, επεδίωξαν να συσχετίσουν μουσικά παραδείγματα μεαντίστοιχα της αρχιτεκτονικής. Ανέλυσαν με λόγο και μουσικούς φθόγγουςκαι στην συνέχεια εκτέλεσαν έργα του Bach και του Joseph Haydn.

Είχαν περάσει περίπουδυόμιση ώρες. Εξακολουθούσα να αισθάνομαι κουρασμένος. Για ένα εγχειρίδιο σε ένα κατ΄ επιλογή μάθημα.Ο Γιώργος Πίττας λίγο πριν το τέλος μου είπε ότι ο γιος του και οι συμφοιτητέςτου είναι γοητευμένοι με το μάθημα αυτό.

Αισθάνθηκα αμηχανία. Γιατί δεν βρισκόμουν στιςαίθουσες τις αρχιτεκτονικής με τους φοιτητές, αλλά σε ένα δημόσιο χώρο με ένα άλλο κοινό, όπου το "χρήσιμο αυτόεγχειρίδιο" είχε αποκτήσει μια άλλη διάσταση.

Αναρωτήθηκα ακόμη κατά πόσον η αναζήτηση αυτή βοηθά τελικά «να μπορούμενα κάνουμε τη δική μας τέχνη καλύτερα» όπως σημειώνεται από τους συγγραφείς. Αναρωτήθηκααν μέσω αυτών των κειμένων «θα μπορέσουμε να ξανασυνδέσουμε στο μυαλό μας ταπράγματα και τα φαινόμενα ως στοιχεία μιας μεγάλης ολικής σύνθεσης» ή ακόμη «ναξαναβρούμε και τη χαμένη κοινή γλώσσα ανάμεσα στις τέχνες».

Ομολογώ, παρά την εκτίμησηπου τρέφω σε όλους τους διδάσκοντες, ότι ακόμη βρίσκομαι σε αμφιβολία…

* Ζητώ συγγνώμη για το "νυχτερινό λάθος" αλλαγής του ονόματος

Ο ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΟΡΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΩΔΕΙΟΝ ΗΡΩΔΟΥ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ

2011-12-03T00:21:00.001+02:00

από την τερατώδη κλίμακα του μνημείου

στην μοναδικότητα της στέγασής του

ο Μανόλης Κορρές, αρχιτέκτων και καθηγητής στο ΕΜΠ

Την γοητευτική εικόνα τουΩδείου Ηρώδη του Αττικού, όπως μας έχει παραδοθεί, μετά τις μέχρι σήμερα ανασκαφέςκαι τις αναστυλώσεις, ανέτρεψε ο Μανόλης Κορρές στην πρόσφατη διάλεξη του στην πολιτιστικήαστική εταιρεία ΠΥΡΝΑ στην Κηφισιά, την Τετάρτη 30 Νοε 2011.

Γιατί το Ηρώδειο, με τηνερειπωμένη όψη του με τα τοξωτάανοίγματα, το γοητευτικό αυτό ανοιχτό μνημείο, που όλοι γνωρίζουμε όπως σοφά οιαρχαιολόγοι επέλεξαν να μας παραδώσουν δεν προδίδει εύκολα το αρχικό τερατώδους κλίμακας στεγασμένοκτίριο συνολικού ύψους 45 μέτρων και μήκους 90 μ. που έκτισε ο Ηρώδης, σύμφωναμε τις επιστημονικές έρευνες του Κορρέ.

Μανόλης Κορρές, Πρόπλασμα, λεπτομέρεια, Απεικόνιση τηςαρχικής μορφής του Ηρωδείου

Το ρωμαϊκό αυτό κτίριο πουολοκληρώθηκε το 169 μ.Χ. και ο Ηρώδης χρησιμοποιούσε για διαλόγους καιαναγνώσεις αρχαίων κειμένων, αγνοεί προκλητικά το αττικό τοπίο και την κλίμακατων κτιρίων του βράχου της Ακρόπολης των Αθηνών, κυρίως δε τον Παρθενώνα. Στην ουσία το κτίριο αυτό προσβάλειτην εικόνα, το μέτρο και την ιερότητα του χώρου.

Μανόλης Κορρές, Πρόπλασμα, Απεικόνιση της αρχικής μορφήςτου Ηρωδείου και η σχέση του με την Ακρόπολη

Για άλλη μια φοράεπιβεβαιώνεται ότι οι αρχιτεκτονικές επεμβάσεις από ξένους μελετητές στοελληνικό τοπίο, στο βαθμό που δεν έχουν βιώσει το ελληνικό φως, το μέτρο και την ανθρώπινη κλίμακα είναι ιστορικά ανεπιτυχείς,εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων. Πρόκειται συνήθως για έργα εντυπωσιασμού πουγρήγορα αποδυναμώνονται, όπως π.χ το Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας ή το Μουσείο της Ακρόπολης.

Από την άλλη το κτίριοαυτό έχει κερδίσει τον θαυμασμό του αρχαίου κόσμου και θεωρήθηκε τοαξιολογότερο οικοδόμημα του είδους του.

Η Ακρόπολη και το Ηρώδειο πρίν την ανασκαφή του

Το Ηρώδειο πρίν την ανασκαφή του

Το Ηρώδειο κατά την διάρκεια των ανασκαφών

Ο Κορρές μεθοδικά και μεμια συναρπαστική κινηματογραφική οπτική, μας παρουσίασε την ιστορική εξέλιξητου μνημείου από τις πρώτες ανασκαφές μέχρι σήμερα. Γνωρίσαμε ακόμη και τις πρώτες προσεγγίσεις ερευνητών όπωςο γερμανός αρχιτέκτονας Βίλχελμ Τούκερμανκαι Φρεντερίκος Βερσάκης για το πρόβληματις στέγασης και γενικώτερα τις αρχικής εικόνας του μνημείου.

Το ενδιαφέρον όμωςκορυφώθηκε όταν με δεδομένο το τεράστιο άνοιγμα του στεγασμένου χώρου που φτάνειτα 56 μέτρα, ο Κορρές ερευνά σχολαστικά τους τοίχους του μνημείου, αναζητάπεριοχές έδρασης της στέγης και ταυτόχρονα προχωρέι σε μια εντυπωσιακή αναζήτησηανάλογων ιστορικών παραδειγμάτωνγεφύρωσης μεγάλων ανοιγμάτων και μελετάτην τεχνική τους.

Από τις ρωμαϊκές γέφυρες στον Δούναβη, μέχρι τηνμεγαλειώδη ξύλινη στέγη πλάτους 45 μστην salle d’exercice στην Μόσχα για τους ιππείς του Augustin Betancourt

Augustin Betancourt

Augustin Betancourt, στέγη ανοίγατος 45μ, στην salled’exercice στην Μόσχα, 1824

ο Κορρές αντλείσυστηματικά τα στοιχεία εκείνα που του δίνουν την δυνατότητα να τεκμηριώσει τηνάποψη του και να διατυπώσει την πρότασητου για το πώς ήταν κατασκευασμένη η ξύλινη στέγη του Ωδείου που τελικά λόγωτου μεγάλου ανοίγματός της αποτελεί ένα παγκόσμιο ρεκόρ.

Μανόλης Κορρές, διαγραμματική απεικόνιση της στέγης του Ηρωδείου σε κατακόρυφη τομή

Είναι τεκμηριωμένο ότι η ξύλινηαυτή στέγη καταστράφηκε από πυρκαγιά 90 χρόνια μετά (267 μ.Χ.) .

Ο Μανόλης Κορρές είναι έναεθνικό κεφάλαιο για τον τόπο μας, με μια διεθνή ακτινοβολία και βαθειά γνώσητων θεμάτων που τον απασχολούν. Μέσα από μια ιδιοφυή διερεύνηση θεμάτων πουσυνδυάζουν την αρχιτεκτονική με την αρχαιολογία συχνά μας παρουσιάζει με ένα συναρπαστικό τρόπο τις κατακτήσεις τουανοίγοντας καινούργιους δρόμους στον διεθνή επιστημονικό χώρο στον οποίοκινείται.

Μανόλης Κορρές, απόσπασμα από την διαγραμματική απεικόνιση της στέγης του Ηρωδείου σε κάτοψη

Μην χάσετε αυτή τηνδιάλεξη για το Ωδείο που θα επαναληφθείτον Μάρτιο του 2012 στο Μέγαρο Μουσικής, αλλά και τις υπόλοιπες διαλέξεις του τις επόμενες Τετάρτες στην πολιτιστική αστική εταιρεία ΠΥΡΝΑ στην Κηφισιά.

Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ FERNANDO CARUNCHO ΣΤΟ MEGARONPLUS

2011-11-24T22:23:00.001+02:00

η «αυθαίρετη φύτευση» του Εθνικού μας Κήπου

και ηανεπάρκεια των σπουδών μας για το τοπίο

Ο Fernando Caruncho εμφανίστηκε στο Μέγαρο Μουσικής την Τρίτη 21-ΝΟΕ-2011 με διπλή ιδιότητα:του φιλοσόφου και του κηπουρού. Ξεκίνησε την διάλεξή του δηλώνοντας ικανοποιημένος, που καταφέρνει νακερδίζει τον επιούσιο κάνοντας τον κηπουρό. Με αφετηρία τις σπουδές του στην φιλοσοφία, στο ΠανεπιστήμιοAutonoma της Μαδρίτης, αναφέρθηκε για αρκετή ώρα, στον Επιμενίδη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη και τον Ηράκλειτο και επικεντρώθηκε στην έννοια τηςαλήθειας και της σχέσης της με το τοπίο και τον κήπο, για να καταλήξει ότιτελικά για να δημιουργήσουμε πρέπει να ανακαλύψουμε τον κήπο που έχουμε μέσαμας.

Μετά τον φιλοσοφικό αυτόπαροξυσμό, ακολούθησε μια συμβατική προβολή έργων του, (ολίγον κονσέρβα)συνοδευόμενη μόνο με ανάλογη κλασσική μουσική, σε ένα κλίμα, ρομαντισμού, αλλά της αίσθησης μιας ολοκληρωτικής και ίσως «βίαιης» επέμβασης στη φύση. Κήποι υπερσχεδιασμένοι, σειδιωτικούς και δημόσιους χώρους, με ευαίσθητες γεωμετρικές χαράξεις στο τοπίοκαι μορφοποιήσεις φυτών, σε σχήματα που απαιτούν μια διαρκή και επίπονηφροντίδα.

Τοπίαμεγάλης κλίμακας, με υδάτινες διαμορφώσεις και σχηματοποιημένα φυτικά σύνολα,με την έντονη παρουσία κυπαρισσιών, δημιουργούν αυτόματα ερωτήματα για το μέγεθος των οικονομικών απαιτήσεωνυλοποίησης και συντήρησης, μια και τα φυτά όπως γνωρίζουμε δεν παραμένουνβαλσαμωμένα. Αναπτύσσονται φυσικά, ακολουθώντας το φως και το περιβάλλον, καιόχι το ψαλίδι του αυταρχικού κηπουρού που θέλει να υποτάξει την διάπλασή τουςστην αυστηρή γεωμετρία του νου του. Πρόκειται είπε για μια συλλογική πράξη εμπιστοσύνης καιαγάπης, που συνήθως απαιτεί την αδιάκοπη εργασία 70-120 ατόμων!!! Μίαπραγματική επιδρομή…

Ο Caruncho παρ όλα αυτά, υποστήριξεότι η επέμβαση στο τοπίο είναι μια συλλογική πράξη εμπιστοσύνης και αγάπης και ο κήπος αποτελεί ένα μεταδότηαξιών, είναι ένας τόπος γνώσης.

Στην συζήτηση πουακολούθησε με τον Δημήτρη Διαμαντόπουλο και τον Θωμά Δοξιάδηαναφέρθηκε στις ξεναγήσεις του στην Αθήνα και σχολίασε αρνητικά την εγκατάλειψη του Εθνικού μας Κήπου και τηνανάγκη να κοπούν ή να μεταφυτευθούνκάποια δένδρα. «Η φύτευση είναι αυθαίρετη» είπε και χρειάζεται πολλή δουλειάκαι τολμηρές επεμβάσεις για την βελτίωση της εικόνας του Κήπου.

Εθνικός κήπος

6 VI 2009

Αρνητικά σχόλια έκανε καιγια την Ακαδημία Πλάτωνος και ελπίζω η Ντόρα Γαλάνη που ήταν εκείνα πάρει σοβαρά υπ΄ όψη τα σχόλια του Fernando για όλα όσα ετοιμάζει η Ενοποίηση τωνΑρχαιολογικών Χώρων της Αθήνας.

Τα σχόλια για τον περίπατοστην Ακρόπολη και την Διονυσίου Αρεοπαγίτου ήταν θετικά, χρειάζονταιόμως είπε βελτιώσεις για να εξασφαλίζεται η οπτική προς την Ακρόπολη.

Απαντώντας στα ερωτήματατου κοινού μίλησε για τον θάνατο των φυτών. Οι κήποι ανανεώνονται και ο θάνατοςτων δένδρων είναι μέρος της δυναμικής των κήπων.

Έκλεισε την παρουσίασή τουτονίζοντας ότι κάθε τόπος σύμφωνα με τον Αριστοτέλη και τον Σωκράτη έχει τοδικό του πνεύμα και την ψυχή του. Σημαντικό είναι να σκεφτείς και να βιώσεις την Ψυχή του Τοπίου.

Μάταια αναζήτησα ανάμεσαστο κοινό διδάσκοντες από τις σχολές αρχιτεκτονικής.

Έχω επισημάνει αρκετές φορές σε αυτό το μπλογκ τηνανεπάρκειά μας στην διαχείριση του Δημόσιου χώρου και του Τοπίου, αλλά και στονσχεδιασμό και τη συντήρηση των κήπων

Στις σχολές αρχιτεκτονικήςόμως, από όσο ξέρω, το θέμα αυτό αντιμετωπίζεται εκ των ενόντων. Ήρθε η ώρα νομίζω, τώρα που ο κύκλος του σχεδιασμού των κτιρίων απομακρύνεται, να ανοίξει ένας νέοςδυναμικός κύκλος σπουδών για το τοπίο και τον δημόσιο χώρο, με εξειδικευμένους διδάσκοντες, με σπουδές, εμπειρία και βαθιά γνώση, που θατροφοδοτήσει μια γενιά νέων ανθρώπων που φαίνεται ότι αναγκαστικά θα στραφείστην φύση και οφείλει να την διαχειριστεί με σεβασμό.

Ευχάριστη έκπληξη, σχετική με το θέμα, είναι το πρώτοβραβείο του Αρχιτεκτονικού διαγωνισμού για την ανάπλαση του χώρου του παλαιού ΓΣΠστην Λευκωσία της Κύπρου, που κέρδισε πρόσφατα το γραφείο KIZIS ARCHITECTS. Μία πρόταση με ενδιαφέροντασχεδιασμό των φυτεύσεων που χαρακτηρίζει την γενική σύλληψη του έργου.

ΝΙΚΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ

2011-11-18T02:10:00.001+02:00

περιπλανώμενος

στα σκοτεινά δωμάτια του νου σου

Μπήκα σχεδόν πρώτος στην μεγάλη αίθουσα τουΜουσείου, στον δεύτερο ορόφο. Μόλις είχαν τελειώσει οι ομιλίες … ΟΝίκος δεν ήταν εκεί, δεν ήρθε…

«Θα έρθει κάποια στιγμή που θα είναι πιο ήσυχα»είπε η κόρη του…

Άραγε θα έρθει;

Τι να σκέφτεται εκεί μόνος … Όλο του το έργο, όλοτου το βιός, η ζωγραφική του, τα κείμενα του, τα ποιήματα του, τα τραγούδια του, ή ζωή του όλη, στήθηκανερήμην του, στην πρώτη αναδρομική του έκθεση χωρίς αυτόν…

Παρέμενε σιωπηλός στο σπίτι…

Η μεγάλη αίθουσα άδεια, υποφωτισμένη, ατμοσφαιρική. Τον είδαμπροστά μου με εκείνο το κρυφό χαμόγελό του. Κοιταχτήκαμε στα μάτια. Είπακαλησπέρα και συνέχισα να βαδίζω… δεν διάβασα ούτε ένα κείμενο. Αφέθηκα στα «σκοτεινάδωμάτια του νου του» διασχίζοντας την αίθουσα προς όλες τις κατευθύνσεις. Εμπρός,πίσω, δεξιά αριστερά και πάλι πίσω, κινήσεις αυθόρμητες, όσο ο κόσμος γέμιζεασφυκτικά τον χώρο. Όλα γύρω μου οικεία. Φωτογράφιζα ασυνείδητα. Η ίδια συγκίνηση όπως και στις άλλες σου εκθέσεις, που μαςέβαζες στην μέθη των ονείρων σου, μόνο που αυτή την φορά δεν μπόρεσα να σεαγκαλιάσω φεύγοντας. Να σου πω όπως πάντα δυό λόγια, να σχολιάσω τα έργα, να σου δείξωτην βαθύτατη εκτίμησή μου και την αγάπη μου. Έφυγα βιαστικός, όταν ο κόσμος σε εμπόδιζεπια να απολαύσεις τα έργα. Είπα στον Γιώργο, τον αδελφό σου, ότι θα ξανάρθωπάλι. Με ησυχία… για να σε ακούσω να τραγουδάς την νύχτα και την μελαγχολικήομορφιά της…

Την εξαιρετική αυτή έκθεση επιμελήθηκε η Ελισσάβετ Πλέσσα με την συμβολήτης Άννας Χουλιαρά και την ευθύνη του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού είχε ο Σταμάτης Ζάννος. Θα διαρκέσει μέχρι 15-01-2012

ΝΕΦΕΛΩΔΕΣ ΤΟΠΙΟ ΕΛΠΙΔΑΣ

2011-11-11T17:59:00.001+02:00

από τις πολιτικές ίντριγκες και τιςορκωμοσίες
στην αναζήτηση του μέλλοντός μας

Παρασκευή 11 ΝΟΕ ώρα 17:30

από το Ξενία του Άρη Κωνσταντινίδη στον Πόρο 23-Χ-2005
↑ Click images to enlargethe photo

Μετά τις ορκωμοσίες, τις τυχόν ελπίδες και τιςσυγκρατημένες υποσχέσεις το τοπίο παραμένει νεφελώδες. Κανείς δεν ξέρει αν τοδιαφαινόμενο φως θα ενισχυθεί. Αν τελικά θα καταφέρει να αναδείξει τιςπτυχές και τις όμορφες πλευρές του ελληνικού χώρου, σαν αυτές ας πούμε, πουβίωσα στη βεράντα του Ξενία του Άρη Κωνσταντινίδη στον Πόρο. Κανείςδεν ξέρει αν τελικά τα σύννεφα θα σκεπάσουν και αυτό το ελάχιστο φως,επιφέροντας την απελπισία του σκότους.Έτσι, το μόνο που μας μένει, είναι να ανασκουμπωθούμε για να κρατήσουμε άσβεστο τοόποιο φως μπορεί ο καθένας από εμάς.

O Οδυσσέας Σγουρός από την Κρήσσα γη σχολιάζει μέσα από την δική του ματιά:

...Ένδον σκάπτε, έγραφε ο Μάρκος Αυρήλιος φίλτατε Γιώργο...Ίσως μέσα εκεί στο ανεξερεύνητο πολλές φορές εσωτερικό μας τοπίο μπορεί να κρατιέται ακόμη άσβηστη η μικρή λάμψη που θα καταφέρει να φωτίσει και το εξωτερικό μας σκοτάδι...Αυτή την εποχή της δυστοπίας και της πτώσης των ειδώλων της εποχής της αποχαύνωσης, να ανακαλύψουμε ξανά την ποίηση στα κτισμένα δοκίμια του Άρη Κωνσταντινίδη, στις τοιχογραφημένες δεήσεις των βυζαντινών ναών, στα σπαράγματα των ιερών τόπων που διασώθηκαν, στις γλυφές των τοίχων και την πατίνα του χρόνου στα ταπεινά μνημεία του ανθρώπινου μόχθου, στους ζείδωρους στίχους της ανυπότακτης ποίησης και στα χρωμοτραύματα που μπορεί να μας προκαλεί, στην τρυφερότητα της ανθρώπινης επαφής και στην αλληλεγγύη που μπορεί να μας χαλυβδώνει, στην αρχιτεκτονική που εκθείασε ο Τζούλιο Καϊμη στο σπίτι του Ροδάκη πριν καταπλακωθεί από τα συντρίμμια του λάιφ στάιλ, στην επιθυμία μας για επικοινωνία και αναζήτηση, στην εναντίωσή μας στο χυδαίο και το επικαιρικό, στην πίστη μας στους φίλους και τους συντρόφους μας...Από την Κρήσσα γη, την αγάπη και τη βαθιά μου εκτίμηση...

Οδυσσέας

13 ΧΙ 2011

ΑΝΘΗ ΠΕΝΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

2011-11-06T21:42:00.000+02:00

αντί πολιτικού σχολίου

Κυριακή 6 ΝΟΕ ώρα 21:30

Παραμένω άφωνος, απέναντι στην πολιτική αθλιότητα πουβιώνουμε, ακριβώς την στιγμή που δύο πολιτικοί αρχηγοί ανέκφραστοι και ψυχροί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το αυτονόητο, με τον Πρόεδροτης Δημοκρατίας. Αυτή την αίσθηση απελπισίας που μας δημιουργούν, θάθελα να την μπολιάσωμε μια αίσθηση ελπίδας. Έστω και αν τελικά την ελπίδα αυτή θα μπορούμε στο μέλλον να την αναζητήσουμε μόνο στην φύση…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΞΟΝΟΓΛΟΥ

2011-11-02T00:16:00.000+02:00

Ο Δημήτρης Ξόνογλου σπούδασε ζωγραφικήκαι κεραμική στην Ρώμη. Είναι καθηγητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΑΠΘ.Κοινός παρονομαστής στο σύνολο της δουλειάς του είναι η έντονη εννοιολογική καισυμβολική φόρτιση. Στο πλαίσιο αυτόγράφτηκε το αιρετικό κατά την γνώμη μου κείμενο που ακολουθεί. Πρόκειται στηνουσία για ένα έργο του καλλιτέχνη που θεωρώότι είναι εξαιρετικά επίκαιρο.

Της εκπαιδεύσεως

TINTORETTO La fuga in Egitto 1582-87

Ο Τιντορέτο σκούπισε σε ένα πανί τα βρώμικα χέρια του απ’τα χρώματα, τα ξέπλυνε με νέφτι και σαπούνι, έριξε μια τελευταία ματιά στονπίνακα που μόλις τέλειωσε «ΤΗ ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ» και ξαφνικά είδε ότι η Παναγίαέλειπε απ’ τον πίνακα. Στο χώρο της Παναγίας εμφανίστηκαν οι μουτσούνες τριώνμασκοφόρων με χειροπέδες, ο pitoreκατάλαβε και ξέσπασε σε γέλια, ήταν το 1991.

Η Παναγία επέστρεψε κρατώνταςστα χέρια της την κλεμμένη γυάλα με τη γλώσσα του Αγίου Αντωνίου, τουΠορτογάλου, της PADOVA,που ήταν φίλος του Φερνάντο Πεσόα και φιλαράκι του Ίταλο Καλβίνο, του Antonio Albanese του Δον Κορλεόνε, τουΜάρτιν Σκορτσέζε και της Ντολόρες Ιμπαρούρι.

Για την συνέχειαπατείστε εδώ…

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΕΣ

2011-10-31T02:17:00.000+02:00

στιγμιότυπα εν μέσω κρίσης

Μέσα στο κλίμα των ανατροπών και της διεύρυνσης της κρίσης, εκτιμώντας ωςυγιέστερη άποψη αυτή του Στέλιου Ράμφου, όπως τοποθετήθηκε στην σημερινή τουτηλεοπτική συνέντευξη, καταγράφω μια σειρά από εμπειρίες που κάτω από άλλεςσυνθήκες δεν θα σχολίαζα.

Θόδωρος, 2011

Η αναδρομική έκθεση του γλύπτη Θόδωρου στο Μουσείο Μπενάκη (κτίριο οδούΠειραιώς) περιορίστηκε ελλείψει χορηγών, σε ένα μόνο έργο στο αίθριο τουΜουσείου. Τίτλος του έργου «Υπερτύμβιο αφιέρωμα» Ο Θόδωρος ανασυνθέτει στο έργοαυτό τις κατακτήσεις του από το παρελθόν. Η βραδιά των εγκαινίων τηνΠαρασκευή 21 ΟΚΤ. παρά την μουσικήυπόκρουση που έγραψε ειδικά για το έργο αυτό ο Κυριάκος Σφέτσας, και τις προσπάθειες του ΆγγελουΔεληβοριά, είχε μια μελαγχολική διάσταση.

Την επόμενη μέρα το πρωί βρέθηκα στο Α΄ Νεκροταφείο. Είχε μιαθαυμάσια λιακάδα και δεν έχασα την ευκαιρία να καταγράψω μερικά από τα σπάνιααυτά μνημεία, που αποτυπώνουν ένα κύρος,ένα ήθος, μια ματαιοδοξία ίσως, αλλά σε κάθε περίπτωσημια ανάταση μέσα στο κλίμα του θανάτου.

λεπτομέρεια, από τον οίκο Γράτσου

λεπτομέρεια, από τον οίκο του Ιωάννου Πεσμαζόγλου

λεπτομέρεια, από τον οίκο της οικογενείας Αφεντάκη

Διασχίζοντας αυτά τα έργα τέχνης βρέθηκα στο νότιο δυτικό ύψωμα τουκοιμητηρίου και τα έχασα.

Όλα όσα είχα ακούσει τα τελευταίαχρόνια για βεβήλωση τάφων στο κοιμητήριο Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό…

Για βεβήλωση τάφων σε ένα μουσουλμανικό και σε ένα χριστιανικό νεκροταφείοστη Γιάφα, νότια του Τελ Αβίβ…

Για βεβήλωση τάφων στην Άνω Γλυφάδα…

Για βεβήλωση τάφων στην Ίμβρο…

Για βεβήλωση τάφων στο εβραϊκό νεκροταφείο στα Ιωάννινα…

Όλα αυτά ήρθαν στο μυαλό μου μόλις αντίκρισα αυτές τις απαράδεκτες εικόνεςπου δυστυχώς φαίνεται ότι πραγματοποιούνται με βάναυσο τρόπο, εδώ και καιρό, από τουςυπεύθυνους του κοιμητηρίου.

Α΄ Νεκροταφείο Αθήνας

Νοτιοδυτική πλευρά,22-ΟΚΤ-2011

Η εικόνα είναι αποκρουστική ιδιαίτερα όταν μέσα στους ανοιχτούς τάφους αφήνουν να στέκουν τα άδεια φέρετρα.Μακάβριες εικόνες, δίπλα σε τάφους επωνύμων, που προφανώς έχουν νακάνουν με το εξαιρετικά υψηλό κόστοςπαραχώρησης των τάφων. Ήθελα να ήξερα ποιος έχει την ευθύνη για όλα αυτά. Έστωκαι αν έχουν μειωθεί οι μισθοί δεν μπορούμε να βεβηλώνουμε τα μνημεία μας!

οδός Πειραιώς 22–Χ-2011

Αμέσως μετά κατευθυνόμενος και πάλι στο Μουσείο Μπενάκη (για το συνέδριο 100χρόνια από το ταξίδι στην ανατολή του νεαρού Charles-Édouard Jeanneret γνωστούως LE CORBUSIER), ένα καραβάνι από μετανάστες μεκαροτσάκια των super market φορτωμένα με παλιά υλικά κατηφόριζαν την οδόΠειραιώς προφανώς για τους εμπόρους της ανακύκλωσης. Μια καινούργια εικόνα στηνπόλη, που μου φέρνει στο νου τους 300.000 ρακοσυλέκτες τους «τσεκ τσεκ τσι», πουαπογειώνουν την υπόθεση της ανακύκλωσης στην Κωνσταντινούπολη.

οδός Πειραιώς 22–Χ-2011

Από την άλλη στην πλατεία του Αγίου Δημητρίου στο Ψυχικό υπάρχει μιαδιαφορετική προσέγγιση της κρίσης. Όχιπολύ διαφορετική θα έλεγα γιατί το ίδιοκλίμα καταγράφεται στην κακοφτιαγμένη και ασυντήρητη αυτή πλατεία.

Ένας αδέξια σχεδιασμένος δημόσιος χώρος, με ευτελήυλικά, που διεκδικεί να αποτελέσει μια δημόσια γλυπτοθήκη.

Δίπλα στα κραυγαλέα και υπερμεγέθη φωτιστικά τηςπλατείας αγωνίζονται να ισορροπήσουν τα έργα του γλύπτη Ζογγολόπουλου, πουπαραχωρήθηκαν από την οικογένειά του μετά τον θάνατό του.

Γιώργος Ζογγολόπουλος, 2001, Ολυμπιακοί Κύκλοι

Γιώργος Ζογγολόπουλος, 1957, Ποσειδώνας

Γιώργος Ζογγολόπουλος, 1988, Αλέξανδρος

Εν τω μεταξύ το κρατικό ραδιόφωνο νωρίς το πρωί αποκαλύπτει ότι στην Αθήνα αίφνης το σκηνικό συμπληρώνεταιμε την πρωτοβουλία της ομάδας "ΜΠΟΡΟΥΜΕ"

“1 στους 11 κατοίκουςτης Αττικής πηγαίνει σε συσσίτια. ”

Χαρίστε τρόφιμα καιβοηθήστε τους!

Είναι το σύνθημά τουςκαι μπορείτε να τους επισκεφτείτε στηνδιεύθυνση

http://www.boroume.gr/

Ίσως αυτό μεταφράζεταιότι στην Αττική μπορεί και 300 000 κάτοικοι να τρώνε σε συσσίτια. Ίσως θα πρέπεινα το γνωρίζουμε…

Η αρχιτεκτονική πάντως καλά κρατεί και κυρίως στηνεπαρχία. Ταξιδεύοντας στην βόρεια Εύβοια ολοκαίνουργιο κτίριο με μεταμοντέρνεςανησυχίες αναζητά μάταια ενοικιαστή.

Αρτάκη, 29-Χ-2011

Χρώματα έντονα, αετώματα, κιγκλιδώματα λουσάτα.Μέσα στο κλίμα της εποχής, όπως διαμορφώνεται από τις αρχές του ελληνικούπολιτισμού και τις τουρκικές σαπουνόπερες που έχουν κατακλύσει τα κανάλια.

Το μόνο που μας απομένει είναι το ελληνικό τοπίο. Αυτό το υπέροχο φως μετά την δύση, το φως μέσα από την αραιή συννεφιά,ατενίζοντας την θάλασσα η περπατώντας δίπλα στο ποτάμι, ανάμεσα στα φθινοπωρινάφύλλα, κάτω από τα τεράστια πλατάνια πουαπογυμνώνονται, περιμένοντας υπομονετικά την επόμενη άνοιξη. Είναι η σταθερήπορεία της φύσης…

ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ…

2011-10-23T11:45:00.000+03:00

Ο τίμιος αγώνας της αρχιτεκτονικής

του Δημήτρη Φιλιππίδη

Max Ernst - Paul Eluard, A l' interieur de la vue

«Ο Ντίκενς δεν κατέβαινε στους δρόμους για να εμπνευστεί,ε όχι βέβαια»

(αγνώστου κριτικού)

Συνεχίζω να περπατώ, σαν έρμαιο, στην πόλητης νύχτας που έρχεται. Προσπαθώ να προσέξω την αρχιτεκτονική της, δηλαδή ν’απομονώσω τα κτίριά της ένα προς ένα και να τα παρατηρήσω απερίσπαστα. Νακαταγράψω τη μορφή τους, το πώς συμβάλλουν στην «εντύπωση» που δημιουργεί ηπόλη. Παραμένοντας (πάντα) ένας αρχιτέκτονας, καθαρός κι αμόλυντος, πεισματικάδεμένος με το χειροπιαστό αντικείμενο του ασίγαστου πόθου μου – τηναρχιτεκτονική.

Για την συνέχεια πατείστε εδώ

OH MIA PATRIA, COSI BELLA E PERDUTA! - Ω ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ, ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΗ!

2011-10-19T16:33:00.000+03:00

ντρέπομαι

για όσα συμβαίνουν στην χώρα μου

(άριες και θρήνοι στηνΜεσόγειο)

Στις 12 Μαρτίου, o Silvio Berlusconi κλήθηκε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυση της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση όπερας, της πιό συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuzeppe Verdi υπό την διεύθυνση Riccardo Muti: Το έργο Nabucco τoυ Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα και η περίφημη άρια "Va pensiero" τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος το 1840 -όταν γράφτηκε η όπερα- ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι την δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.

Riccardo Muti

Πριν αρχίσει η συναυλία ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στην σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως την στιγμή που ο Berlusconi ήταν παρών στην συναυλία.

Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti,διευθυντής της ορχήστρας, ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης.¨Στην αρχή υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στην συνέχεια ξεκίνησε η συναυλία. ¨όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του "Va pensiero" αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού.

Την στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το "Va pensiero" η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε την σπλαχνική αντίδραση του κοινού στον θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε "Oh mia patria, cosi bella e perduta!". (Ω πάτρίδα μο τόσο όμορφη ακι χαμένη!)

Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει ναφωνάζουν «Bis». Το κοινό άρχισε ναφωνάζει «Vival’Italia!» και «Viva Verdi!». Άνθρωποι από ταθεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα - κάποιαέγραφαν «Muti, senatore a vita».

Αν και το είχε κάνει για μια και μοναδική φορά στην σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ενα "bis" για το Va pensiero....

Όμως στοκοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής τηςορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium,κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi,και είπε τα εξής:.

Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά δενείμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχειγυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώμε το αίτημά σας για bis γιατο Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά πουαισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ωπατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμετον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτήτην περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».

Θα ήθελατώρα… πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας,το Θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και πουσυνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και νατραγουδήσουμε όλοι μαζί».

Έτσι προσκάλεσε τοκοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων νασηκώνονται.Όλη η Όπερα της Ρώμηςσηκώθηκε.Η χορωδία επίσηςσηκώθηκε.»

Ηταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά ήταν επίσης μια εκδήλωση του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ΄ όψη όλων των πολιτικών...

...υπ΄ όψη και των πολιτικών μας, συμπληρώνω,που υποταγμένοι στις εξαρτήσεις τους, έχασαν παντελώς την αξιοπρέπειά τους αθωώνονταςακόμη και τους λαθρεμπόρους που τους έθρεψαν,και αγνοώντας την οργή και την συγκίνησητου κόσμου.

Οι φλόγες όμως ήδη άναψαν…

και δεν θα παραμείνουν μόνο στους δρόμους…

Παρακολουθείστε τις στιγμές αυτές στην οπερα της Ρώμης. Αφιερώστε λίγα λεπτά ακόμη για να απολαύσετε και να ακούσετε την υπέροχη αυτή άρια, κάνοντας κλικ εδώ.

Ευχαριστώ πολύ τον φίλο Βαγγέλη Παλαιολόγο για την αποστολή αυτού του υλικού.

Η ΦΥΣΗ– Ο ΛΟΓΟΣ- ΤΟ ΤΟΠΙΟ- Η ΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΝΕΥΡΩΣΗ

2011-10-16T02:28:00.001+03:00

διπλωματικές αρχιτεκτόνων και συζητήσεις,
απεικονιστικά στερεότυπα της ελληνικότητας και
μιαδιαφορετική προσέγγιση για την κατοικία

1. “ΕΝΤΟΠIΣΕΙΣ” ΣΤΟ PARAPERA

στερέωση αιώρηση πλεύση

Απολαύστε σήμερα μια βραβευμένηδιπλωματική εργασία δύο νέων συναδέλφων της Βασιλικής Νικολούτσου και της Ισαβέλλας-Ινές Οικονομοπούλου-Παρασκευοπούλου που πραγματοποίησαν στην Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ με την εποπτεία της καθηγήτριας Μπούκη Μπαμπάλου-Νουκάκη και μεσύμβουλο τον Χρύσανθο Κιρπότιν.

Η διπλωματική εργασίααναφέρεται στη Λιμνοθάλασσα Κοτύχι, στη βορειοδυτική Πελοποννήσο. Σε ένα τοπίο επίπεδο, απέραντο, ατέρμονο, η επέμβαση συνοψίζεταισε τρεις λέξεις: στερέωση αιώρησηπλεύση.

"Η πρόταση βασίζεται στοχειρισμό των ορίων του νοτίου τμήματος της λιμνοθάλασσας, του πιοανθρωπογενούς. Επιθυμείται η βιωματική εμπειρία των επισκεπτών, μεδιαβάθμιση αισθήσεων και σημεία-τόπους έντασης".

Πρόκειται για μιαεικαστική προσέγγιση, με μία προσωπική γραφή και έκφραση που χαρακτηρίζει τονσχεδιασμό των προτάσεων.

«Η γραφή κλιμακώνεταιαπό τη στερέωση, με φθαρτές, εφήμερες κατασκευές στο ανθρωπογενές ανάχωμα, στηναιώρηση, με εδαφικούς χειρισμούς στην ευαίσθητη αμμολωρίδα και ολοκληρώνεταικατά την επιστροφή, με την πλεύση. Αναφέρεται σε κλίμακες που αφορούν τησυνολική αντίληψη του χώρου και εστιάζει στη στερέωση των κατασκευών σε αυτό τοτόσο μεταβλητό και ασταθές υπόβαθρο.»

"Ηάντληση της πρώτης ύλης, από τον ίδιο τον τόπο, ανακαλεί την έννοια της μνήμης/ της ανάμνησης / του βάθους /της διάρκειας

Ανακαλύπτεικρυμμένες ιστορίες και εναλλαγές του χώρου. Επεμβάσεις που πλάθονται μαζί με τονερό, στις όχθες του ποταμού, στις βαλτώσεις μιας λιμνοθάλασσας, συμπληρώνονταιαπό την εξέλιξη του χρόνου, από την αέναη κίνηση που το χαρακτηρίζει."

Ηεργασία διακρίθηκε με 1ο βραβείο στο διεθνή φοιτητικό διαγωνισμό UrbanBoundaries, που προκηρύχθηκε από την International Federation of LandscapeArchitects. H βράβευση έγινε στο Kongresshaus στη Ζυρίχη, τον Ιούνιο 2011

Ομολογώ ότι η νέα αυτή επεξεργασίατων συναδέλφων μου κίνησε το ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί μια ευαίσθητη προσέγγιση, αν και ατελής, μιαςανθρώπινης επέμβασης στο φυσικό τοπίο και σε μεγάλο βαθμό σχετίζεται με τιςαναζητήσεις και τον προβληματισμό που κατέθεσα στην έκθεσή μου και το βιβλίο μετίτλο «αρχέτυπα». Έχει ενδιαφέρον πουαρχίζει ένας τέτοιος προβληματισμός στις αρχιτεκτονικές σχολές και δενπαραμένει εντός των τειχών. Η ΜπούκηΜπαμπάλου- Νουκάκη, είχε την πρωτοβουλία να προβάλει την δουλειά των φοιτητώντης αρχιτεκτονικής και να ανοίξει έναευρύτερο διάλογο.

Έτσι ξαναβρέθηκα στονπολυχώρο parapera,όπου παρουσιάστηκε η διπλωματική αυτήκαι άλλη μια εξ ίσου ενδιαφέρουσα, που αφορούσε επεμβάσεις στο φυσικό τοπίο τουΡέματος Χαλανδρίου και εστίαζε «στην συρραφή του φυσικού αποθέματος με τοαστικό σώμα». Η διπλωματική αυτή πουπραγματοποίησαν ο Αντώνης Χαζάπης και η Χρυσή Γουσίου είχε τίτλο «ανασύροντας πεδία συρραφής».Οι διπλωματικές αυτές ήταν αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση με τίτλο «εντοπίσεις»και θέμα Φύση-Λόγος / Φύση-Πόλη

Στην συζήτηση αυτή, πουσυμμετείχαν ο Θωμάς Δοξιάδης, ο Νίκος Καζέρος, ο Ανδρέας Κούρκουλαςκαι η Ίρις Λυκουριώτη, διατυπώθηκανπροβληματισμοί και σκέψεις που επίμονα παρέμειναν σε ένα εννοιολογικό επίπεδο,στα πλαίσια κάποιων προφορικών διατυπώσεων με φιλοσοφικού χαρακτήρα ετερόκλητεςπροσεγγίσεις. Ομολογώ ότι περίμενα να ακούσω από τους προσκεκλημένους ομιλητέςκαι δασκάλους, να μας διαβάζουν συγκροτημένα κείμενα, που να προσεγγίζουν επίτης ουσίας το θέμα, με απόψεις τεκμηριωμένες και όχι γενικόλογες. Με δεδομένη την συστηματική προσέγγιση των δύο διπλωματικών, που δυστυχώςδεν παρουσιάστηκαν από τους νέους συναδέλφους ούτε σχολιάστηκαν από τους ομιλητές, θα είχε ενδιαφέρον να διατυπωθούν πιοσυγκροτημένες εισηγήσεις. Αισθάνθηκα λίγο σαν να βρίσκομαι στα φοιτητικάεργαστήρια-καμαρίνια του Πολυτεχνείου, με την γνωστή αυτή ατμόσφαιρα των ατέρμονωνσυζητήσεων, που ίσως έχουν γίνει πια μανιέρα τα τελευταία χρόνια,, αλλά δεν νομίζω ότι αρμόζουν σεένα δημόσιο χώρο.

Η συζήτηση που ακολούθησε ισορρόπησε σε έναβαθμό το κενό. Όσο για τον χώρο πουεπιλέχθηκε, αναρωτιέμαι αν το απαξιωμένο αστικό τοπίο της οδού Αχαρνών με τα εγκαταλελειμμένα κτίρια, τουςόγκους των απορριμμάτων και τους "συμπαθείς" μας μετανάστες να κυριαρχούν, συνέβαλε στην εξύψωσητης όποιας ενεπομείνουσας αισιοδοξίας μας. Γιατί από την άλλη υπάρχει βέβαια και η «αστική μαςνεύρωση» που ακολουθεί

2. ΠΑΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ Leave your Myth in Greece

H φύση και η αστική μας νεύρωση

Ηέκθεση αυτή αναδεικνύει την αποξένωση, με φόντο το ελληνικό τοπίο, όπου οι ανθρώπινεςφιγούρες σκηνοθετούνται με έναν παράδοξο και μοναδικό τρόπο. Αισθάνθηκα ότι ο Κοκκινιάς, μαςβάζει σε ένα κλίμα ιλαροτραγωδίας, που πραγματικά απόλαυσα μέσα από τις λίγες αλλά πολύ δυνατές φωτογραφίες του.

Μια σεμνή έκθεση πουαξίζει να την δείτε στην Xippas Gallerry. Θα χαρείτε ακόμη και την εξαιρετικήείσοδο της μεσοπολεμικής πολυκατοικίας στην οδό Πατριάρχου Ιωακείμ 53.

Μια υψηλού επιπέδουπροσέγγιση της κατοικίας 75 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ. Σε αντίθεση με...

3.ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΑΚΗΣ

Η εξέλιξη της κατοικίας τα τελευταία 25 χρόνια

Στα πλαίσια της ημερίδας του Περιοδικού ΚΤΙΡΙΟ για τα 25 του χρόνια, που πραγματοποιήθηκε στο ΚολλέγιοΑθηνών στις 10 Οκτωβρίου 2011, ξεχώρισατην εισήγηση του Δημήτρη Αντωνακάκη και σήμερα έχω την χαρά να σας την παρουσιάσω. Μεταξύ άλλων αναφέρει :

...«Σήμερατο σπίτι λειτουργεί συνήθως ως χώρος-πυρήνας ζωής στο μέτρο που υπάρχουνπαιδιά. Τότε, αίφνης, υπάρχει σπίτι.

Γιατίτα παιδιά ξέρουν να ζήσουνε το χώρο, μπορούν να τον αγαπήσουν, να τονχρησιμοποιήσουν και πολλές φορές παρασύρουν και τους μεγάλους σ’ αυτό τοπαιγνίδι. Όταν όμως φύγουν, γιατί μεγάλωσαν, γιατί σπουδάζουν ή γιατί έχουν τηδική τους ζωή, το σπίτι βουβαίνεται και οι γονείς τριγυρνούν σαν φαντάσματα σταάδεια παιδικά δωμάτια.

Καιτότε συχνά επανερχόμαστε στην παλιά κατάσταση, πιο κουρασμένοι, όπου τίποτα δενγίνεται, τίποτα δεν προχωράει, όπου, όπως γράφει ο Μπέκετ «κανείς δεν έρχεταικαι κανείς δεν φεύγει».

Τοσπίτι υπάρχει χωρίς εμάς ή μάλλον άσχετο με εμάς.

Τιμπορούμε να κάνουμε εμείς για όλα αυτά;

Τιμπορεί να κάνει γι’ αυτά η αρχιτεκτονική;».....

Για να διαβάσετε όλη τηνεισήγηση πατήστε εδώ

4. Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΦΡΕΝΤΥ ΚΑΡΑΜΠΟΤ 16-ΟΚΤ 2011

Τον Φρέντυ Κάραμποτ τον γνώρισα και τον φωτογράφισα πέρσι το καλοκαίρι στην Ύδρα, στα πλαίσια ενός συνεδρίου για τον πολιτισμό. Φάγαμε μαζί και συζητώντας κατάλαβα ότι εκτός από ένας σημαντικός και σεμνός δημιουργός ήταν και ένας ανοιχτόκαρδος άνθρωπος.

Με αντιστασιακή δράση στην εφηβεία του, έμεινε στην ιστορία της εικαστικής τέχνης της Ελλάδος ως ένας πολύπλευρος και οξυδερκής δημιουργός και γραφίστας Συνδέθηκε με την καλλιτεχνική άνοιξη της δεκαετίας του 1960 και έδωσε στην τουριστική εικόνα της Ελλάδος μία ανανεωτική αύρα, μαζί με το ζεύγος Μιχάλη και Αγνής Κατζουράκη. Άνοιξαν μαζί καινούργιους δρόμους για αυτόν τον τόπο, με διεθνή απήχηση. Σήμερα τέτοιοι άνθρωποι μας λείπουν…

ΜΕΛΑΝΥΘΡΟΣ –JACOBSEN / BERNIER - PIER PAOLO CALZOLARI KAI Η ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ

2011-10-08T02:49:00.000+03:00

από το ζεστό στο κρύο

ή έτσι χτίζεται η Ελλάδα

(με μια ουσιαστική διευκρίνηση!!!)

1.Μελάνυθρος

Λίγες μέρες πριναναζητήσαμε στην περιοχή του Καλλιμάρμαρου, ένα νέο ιδιότυπο πολυχώροτέχνης που με την υποστήριξη και τουΕλληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής (ΕΙΑ) φιλοξενεί ( μέχρι σήμερα 08 ΟΚΤ) ένα αφιέρωμα στο Δανό Αρχιτέκτονα Arne Jacobsen.Βρεθήκαμε μετά δυσκολίας μπροστά σε μια σκοτεινή είσοδο, σε ένα δρόμο μεσκαλάκια ενοχλημένοι κάπως για την απόκρυφη αυτή διάσταση του νέου χώρου καισπρώξαμε με αμφιβολία την πόρτα της εισόδου.

Μπροστά μας μιακαλοσχεδιασμένη σκάλα μας οδηγεί στο υπόγειο εκθεσιακό χώρο που ορίζεται από μια ενιαία αίθουσα και ένα «ηχομονωμένοκουτί». Στην ενιαία αίθουσα όπου υπάρχειη δυνατότητα μορφοποίησης του χώρου με κινητούς τοίχους παρουσιάζεται το σύνολο του έργου του Arne Jacobsen μέσααπό μια επιλογή από έπιπλα και αντικείμενα που έχει σχεδιάσει ο ίδιος,

όπως η θρυλική"Ant" chair (1952), η "Egg", η "Swan" αλλά και τησυλλογή Cylinda Line coffee service (1967) - καθώς και από φωτογραφικό καιοπτικοακουστικό υλικό από το αρχιτεκτονικό του έργο που περιλαμβάνει μεταξύάλλων την Πρεσβεία της Δανίας στο Λονδίνο, το Κολλέγιο Merton στην Οξφόρδη, τηνΕθνική Τράπεζα στην Κοπεγχάγη, και το SAS

Το ηχομονωμένο κουτί ορίζει ένα χώρο πουπροορίζεται ειδικά για οπτικοακουστικά μέσα, και την βραδιά των εγκαινίων έδινετην δυνατότητα να απολαύσει κανείς το ποτό του με εξαιρετική μουσική,παρακολουθώντας την βίντεο προβολή από το μεγάλο γυάλινο ηχομονωμένο άνοιγμα.

Ο αρχιτέκτονας Γιάννης Κακλαμάνηςπου φρόντιζε την μουσική της βραδιάς, είναι ο οικοδεσπότης αυτού του χώρου πουπραγματοποίησε μαζί με το αδελφό του Χρήστο Κακλαμάνη πολιτικό μηχανικό, και οιδύο με σπουδές στο Columbia University. Ομολογώ ότι η αύρα αυτούτου χώρου μας κράτησε εκεί για πολύ ώρα. Μια αίσθηση ποιότητας, μιας καλήςαρχιτεκτονικής του χώρου στο πουθενά, μιας σεμνής και περιεκτικής έκθεσης, μιαςαισιόδοξης αίσθησης ότι όλο και κάτι γίνεται.

Ελπίζω οι κακόπιστοιφιλήσυχοι γείτονες να εκτιμήσουν σύντομα αυτή την πρωτοβουλία και αντί να τηνκατατρέχουν για να μην διαταράξουν την απελπιστική τους νηφαλιότητα, ας τηναναδείξουν όσο μπορούν. Ας φωτίζουν τις νύχτες από μπαλκόνια τους με προβολείςτην είσοδο αυτού του χώρου αντί να παρακολουθούν απαθείς και πανικόβλητοι ταδελτία ειδήσεων. Το βρίσκω πιο θεραπευτικό και ελπιδοφόρο...

2.Pier Paolo Calzolari στη γκαλερί Bernier

Μπαίνοντας στην γκαλερί Bernier τη βραδιά εγκαινίων αντίκρισα τογνωστό και πολύ παρουσιασμένο έργο του Calzolari να κυριαρχεί στηναίθουσα, που παραδόξως δεν έσφυζεαπό κόσμο.

Είχα στο μυαλό μου τηντελευταία του έκθεση του στο Ca Pesaro Galleria Internazionale d’ArteModerna της Βενετίας που θαδιαρκέσει μέχρι τοις 30 Οκτωβρίου, όπου εκτίθενται είκοσι πέντε έργα του από το 1968 μέχρι σήμερα.

Ca Pesaro Galleria Internazionale d’Arte Moderna
Pier Paolo Calzolari, Natura morta, 2008 - Photograph by Manfredi Bellati

Η έκθεση αυτή συζητήθηκε πολύ, μα δεν νομίζω όμως ότι κατάφερε να συνταράξει τανερά στην φετινή Μπιενάλε. Ίσως γατί έλειψε μια φρέσκια δυνατή άποψη τουσπουδαίου αυτού καλλιτέχνη παρ΄ότι η έκθεση προσφέρει τη σπάνια ευκαιρία ναπαρακολουθήσει κανείς την πολλαπλότητατης δουλειάς του καλλιτέχνη και την ικανότητά του να συνδυάζει τις πιοδιαφορετικές επίσημες γλώσσες.

Tα έργα του Calzolari στην Bernier, που σε μετέφεραν από την θερμότητα της φλόγαςστην ψυχρή επιφάνεια του παραγόμενου πάγου, δεν πρόσφεραν κάτι καινούργιο στοδιψασμένο κλεινόν άστυ. Η έκθεση απλά στημένη, με λίγα έργα άνισα μεταξύ τους, παράτο αγωνιώδες κείμενο του Ντένη Ζαχαρόπουλου, δεν κατάφερε να μας συγκινήσει.Ίσως το ζητούμενο τώρα είναι, αν θα μπορούσε η arte povera να ανοίξει ένα νέο κύκλο στις σημερινές συνθήκες που ίσως τηνξανακάνουν επίκαιρη.

Διάρκεια μέχρι 17 Νοεμβρίου 2011

3.έτσι χτίζεται η Ελλάδα

Luxury House in Preveza

Μου σφίχτηκε το στομάχι μόλις άνοιξα το τελευταίο από τα πολλά emailsπου μου έρχονται στο γραφείο προς αναζήτηση δουλειάς. Απόφοιτος των σχολώνΑΚΤΟ (όπως δηλώνει) που υποτίθεται μάλιστα ότιλειτουργεί με την επικύρωση του Middlesex University,μέσα από τη δουλειά του που σας παρουσιάζω σήμερα εδώ, αποκαλύπτει μιαδραματική πτυχή όχι μόνο για την αρχιτεκτονική παιδεία στην Ελλάδα, αλλά καιγια την απίστευτη κατάντια του κτισμένου περιβάλλοντος σε όλη την επικράτεια.

House in the island of Samow

Το email ήρθε λίγη ώρα μετά την παράδοση των φακέλων στο ΥΠΕΚΑ με τους οποίους εκδηλώνουμεενδιαφέρον για τις νέες μελέτες που αναζητούν μορφολογικούς κανόνες και νέουςόρους δόμησης για τους οικισμούς κάτω από 2000 κατοίκους, παραδοσιακούς και μη,σε όλους τους νομούς της Ελλάδας,ενισχύοντας την αρχιτεκτονική δημιουργία και την ένταξη της σύγχρονηςτεχνολογίας.

Όλοι γνωρίζουμε τα δραματικά παραδείγματα στηνεπαρχία που συνήθως πραγματοποιούνται από μη αρχιτέκτονες. Εδώ όμως εμφανίζεταιαρχιτέκτων με την βούλα και την σφραγίδα Αγγλικού Πανεπιστημίου που απλά αναπαράγει ότι θα έκανε χωρίς καν νασπουδάσει.

House in Korinthos

Μελέτες απλοϊκές, που αναζητούν την πρωτοτυπία αναμασώντας κοινότυπα αρχιτεκτονικά στοιχεία, που αγνοούν το ελληνικό τοπίο και τηνελληνική αρχιτεκτονική και τα ελάχιστα καλά δείγματα των επώνυμων αρχιτεκτόνων.

Οι διδάσκοντες στην ΑΚΤΟ, που οραματίζονται ναγίνουν καθηγητές ιδιωτικών πανεπιστημίων, έχουν τελικά μια μεγάλη ευθύνη. Οφείλουν να διδάξουν με υπομονή καιυπομονή τις αδύνατες αυτές περιπτώσεις, ή τελικά αν αυτό είναι απαραίτητο, να μην επιτρέπουν να συνεχίζουν και να ολοκληρώνουν τις σπουδές τους. Ταδιπλώματα που δίνουν με ευκολία απλά τροφοδοτούν ελπίδες χωρίς αντίκρισμα. Την αλήθειαπρέπει να πούμε αγαπητοί μου. Ήρθε πια η ώρα να λέμε την αλήθεια.
Δεν έχω καμία πρόθεση να προσβάλλω τον νέο αυτό άνθρωπο που μου εμπιστεύτηκε με το βιογραφικό του την προσωπική του δουλειά. Άλλωστε μια χαρά τα καταφέρνει στις τρισδιάστατες απεικονίσεις, αλλά τα φωτορεαλιστικά απλά παγιδεύουν και συχνά συγκαλύπτουν την αδυναμία στην σύνθεση. Χρειάζεται να ξανακερδηθεί ο χαμένος χρόνος. Ποτέ δεν είναι αργά.

και η ανατροπή των δεδομένων!

Θεώρησα σκόπιμο να ενημερώσω σχετικά με αυτή την δημοσίευση και τον άνθρωπο που μου έστειλε το βιογραφικό του. Η απάντηση που παραθέτω στην συνέχεια είναι ακόμη πιό ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική. Αξίζει τον κόπο να την διαβάσετε:

...Διάβασατο άρθρο σας και σας διαβεβαιώνω πως δε γεννήθηκε ουδεμία αντιπαλότητα απέναντισας, μόνο πικρία.

Δεσας κρύβω πως κι εγώ στεναχωριέμαι που οι αρχιτέκτονες (με τη βούλα) μετους οποίους συνεργάστηκα μέχρι τώρα δεν νοιάζονταν τόσο για τα σχέδια τουςπαρά μόνο για το πως θα έχουν κέρδος από την παραγωγή των έργων τους. Το ίδιο σεσυνέχεια έπραξα κι εγώ. Δε νοιάστηκα για το ποιανού τα σχέδια θα σχεδιάσωκαι θα μετατρέψω σε τρισδιάστατες απεικονίσεις, διότι το μόνο που με ένοιαζεήταν απλά να έχω εργασία.

Νασας διορθώσω μόνο πως δεν ευθύνεται ο ΑΚΤΟ (Ιnterior Designer)γι αυτες τις 3d απεικονίσεις αλλά ο εκάστοτε αρχιτέκτοναςείτε του Πολυτεχνείου μας είτε κάποιας αρχιτεκτονικής σχολής του Εξωτερικού πουμου υποδείκνυε το σχέδιο του.

Δεναποποιούμαι τις ευθύνες μου απλά ήθελα να σας τονίσω πως το πρόβλημα είναι πολύμεγαλύτερο και δεν θα έπρεπε να ρίχνουμε το φταίξιμο σε μια σχολή που αν μη τιάλλο, συγκριτικά και με τις υπόλοιπες αντίστοιχες σχολές

θεωρώπως κάνει αξιοπρεπή προσπάθεια. Εφόσον λοιπόν το αντικείμενο που έχωσπουδάσει εγώ είναι η σχεδίαση στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, καθότι εγώ δεν έχω δικαίωμα υπογραφής ούτε και αρχιτεκτονικής μελέτης καταλαβαίνετε γιατί δεν

προσβάλετεάμεσα εμένα αλλά ανθρώπους που ενδεχομένως να σπούδασαν μαζί και με εσάς.

Είμαι31 ετών και για πρώτη φορά από τότε που εργάζομαι (και εργάζομαιαπό τα 17 μου) δεν υπάρχει τίποτα για μένα.

Γιαυτό λοιπόν συγχωρέστε με που δεν είχα την πολυτέλεια να επιλέξω πιο προσεκτικάτις συνεργασίες μου, και που δεν είχα στο κοντινό περιβάλλον μου κάποιον να μεκαθοδηγήσει, και έπρεπε απλά να επιβιώσω...

Παραθέτω στην συνέχεια και την δική μου απάντηση και αφήνω τα υπόλοιπα στην κρίση σας

Αγαπητ. …
...Σε ευχαριστώ πολύ για αυτήν την από καρδιάς επιστολή σου και την ουσιαστικήδιευκρίνηση για την προέλευση των εικόνων. Λυπάμαι πραγματικά, που είχες τηνατυχία να συνεργαστείς με αρχιτέκτονες ( και πολιτικούς μηχανικούςδυστυχώς) αυτού του επιπέδου. Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να καταλάβω,μέσα από το υλικό που μου έστειλες, ότι εσύ απλά έκανες τις τρισδιάστατεςαπεικονίσεις.
Την ίδια πικρία αισθάνομαι και εγώ όχι μόνο για την αθλιότητα των μελετών σεόλη την Ελλάδα, στο όνομα του κέρδους, αλλά και για την τεράστια ευθύνη τηςγενιάς μου, για αυτό που βιώνουμε σήμερα και ειδικά εσείς οι νέοι. Αυτόςείναι και ο λόγος που ρίχνω το φταίξιμο και στην σχολή. Υπάρχει μιαμεγάλη ευθύνη και εκεί. Ο ρόλος των δασκάλων είναι να καθοδηγούν του μαθητές τουςκαι να τους οπλίζουν με αρχές και αξίες και όχι απλά να τους μαθαίνουν τεχνικέςκαι γενικότητες.
Κλείνω με ευχές για ότι καλύτερο, και σκέπτομαι ότι ίσως είναι χρήσιμο ναετοιμάσεις νέες φωτορεαλιστικές απεικονίσεις επιλέγοντας έργα σημαντικώναρχιτεκτόνων που συγκινούν και δυστυχώς είναι πολύ λίγα σε αυτό τον τόπο.....
Καλή δύναμη.

Γ.Τ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

2011-10-02T00:59:00.001+03:00

η χαρά της δημοσίευσης, μπορεί να εμπεριέχει

και τη χαρά της αξιολόγησης

ιι

Η πρώτη εντύπωση ήτανθετική. Μετά χαράς ξεφύλλισα στοδιαδίκτυο στο περίφημο ISSUU, τον κατάλογο της έκθεσης με φοιτητικές εργασίες του τμήματοςαρχιτεκτόνων στην Ξάνθη. Η προβολή των φοιτητικών εργασιών συνεχίζεται καιεπεκτείνεται στα έντυπα και στο διαδίκτυο και κάθε τέτοια πρωτοβουλία θεωρώ ότι είναι χρήσιμη, όχι μόνογια το πανεπιστημιακό χώρο, αλλά καιευρύτερα. Συχνά μέσα από τις φοιτητικές εργασίες και κυρίως από τιςδιπλωματικές που παρακολουθώ σανεξωτερικός κριτής, εισπράττω μια ικανοποίηση για τις ενδιαφέρουσεςπροτάσεις των νέων και γεμίζω τις μπαταρίες μου με τις όποιες πρωτότυπες καιτολμηρές επιλογές τους.

ΚοντογιάννηΧριστίνα Μαρία, Μουτάφη Άρτεμις, Χατζηγεωργίου Ειρήνη

Ανάπλαση περιοχής του Βυζαντινού Μνημείου των12Αποστόλων Θεσσαλονίκης

Με τους φοιτητές τηςαρχιτεκτονικής στην Ξάνθη έχω μιαξεχωριστή σχέση, μια και παρακολουθούν και σχολιάζουν αυτό το μπλογκ. Προσπάθησα να δω προσεκτικά τις εργασίες πουδημοσιεύονται, σκέφτηκα πόσος χρόνος χρειάστηκε για να γίνουν όλες αυτές οι μελέτες, ακόμη και για να γίνει και όλη αυτή η ηλεκτρονική δημοσίευση καιάρχισα να προβληματίζομαι…

Ο τρόπος παρουσίασης κατ' αρχήν, με ένα μεγάλο αριθμό μικρών εικόνων και σχεδίων σε κάθε πινακίδα,δημιουργεί μια δυσκολία να αντιληφθεί ο αναγνώστης την ουσία και τοπεριεχόμενο της μελέτης. Λείπει μια δυνατή εικόνα ικανού μεγέθους, που θα συμπυκνώνει την ουσία κάθε μελέτης και θαδίνει μια άμεση και σαφή εντύπωση. Η προσπάθεια να περιέχεται το δυνατόνπερισσότερη πληροφορία, τελικά αποδυναμώνει την συνολική εικόνα και ταλαιπωρεί τον αναγνώστη.

ΟικονομίδηςΣταύρος, Πορτοκάλογλου Γιώργος

Δημοτικό κέντρο, μικτών χρήσεων στην Ξάνθη

Αντιλαμβάνομαιεπίσης ότι «Στόχος σας είναι ηδημοσίευση ολόκληρου του περιοδικού προκειμένου να μπορέσει να προβληθεί μιασυνολικότερη δουλειά» όπως μου γράψατε. Το βρίσκω άκρως δημοκρατικό αλλά και βαρετόταυτόχρονα. Η απλή παράθεση όμως ορισμένες φορές με τρομάζει. Εμπεριέχει μια ομοιογένεια, μια μετριότητα, που δεν συνάδει με την αληθινήαρχιτεκτονική που πρέπει να προκαλεί συγκίνηση. Το τεύχος αυτό, θεωρώ ότι στηνουσία πρέπει να αποτελεί μια άλλου τύπου αρχιτεκτονική χειρονομία, που δενπεριορίζεται απλά σε ένα ωραίο εξώφυλλο-περιτύλιγμα μιας σειράς ομοειδών δημοσιεύσεων. Ομολογώ ότι μου έλειψε μιααξιολόγηση.

ΓιαννακόπουλοςΔημήτρης,Καλαϊτζίδης Κωνσταντίνος, Χεριανίδης Βλαδίμηρος

Μουσείοτης Πόλης της Ξάνθης

Αναζήτησα μια τολμηρή επιδίωξη, δηλαδήνα αξιολογηθούν και να αναδειχθούν οι καλύτερες εργασίες, με όποιο τρόπο. Να προβληθούν με τον καλύτερο δυνατότρόπο, μετατρέποντας τον κατάλογο αυτό αλλά και την έκθεση σε μια συναρπαστική υπόθεση, γιατίθα μπορούσαν να αναδεικνύουν την ουσία, μέσα από μιασυνολική προσπάθεια. Και η ουσία, είναι η διαρκής αναζήτηση του καλύτερου, από το οποίο αντλούμε γνώση καιεμπειρεία, ίσως και έμπνευση.

Ας μην είμαστε διστακτικοί στην αξιολόγηση. Μπορείνα γίνουν λάθη, αλλά θα είναι λίγα και ο χρόνος τα διορθώνει. Όλαξεκαθαρίζουν. Είστε τώρα εκεί στην Ξάνθηκαθηγητές και φοιτητές μια «οικογένεια». Τολμήστε να κρίνετε και να κριθείτε.Είναι θεραπευτικό νομίζω.

ΒενιεράκηςΜανώλης, Ζαχος Θεόφιλος

Μουσείοτης Πόλης της Ξάνθης

Από την πλευρά μου, μέσωτης διαδικασίας του print screen, τόλμησα σε αυτό το κείμενο να αναδείξω κάποιες μελέτες που πολύ βιαστικάξεχώρισα μέσα από το τεύχος. Παίρνω το θάρρος να τις παρουσιάσω, έχοντας τηνβεβαιότητα ότι μπορεί και να κάνω λάθη. Αλλά το επιχειρώ…

Εύχομαι καλήσυνέχεια στις πρωτοβουλίες των φοιτητών της Ξάνθης καιελπίζω « ότι η έκθεση αυτή θακαθιερωθεί και θα αποτελέσει μελλοντικό θεσμό τόσο του Τμήματος σας, όσο καιτης πόλης της Ξάνθης» εμπλουτισμένη και μεεπιλογές ή ακόμη και μικρά βραβεία.

ΠαπαμιχαήλΙουλιάνα, Σταυρού Βαρβάρα,Τσιασιώτη Χρυσάνθη
ΛουτρικέςΕγκαταστάσεις και χώροι φιλοξενίας επισκεπτών στις Θέρμες, Ξάνθης

Περιμένωτα σχόλιά σας.

Για να ξεφυλλίσετε τον κατάλογο κάντε κλικ εδώ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΟ ΤΟΠΙΟ

2011-09-25T03:05:00.001+03:00

Από το «in extremis” της Εριέτας Αττάλη,

στο περίπτερο κέντρο των άγριωνΤαράνδων,

του Snøhetta στη Νορβηγία

Remota Hotel, Patagonia. Chile

Με αφορμή το νέο βιβλίο τηςΕριέτας Αττάλη με τίτλο IN EXTREMIS παραθέτωστην συνέχεια το κείμενο που διάβασε στην παρουσίαση του βιβλίου, στις 22.9.11 στο Μουσείο Μπενάκη ο ΔημητρηςΦιλιππίδης.

Άλπεις,ορεινό καταφύγιο στο Μonte Rosa, αρχιτέκτων Andrea Deplazes

«Στις μέρες που ζούμε, δικαιολογημένα νομίζωέρχεται στο μυαλό του καθενός μας ο Σούπερμαν. Εκείνος ο υπερ-ήρωας πουκαλείται να σώσει τον κόσμο από κάθε είδους εγκληματικές απειλές. Εγώ θα ήθελανα μιλήσω για την κατοικία του, εκεί που ο Σούπερμαν αποσύρεται, μόνος,κατάμονος για να σκεφτεί, να πάρει κάποια δύσκολη απόφαση. Αυτή η κρίσιμησυνάντηση του Σούπερμαν με την αρχιτεκτονική δεν θα μπορούσε να γίνειοπουδήποτε, ούτε να έχει οποιαδήποτε μορφή. Η μοναχική του περιήγηση στοβασίλειο των πάγων, ανάμεσα σε κρυσταλλικούς σχηματισμούς, είναι μια εικόναπου δεν ξεχνιέται εύκολα. Γιατί δεν είναι ούτε «αρχιτεκτονική» με συμβατικούςόρους, ούτε «φύση» με συμβατικούς όρους. Είναι ένα αρχιτεκτονημένο τοπίο στηνπιο καθαρή του μορφή. Εκεί που δεν ξεχωρίζει τι ανήκει στη φύση και τι ανήκειστον άνθρωπο.

Σε αυτό πάνω το απροσδιόριστο σημείο, τοεπικίνδυνα αιχμηρό, ανήκουν οι φωτογραφίες της Αττάλι. Αυτή την ατμόσφαιρα τουαποστασιοποιημένου περιβάλλοντος προβάλλουν. Σε αυτή τη δίνη ιλίγγου όπουχάνεις τα σταθερά σημεία αναφοράς και αιωρείσαι σε μια απόκοσμη ατμόσφαιρα.Πεισματικά επιμένοντας πως η φωτογραφία δεν αντιγράφει την πραγματικότητα, δεντην αναπαριστά. Αλλά την αντικαθιστά με κάτι που δεν υπάρχει παρά μόνο στο μάτιτης φαντασίας.

Η αρχιτεκτονική φωτογραφία ή αν θέλετε, ηφωτογράφηση της αρχιτεκτονικής ήταν, και είναι ακόμα, δέσμια μιας σειράςμοιραίων επιλογών. Οι δογματικές αυτές αντιλήψεις γεννιούνται με την απατηλήευκολία που εκτελούμε τη μηχανική εντολή «λήψη». Με τον μαγικό αυτοματισμό τουνα πατήσεις το κουμπί για να βγει η φωτογραφία. Αποσιωπώντας όσα ανεξέλεγκτασυμβαίνουν στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Υπάρχει κι άλλη μια μεγάληπαρεξήγηση: ότι αρχιτεκτονική πρέπει να είναι φετιχιστικά κολλημένη στο ίδιο τοκτίσμα και την υπόστασή του, αποκλείοντας οποιαδήποτε άλλη διάστασή του.

Όμως η Αττάλι καταφέρνει και φτάνει ως την ψυχήτων έργων που φωτογραφίζει. Γιατί γι’ αυτό μιλάμε. Με απίστευτο μόχθο, με μιασχεδόν απάνθρωπη επιμονή που συχνά την οδηγεί σε ακραία σωματική εξάντληση. Λεςκαι ξεγεννά τα έργα από μέσα της, τα ανακαλύπτει ξανά, αποδίδοντάς τα στονκόσμο. Το επιλεγμένο υλικό που περιλαμβάνεται σε αυτή την έκδοση αυτό ακριβώςπιστοποιεί.»

Δημήτρης Φιλιππίδης

Το κείμενο του με τοοποίο προλογίζει το βιβλίο αυτό μπορείτενα διαβάσετε στο γνωστό «ηλεκτρονικό αναλόγιο του Δημήτρη Φιλιππίδη» κάνονταςκλικ εδώ.

norwegian wildreindeer centre pavilion

Μια άλλη προσέγγιση στοτοπίο πραγματοποιούν στην Νορβηγία οι αρχιτέκτονες του γραφείου Snøhetta. Πρόκειταιγι ένα περίπτερο σε ένα οροπέδιο στην περιοχή του Εθνικού ΠάρκουDovrefjell-sunndalsfjella, σαν κέντρο του άγριου Ταράνδου.

Πρόκειται για μια καθαρήορθογωνική κατασκευή που είναι εξωτερικά επενδεδυμένη με φύλλα οξειδωμένουχάλυβα που συνδιαλέγεται με το τοπίο επεμβαίνοντας σε αυτό με την απλότητα καικαθαρότητα της μορφής του, αλλά δίνοντας ταυτόχρονα και την δυνατότητα μιαςμοναδικής ανεμπόδιστης θέας από το εσωτερικό του.

Μια πραγματικά ενδιαφέρουσα γλυπτικήεπεξεργασία από μασίφ ξυλεία ορίζει έναν παράδοξο φιλικό εσωτερικό χώρο στάσης καιδιαμονής που απευθύνεται σε παροδικούς επισκέπτες.

Ένα ορεινό καταφύγιο 90 τετραγωνικών μέτρων, έχει προεπιλεγεί επιλεγείγια τα βραβεία του φεστιβάλ παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Μια ακόμη αρχετυπικήπροσέγγιση προστίθεται στον κατάλογο των αναζητήσεων μου στον διεθνή χώρο καιεύχομαι σύντομα να δούμε και ακόμη περισσότερα δείγματα στον ελληνικό χώρο.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΑΔΑΜ

2011-09-20T21:37:00.001+03:00

ο αποχαιρετισμός ενός μάστορα

της εικόνας και του βιβλίου,

ένα μελαγχολικό φθινοπωρινό απόγευμα στην Παιανία

Giorgio de Chirico

HermeticMelancholy, 1918-1919

Paris Museum of Modern Art

Τον Κώστα αν και τον ήξεραπολλά χρόνια, τον γνώρισα πιο τελευταία, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου μου,που ανέλαβε να πραγματοποιήσει την τελευταία στιγμή, όταν ο ΜανώληςΒελιτζανίδης ( της «ιεράς» ΙΝΔΙΚΤΟΥ !) αθέτησε τον λόγο του και την υπογραφήτου, ένα μήνα πριν την παρουσίαση τηςέκθεσης μου στο Βυζαντινό Μουσείο εμπαίζοντας ακόμη και τον Δημήτρη Κωνστάντιο.

Ο Αδάμ μου έδωσε τον δικότου λόγο και τον τήρησε, ότι σε ένα μήναθα κατάφερνε να το εκδώσει και μου έσφιξε το χέρι. Δεν θα ξεχάσω το χαμόγελότου, την έκφραση ενός γκρίζου και θαμπού προσώπου που πάλευε με τον καρκίνο. Ταέχασα όταν συνειδητοποίησα ότι ανάμεσαστις χημειοθεραπείες δούλευε προσωπικά μέχρι αργά το βράδυ το βιβλίο μου, έδινεκατευθύνσεις στους συνεργάτες τους σαν ένας δάσκαλος στους μαθητές του, με έναπάθος που με συγκίνησε. Και την επομένη από νωρίς στο τυπογραφείο για τα χρώματατα μελάνια… Ένας διαρκής αγώνας.

Ο Κώστας λάτρευε την δουλειά του την Τέχνη,την Αρχαιολογία και την Ιστορία. Το εκδοτικό του έργο είναι μοναδικό. Στην παρουσίασητου βιβλίου μου, μου είπε ότι με αυτήτην συνεργασία κέρδισε έναν φίλο. Σφίξαμε τα χέρια…

Σήμερα απλά τον αποχαιρέτησαακουμπώντας συγκινημένος το φέρετρό του, κρατώντας μέσα μου έντονη, αυτή την αίσθηση της αξιοπρέπειας, του ήθους και της ευαισθησίας που τον χαρακτηρίζει.

Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ «ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΟΥ» ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ

2011-09-19T02:41:00.001+03:00

νέες εγκαταστάσεις απαξιώνουνκαι βιάζουν
την γοητεία ενός κτιρίου μνήμης για την πόλη

Οι μνήμες μου από τονσιδηροδρομικό σταθμό της Χαλκίδας ξεκινούν από την δεκαετία του ΄50, όταν τακαλοκαίρια φτάναμε εκεί με το τραίνο, που τερμάτιζε ακριβώς δίπλα στην θάλασσα,στον πορθμό του Ευρίπου με φόντο τα καΐκια και τους τεράστιους ευκαλύπτους.

Ίσως πρόκειται για τονμοναδικό παραθαλάσσιο σταθμό που έχουμε στην Ελλάδα. Κάτω από το μεγάλοστέγαστρο αυτού του περίτεχνου νεοκλασικού κτιρίου, κόσμος πολύς περίμενε μαζίμε τους μικροπωλητές και τον σταθμάρχη μετην μπλε στολή του.

Διασχίζοντας την μεγάληαίθουσα αναμονής του σταθμού με τους περίεργους ξύλινους καναπέδες βγαίναμε στονχώρο

μπροστά από το κτίριο,

που άμαξες με άλογα, μαςπερίμεναν για να μας πάνε μέχρι τη προβλήτα. Το πλοίοΚΎΚΝΟΣ θα μας ταξίδευε στην Βόρεια Εύβοια για τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Ηαντίστροφη πορεία γινόταν τον Σεπτέμβρη…

Όσο και αν ακούγεται ρομαντική αυτή ηπεριγραφή για μένα ο σταθμός αυτός αποτελεί ένα ξεχωριστό τοπόσημο στην μνήμη μου, αλλάεκτιμώ και για την πόλη της Χαλκίδας. Κατά καιρούς έπαιρνα το τραίνο μόνο και μόνο για φτάσωκαι να δω τον σταθμό και χαιρόμουν που παρέμενε σταθερά σχεδόν ανέπαφος.

Μέχρι που τα πράγματαάλλαξαν. Νέες γραμμές, ηλεκτροκίνητα τραίνα, έργα μεγάλα, για την εξυπηρέτησητων επιβατών. Από την άλλη σταθερά επιβεβαιωνόταν μέσα μου, ότι με τα τραίνακάτι δεν πήγαινε καλά. Γνώριζα ανθρώπους, άκουγα, μάθαινα ότι ένα μεγάλοφαγοπότι γινόταν τα τελευταία χρόνια, με τα έργα των σιδηροδρόμων. Δε φανταζόμουν ποτέ όμως ότι το τραίνο στην Χαλκίδα δεν θα έφτανε πια στονγοητευτικό αυτό σταθμό.

Γιατί εκτός του ότι τα είχε όλα, και γραφείο του σταθμάρχη, και αίθουσα αναμονήςγια τον χειμώνα, και τουαλέτες και αυτό το υπέροχο νεοκλασικό στέγαστρο με τιςπερίτεχνες μαντεμένιες κολώνες όπου οι επιβάτες μπορούσαν να χαρούν στη σκιάτην θάλασσα εμπρός τους περιμένοντας το τραίνο.

Εδώ και δύο χρόνιαπαρακολουθώ την δημιουργία μιας νέας εγκατάστασης με πλατφόρμες, κάμποσα μέτρα πριν το κτίριο.

Το τραίνο σταματά μακριάαπό τον σταθμό ανάμεσα σε θηριώδης πλατφόρμες εγκλωβίζοντας και μια παλιάεγκαταλελειμμένη αποθήκη εμπορευμάτων,

ενώ οι επιβάτες προστατεύονταικάτω από τρία μικρά στέγαστρα που τάχα εναρμονίζονται μορφολογικά με την αρχιτεκτονική του σταθμού με επικολλημένα νεοκλασικά μοτίβα.

Μια τριτοκοσμική εικόνα συγκεχυμένων επιλογών,θα έλεγα. Πλατφόρμες από μπετόν, διακλαδώσεις ραγών, γαλβανισμένοι βιομηχανικήςαισθητικής υπερμεγέθεις πυλώνες για την ηλεκτροκίνηση, κοντέινερ, πλίνθοι και κέραμοι...

...εκχυδαΐζουν την εικόνατου παλαιού σταθμού και απωθούν τον επιβάτη που καταφθάνει στην πόλη, ιδιαίτερα μάλισταβλέποντας ένα παλαιό κτίριο σε εγκατάλειψη με συνθήματα στους τοίχους, που χρησιμοποιείται μόνο για εκδοτήριο εισιτηρίων.

Μπορεί πράγματι οι νέεςπροδιαγραφές να ήταν δύσκολο να τηρηθούν, για την ένταξη και προσαρμογή στον παλιό σταθμό. Δύσκολο ίσως αλλάδεν πιστεύω ότι ήταν αδύνατο . Εκτιμώ ότι τα χρήματα που ξοδεύτηκαν γιαόλες αυτές τις πλατφόρμες θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν, για να διατηρήσουν αυτήντην γοητεία που χάνεται. Μαζί με την Ελλάδα που δεν πρέπει πια να την αφήσουμενα χαθεί. Ας αγαπήσουμε και ξαναζωντανέψουμε όλα αυτά που δεν μπορούμε πια ναξαναφτιάξουμε. Με πολλή δουλειά και ευαισθησία. Αξίζει τον κόπο να επιδιώξουμε να εντάξουμε τις νέες τεχνολογίεςμε σεβασμό τουλάχιστον στις μνήμες των παιδικών μας χρόνων .

...με συγκίνησε έντονα το σχόλιο του Οδυσσέα Σγουρού, που παραθέτω στην συνέχεια:

...To μόνο όπλο που μας απέμεινε είναι η μνήμη...Φαίνεται πως στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του κέρδους και της ρητορικής της ισχύος ενός ολοένα και πιο ξεδιάντροπου συστήματος που τα απορρυθμίζει όλα προς όφελος της χυδαιότητας και της ανηθικότητας που έχει καταστήσει κεντρική "αισθητική" του προτίμηση, οι μικρές μας φωνές που μεταφέρουν το δέος και το αξεπέραστο ήθος μιας πρότερης -αρκετά μακρινής- αλλά πάντα ξεχωριστής συνθήκης, ίσως να έχουν μια δύναμη που αν καταφέρουμε να καταστήσουμε κοινό τόπο των πολλών θα έχουμε καταφέρει πολλά...Να δώσουμε βήμα στην απωθημένη συγκίνηση και να αρχίσουμε επιτέλους να διεκδικούμε τους τόπους, τα τοπία, τα ανθρώπινα ενδιαιτήματα ενός ταπεινού αλλά λαμπερού βίου που αποτελούσε στο βάθος την επιτομή ενός καλύτερου "παραδείγματος", ενός κόσμου που μπορούσε να αναμετρηθεί με αισθήματα, ενός συστήματος ιδεών και πρακτικών που προσπερνούσε τις μεταπρατικές ιδιοτέλειες και έθετε στο κέντρο την προτεραιότητα μιας κοινής μοιρασμένης συνθήκης για όλους...Η χαρά και η ανάγκη, η στέρηση και η απόλαυση, η απλότητα και ο πλούτος της εμπειρίας, η μετρημένη σπατάλη και η κατανόηση των ορίων μας, η ουσιώδης αντίθεση στο περιττό, το περίσσευμα του συναισθήματος στην ένδεια της υλικής συγκυρίας...Έτσι μεγαλώσαμε φίλε Γιώργη, μαθαίνοντας να μετρούμε τα μεγέθη και να αναμετρούμαστε με το όραμα μιας προσδοκίας που ειλικρινά θαρρώ πως δεν είχε μόνη της φιλοδοξία την καταναλωτική χυδαιότητα...Το συγκινητικό σου κείμενο μου έφερε στο νου το μικρό Giorgio de Chirico που μεγάλωνε ντυμένος τσολιαδάκι στο Πήλιο την ώρα που o πατέρας του έφτιαχνε τους σταθμούς εκεί κοντά στα τέλη του 19ου αιώνα...Σε φαντάζομαι σε μια αντίστοιχη ηλικία στο σταθμό της Χαλκίδας και σκέφτομαι πόσο με συγκινούσε πάντα ως παιδί η γοητευτική ώρα της αναχώρησης και του ταξιδιού που τόσο βαθιά σημάδεψε τα μεταφυσικά οράματα αυτού του σπουδαίου δημιουργού...Να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη...Να εναντιωθούμε σε εκείνους που θέλουν να μας επιβάλουν τη λήθη...Η τέχνη όπως ξέρεις καλά θέτει εν έργω την α-λήθεια των όντων...Ας υπερασπιστούμε τουλάχιστον την ανάγκη να βλέπουμε τον κόσμο μας με ένα καλλιτεχνικό- δηλαδή -ηθικό τρόπο...Με επιμονή από την Κρήτη...Οδυσσέας

September 20, 2011 12:04 AM